Als tiener had ik altijd al brommer willen rijden, maar ik had toen geen vrienden die dat deden, niet genoeg geld en mijn moeder vond het veel te gevaarlijk. Kortom, weinig kans om met brommer rijden te beginnen. Toen kwam de studie, de liefde, kinderen, de scheiding, mid-life crisis. Enfin, jaren later en een half leven verder, heb ik in het kader van persoonlijke ontwikkeling (of misschien toch als gevolg van een mid-life crisis) de stap genomen om met motor rijden te beginnen. Je moet weten dat ik ondertussen al veel mensen had leren kennen die in het bezit waren van hun motor rijbewijs: schoonfamilie, collega's, buurtbewoners. Met name via mijn schoonfamilie heb ik meegekregen dat het motorrijden een complete wereld op zich vormt. Alles motor: motor vrienden, motor vakanties, motor sport. Dat kwam mij na de scheiding wel zo goed uit, ik had een gat op te vullen en dit leek mij wel een aardige invulling van dat gat.

Dus in juni 2020 - midden in corona-tijd - nam ik het besluit om motor rijlessen te gaan volgen. Dat het corona-tijd was had een handige bijkomstigheid: doordat ik 100% vanuit huis werkte kon ik makkelijk een rijles of examen tussen de bedrijven door doen. En het mooie was, ik haalde alle examens (3 stuks) in één keer! Dat was bij mijn auto rijexamen vroeger wel anders, daar had ik zeker 6 examens voor nodig voordat ik het felbegeerde (toen nog) papiertje kon afhalen op het gemeentekantoor. Ouder en dus wijzer geworden hielp het in elk geval om de juiste beslissingen te nemen en de juiste mate van kalmte te bewaren tijdens mijn praktijk examen. Maar ik was zeker wel zenuwachtig en de omstandigheden zaten ook bepaald niet mee. Met mijn eigen rij-instructeur geveld door een corona-griep moest ik de laatste week voor het examen oefenen met 3 andere instructeurs en op de dag van het examen regende het de hele tijd. Maar ondanks dat ik de stop-and-go oefening tot twee maal toe niet helemaal vlekkeloos uitvoerde vond de examinator toch dat ik geslaagd was.

En dan heb je zomaar ineens je motor rijbewijs en kan het echte werk beginnen. Om meer ervaring op te doen besloot ik zo snel mogelijk een tweedehands motor te kopen. Maar wat voor type en welke klasse, daar was ik nog niet helemaal uit. Bij de twee motorzaken die Goes rijk is een aantal proefritjes gemaakt op een tweecylinder 1000cc en een aantal 600cc viercylinders van diverse merken en van verschillende leeftijden. Echter, hoewel ik op alle motoren prima weg kon komen zat de juiste er nog niet bij. Alhoewel, na een proefrit op een Yamaha Fazer uit 2000 had ik wel meer het idee welke richting het op moest gaan. Een week later zag ik een advertentie voor een Yamaha FZ6-S (bj 2003), het eerste model met een digitale snelheidsmeter, directe brandstof inspuiting, mooi in aluminium en met donkerblauwe lak. Na een proefrit bij een motorzaak in Tholen was ik meteen verkocht. Ik mocht de motor een paar dagen later op komen halen. Elize ging bracht me met er met de auto heen, terug ging ik op de motor. Omdat het al wat kouder weer geworden was heb ik meteen een paar extra handschoenen gekocht. Het was natuurlijk mijn eerste echte motor-rit en hoewel ik voordien ook wel op de grote weg gereden had voelde het nu toch wel extra spannend om zo tussen de auto's te rijden. Daarom nam ik toch maar zoveel mogelijk de secundaire wegen. Elize was natuurlijk veel eerder thuis dan ik. Ik stalde mijn motor in het paadje tussen mijn huis en dat van de buren, wat ik de week tevoren al een beetje had omgebouwd tot een motorstalling met een plexiglazen dak.

Aangezien ik merkte dat ik het rijden op de snelweg nog best wel spannend vond bedacht ik me dat ik maar het liefst zo snel mogelijk, zo veel mogelijk rij-ervaring op moest doen. Dus de volgende week meteen de stoute schoenen aangetrokken. Aangezien vanwege de corona-crisis thuiswerken de norm was, en het eigenlijk niet uitmaakte waar je werkte (zolang je maar een laptop en een internet verbinding had was het goed) wilde ik een paar dagen vanuit een hotel werken. Vroeg met werk beginnen en dan nadien nog even toeren. Het eerste hotel dat ik had geboekt was in Oisterwijk, prachtige omgeving. Maar om er vanuit Goes via secundaire wegen naartoe te rijden was een ander verhaal. Een groot gedeelte van de route reed ik door België en ik had nog geen scherm op mijn stuur waar ik de route op kon bekijken. Het was old-school voice-navigatie, met als grootste nadeel dat de gesproken instructies soms net te laat kwamen of niet helemaal duidelijk waren, met als gevolg dat ik vaak moest stoppen om toch even te kijken waar ik precies was en hoe ik het beste verder kon rijden. Het was al donker toen ik eindelijk bij het hotel aankwam. De parkeerplaatsen waren op bosgrond tussen de bomen, ik zette mijn motor maar tussen de auto's in de hoop dat hij niet om zou vallen of anderszins beschadigd zou raken. Het hotel was prima, ik voelde me een heel mannetje na zo'n onderneming. Omdat het al te laat was om nog een plaatsje in het restaurant te bemachtigen kon ik gewoon op mijn kamer eten. Nooit eerder gedaan, wat een luxe! Maar wel een beetje ongezellig, zo in je eentje.

De volgende dag dus op tijd opgestaan en heerlijk ontbeten, daarna met een extra kopje koffie mee naar boven om aan de slag te gaan. Ondanks dat het bureau wat aan de kleine kant was heb ik toch goed kunnen werken. Aan het eind van de middag - ik kon haast niet wachten - mijn motor weer opgezocht voor een ritje naar de Drunense duinen. De rit was mooi, door alle bossen, maar het slecht kunnen navigeren maakte het wel lastig om op mijn plaats van bestemming te komen. Ik was natuurlijk ook niet zo bekend in dat gebied en wist ook eigenlijk niet waar je het best de duinen in kon gaan. Daarom maar op goed geluk een plaats uitgezocht. Tegen zonsondergang kwam ik eindelijk op mijn plaats van bestemming. Het voelde zo vrij om daar met mijn motor naartoe te gaan. Helaas was het te ver lopen vanaf de parkeerplaats naar de duinen zelf om nog een mooie zonsondergang foto te maken. In het donker reed ik weer terug naar het hotel. Die avond had ik gereserveerd in het restaurant, wat natuurlijk veel gezelliger was dan alleen op je kamer. Ik voelde me helemaal het heertje zo en nam ruim de tijd om mijn maaltijd in alle rust tot mij te kunnen nemen. De volgende morgen begon net als de dag ervoor, met een uitgebreid ontbijt en een extra kop koffie voor op de kamer. Na het werk met de motor richting Eindhoven gereden, onderweg nog ergens kettingspray gehaald, en via Den Bosch weer terug naar het hotel. 's Avonds weer heelijk gegeten in het restaurant.

De volgende dag begon eigenlijk hetzelfde als de dagen ervoor, zij het dat ik om 12 uur mijn kamer moest verlaten. De rest van mijn werkdag heb ik in de hotel lobby doorgebracht, wat eigenlijk prima ging (zelfs de vergaderingen). Daarna uitgecheckt en door naar het volgende hotel in Roermond. Ook nu weer voornamelijk via de binnenwegen, de snelweg vond ik - zeker bij drukte - nog erg spannend. Maar het was een mooie route, langs rivieren en door dalen. Het hotel zelf viel me een beetje tegen, duidelijk een hotel dat na een faillissement was overgenomen zonder er veel aan te hebben gedaan. Maar de mensen waren vriendelijk en deden hun best, ook om - met de beperkte keuze - toch een goede maaltijd neer te zetten. Mijn hamburg met frietjes was best lekker. Aangezien er in het hotel en in de buurt zelf niet heel veel te doen was heb ik lekker een rondje hardgelopen in de buurt.

De laatste dag van mijn meerdaagse motor-trip ging via Limburg naar Vaals en vervolgens via België weer terug. De route door Limburg was werkelijk prachtig. Heuvels met wegen die aan beide zijden prachtig waren aangekleed met bomen in herfstkleur. Door de wind werden veelkleurige bladeren over de weg geblazen wat een prachtig effect teweeg bracht. Een tijdlang reed ik langs een kanaal met spiegelglad water tot ik uiteindelijk in de buurt van Vaals was aanbeland. Met de motor de Vaalserberg op, met als voordeel dat je makkelijk ergens kunt parkeren ook wanneer het net zo druk was als toen.