Jeepsafari in Turkije 1995

In 1995 was ik (toen 27 jaar) voor een jongerenreis naar Turkije gevlogen. Dit was de voorloper van wat je tegenwoordig een single-reis zou noemen. Hoewel ik het verslag niet zelf heb geschreven, vond ik het wel de moeite waard om te bewaren, het in een nieuw jasje te steken en met jullie te delen.

Heenreis naar Marmaris

Zaterdag 9 september 1995

Om 14.00 uur waren we bij de Arke balie op Schiphol. Om 16.15 uur Nederlandse tijd vertrokken we met Transavia richting Turkije. Om 20.55 uur Turkse tijd kwamen we aan in Dalaman. In Turkije was het een uur later dan in Nederland.

Wij waren een vlucht eerder dan de rest van de My Way groep. De rest van de groep kwam om 21.10 aan. Om 22.30 uur gingen we met de bus naar Marmaris. Dit was een rit van 1,5 uur.

Een deel van de groep werd bij een ander hotel afgezet. Wij gingen naar hotel Karadeniz in Marmaris. Onze roommate, Edwin, lag al op de kamer. Hij had al een week duikvakantie achter de rug. Snel een korte broek aangetrokken en om 0.30 uur met de groep naar een terras gelopen en wat gegeten en gedronken. Om 2.30 naar bed.

Turgut

Zondag 10 september 1995

We stonden al vrij vroeg op voor ons eerste Turkse ontbijt. Na het ontbijt werden we met een grote roze vrachtwagen opgehaald en naar de jeeps gebracht. Bij de jeeps kennis gemaakt met de gids en de rest van de crew. Na een korte uitleg over de werking (of gebrek aan werking) van de jeeps ging het avontuur beginnen. Eerst gingen we een stuk over een 'gewone' weg, maar deze weg werd al snel verruild voor het echte werk. Onze eerste tussenstop was Ciftlik. Hier konden we even bijtanken en het stof van ons afspoelen in een zeer heldere blauwe zee. Na deze verkwikkende duik reden we verder richting Bayirköy.

Hier kregen we een eenvoudige doch voedzame maaltijd en konden we even drie keer rond de boom lopen (dit zou namelijk geluk brengen). Nafiz onze Turkse gids had voor ons geregeld dat we een moskee konden bezichtigen. Wel eerst even de voeten wassen natuurlijk. Met schone voeten en een smerig lijf mochten we naar binnen. Voor deze ene keer mochten de vrouwen ook in het benedengedeelte.

Na dit culturele intermezzo hup de jeep weer in en gassen. Onze jeep trok voor geen meter, maar wij waren niet de enigen met problemen. Jeeps gingen spontaan uit de versnelling en je moest niet verbaast opkijken als er een stuk uit het dashboard viel. Onderweg in Selimiye nog even gezwommen en om 18.00 uur waren we in de buurt van Turgut. Hier zijn we naar een idyllische waterval gelopen voor een zeer frisse duik. Toen terug naar het kamp bij de boerderij waar we onze tenten moesten opzetten. Nafiz liet even zien hoe het moest, zodat wij alvast geen tent meer hoefden op te zetten. Achter de tent stonden bomen met vreemde vruchten (pijnappels?) die echter best te pruimen waren.

Bij de boerderij kregen we een heerlijke maaltijd (forel?) en kregen we onze eerste RAKI (het begin van een verslaving?). Inmiddels zijn de meeste namen bekend: Martin, Michel, Bob, John, Marco, Peter, Carina, Mascha, Monique, Ian, Dorrith, Theo en Marian.

De buitenlucht maakt lui, dus om 22.15 gingen we plat. Er waren nog een paar honden die meenden dat ze leuk waren, maar verder hebben we toch best lekker geslapen.

Cleopatra

Maandag 11 september 1995

Nafiz wekte ons met een Turkse fluit. Rond half 10 zaten we aan het ontbijt onder de grote boom. Terwijl wij zaten te ontbijten schilde oma de uien en maakte moeders het vuur aan voor het bakken van brood.

Na het ontbijt mochten we nog even de 300 jaar oude watermolen bekijken, waar het graan gemalen werd voor het brood. Nadat we de tenten hadden afgebroken gingen we weer in de jeep. We moesten het nog even volhouden met onze jeep, want later op de dag zouden er 3 jeeps omgeruild worden. Om 10.45 stapten we aan de kust bij Turgut op 2 vissersboten. We gingen naar het eilandje Cleopatra. Het heeft geen zin dit eiland te gaan zoeken, want alle kleine eilandjes heten hier Cleopatra. Op het eiland aangekomen, besluit een deel van de groep het eiland te ronden en een deel gaat het hooggebergte in. Na deze inspannende bezigheden gingen we even lekker bakken in de schaduw, terwijl onze Turkse vrienden in een hoekje aan het vuurtje stoken waren. Marian was onderwijl bezig zich te ontdoen van de gevolgen van een iets te innige ontmoeting met een zee-egel. Op de barbecue was inmiddels een goed stuk vlees geroosterd zodat we even later konden genieten van een sandwich met vlees, komkommer en tomaat. Nog even uitbuiken op het strand en toen de boot weer in naar het vaste land.

De nieuwe jeeps waren inmiddels gearriveerd, zodat we zonder zorgen de lange tocht naar camping Amazone konden aanvaarden. Op deze camping konden we ons even heerlijk douchen, bovendien was er een zwembad met zoet water, wat wel een welkome afwisseling was na al dat zoute water dat we al binnengekregen hadden. In het zwembad hebben we de nieuwste olympische sport, namelijk het onderwatervolleyballen, beoefend (bier drinken onder water was echter een minder groot succes).

's Avonds hadden we een lopend buffet. We kregen een gigantisch dienblad, zodat we allemaal veel te veel gegeten hebben. Bij het zwembad hebben we 's avonds nog wat gedronken en om 22.30 uur lagen we al weer op één oor.

De fluit van Nafiz

Dinsdag 12 september 1995

Om 8 uur hoorden we alweer de fluit van Nafiz. We konden nog een keer douchen en genieten van een echte wc. Na het ontbijt de tenten afgebroken en weer op pad. In plaats van Carina en Peter zat nu Bob bij ons in de jeep. Bob is vast gek op zwemmen, want hij had zelfs in de jeep zijn chloorbrilletje op (dat was omdat ik aangezien ik toen nog geen rijbewijs had steeds achterin moest zitten en dus al het stof in mijn ogen kreeg, red.) Onderweg verloor Martin zijn zonnebril.

Bij Löngöz was het weer de hoogste tijd om onze stoffige lijven af te spoelen in de zee. Hier hing een touw boven het water, wat natuurlijk de echte Tarzan in ons wakker riep. Na het zwemmen nog even gedoucht onder een jerrycan. Na een flink stuk offroad kwamen we bij Cetibeli weer op een gewone weg. Hier hebben we geluncht op een terras onder boomke pies. Martin kreeg prompt de diami (dat is nog een toon hoger dan diarree, ken je nagaan). Prompt had Martin er geen moeite meer mee om de naam van Dorrith te onthouden (diarree + norrit geeft samen....).

Met grote snelheid ging het toen de grote weg op. Onderweg nog even getankt. Martin had hier de keuze uit maar liefst 1 model zonnebril, zodat de keuze snel gemaakt was. Bij Köycegiz gingen we de grote weg af op een zeer slechte asfaltweg. Bij een theehuis appelthee gedronken. Daarna gingen we de bergen in naar Gökceobe. Van alles en iedereen verlaten. Het enige teken van beschaving was een hutje en een hurk-wc zonder afvoer. Gezien onze stoelgang was deze binnen de kortste keren niet meer te gebruiken. Gelukkig was er wel een soort stuwmeer en een beekje waarin we ons konden wassen. Het water smaakte nog prima ook. Nadat we de tenten hadden opgezet gingen we nog even zwemmen. Daarna moest er hout gesprokkeld worden voor het kampvuur. De Turkse gidsen hadden weer een prima maaltijd bereid met lamskoteletten van de grille.

's Avonds bij het kampvuur kwam de stemming er goed in. Al het bier was snel vertrokken evenals de raki. Nadat Martin iedereen in slaap had gezongen keerde de rust terug in het kamp.

Bergwandeling

Woensdag 13 september 1995

Om 8 uur moesten we alweer opstaan. Sommigen gingen even een duik nemen in het stuwmeertje. Na een stevig ontbijt begon de grote uitdaging. Het kamp lag op ongeveer 1700 meter en we zouden na een bergwandeling van bijna 10km een hoogte van ongeveer 2300 meter bereiken. Daarna moesten we natuurlijk nog via dezelfde weg terug, zodat we in totaal een afstand van ongeveer 19km moesten afleggen. Peter en Carina moesten onderweg helaas afhaken en gingen samen met een Turkse gids terug naar het kamp.

Om half 1 hadden we bijna de top bereikt. Op een vlak stukje mochten we onze rugzakken laten staan, zodat we hier bij de laatste steile klim geen last meer van hadden. Boven op de top stond een klein huisje van de brandwacht (Sandinas). Even van het uitzicht genieten en toen weer terug naar de lunchplaats. Hier kregen we sandwiches met tonijn, tomaat en komkommer. Daarna zochten we allemaal een comfortabele rots voor een middagdutje. Na een snelle afdaling kwamen we om half 4 weer in het kamp aan, waarna we nog even een frisse duik namen in het meer. Daarna was het tijd voor een heerlijk kopje Turkse thee.

's Avonds spaghetti met eigengemaakte tomatensaus gegeten, waarvan Nafiz aan de schijt raakte. Later bij het kampvuur deden we vreemde spelletjes, waarbij de raki weer snel opraakte. Israh wilde granaten, machinegeweren en zijn hele familie meenemen naar Nederland. Hij mocht niet mee van John.

Kajakken

Donderdag 14 september 1995

Om half 8 stonden we op. Na het ontbijt wilden we snel vertrekken, maar de jeeps hadden kuren. Duwen met de hand, duwen met de jeep, niets hielp. Ten slotte maar een accu over gebouwd, zodat we eindelijk op weg konden naar Akköpru. Aangekomen bij de Dalaman rivier kregen we aan de hand van dia's uitleg over het kajakken en body-raften. Theo kon het gepruts van de Turkse begeleider niet aanzien en ging de diaprojector zelf maar bedienen.

Om 11 uur ging het dan echt beginnen. Eerst een stukje kajakken, toen bodyraften, daarna met de 'banaan' en toen weer in de kano's. Tussendoor hadden we een lunchstop, waar weer vreemde spelletjes gedaan moesten worden. Om half 5 hadden we de 12km lange route afgelegd. We kregen nog een certificaat en toen werden we weer met het busje teruggebracht naar de jeeps.

Naast de Dalaman rivier op een stukje zandoever zetten we onze tenten weer op. In de rivier gingen we ons lekker wassen, want we zouden 's avonds op visite gaan bij een Turkse familie voor een uitgebreid diner. Nadat we nog even op de oever een pilsje hadden genuttigd, voor zover de honden deze niet omgooiden, gingen we naar de boerenfamilie. Op het erf tussen de koeien hadden ze een lange tafel gedekt. Het koken gebeurde ook gewoon op het erf. De typisch Turkse maaltijd smaakte perfect. Toen allemaal nog even op de foto met de hele familie en terug naar het kamp. Een kampvuur was snel gemaakt en toen werd het weer gezellig. De meesten bleven dit keer buiten slapen. Dorrith kreeg een aantal keren bezoek van een viervoetig wezen, die ook wel eens in een slaapzak wilde liggen.

Modderbad

Vrijdag 15 september 1995

Nadat we onze tenten hadden afgebroken, gingen we met de jeep naar het dorp. Hier gingen we bij een Turks gezin op de veranda ontbijten. Schoenen uit en in de kleermakerszit bij het gedekte tafelkleed gaan zitten. Het ontbijt was weer uitmuntend en er werd weer flink geschranst.

Dalyan was onze volgende bestemming. Hier stapten we op een boot. Er gingen nog twee Nederlandse meiden mee die op eigen gelegenheid door Turkije trokken. Met de boot gingen we naar Turtle Beach. Onderweg zagen we in de bergen de Konings- of Keizersgraven, die uitgehouwen waren in de rotsen. Op Turtle Beach was dus geen schildpad te zien, maar we konden er wel lekker zonnen en in de zee zwemmen. Rond de middag gingen we weer op de boot. De volgende aanlegplaats was Kaunos. Hier waren de resten van een Romeinse nederzetting te zien, Een theater, een kerk en een Romeins badhuis. Vervolgens gingen we bij de haven lunchen. Dit was wel even moeilijk voor ons, want we hadden de afgelopen week nog niet zoveel mensen bij elkaar gezien.

Na de lunch gingen we weer de boot op richting een modderbad. Van deze modder werd onze huid lekker zacht. Zilveren voorwerpen leken na het bad op goedkoop koper en iedereen stonk een beetje zwavelig (nou ja beetje, we waren natuurlijk al wel wat gewend).

Vervolgens gingen we weer met de boot terug naar Dalyan. Vervolgens gingen we met de jeep naar Marmaris, alwaar we een Turks badhuis bezochten. Eerst moesten we in onze handdoekjes flink zweten, vervolgens werden we op ruwe wijze gewassen. Na een douche werden we weer op het stenen plateau gesmeten voor de nabehandeling met een zak schuim. Nog een keer onder de douche en dan naar de ontvangstruimte. Hier werden we helemaal in handdoeken gewikkeld en kregen we een glaasje Turkse thee. Toen we weer een beetje bijgekomen waren was het tijd voor een oliemassage. Deze masseurs wisten spieren te vinden waarvan we het bestaan niet eens vermoedden. Als herboren verlieten we uiteindelijk het badhuis. Hiermee kwam onze Camel Trophy ten einde.

Vervolgens werd het grootste gedeelte van de groep in hotel Hawaii gedumpt en Bob, Edwin, Michel en Martin in hotel Penta. Martin en Michel vonden het de hoogste tijd om de baard af te scheren, wat echter niet meeviel na een week. Om kwart over 9 werden we afgehaald voor het afscheidsdiner. Onderweg werd de rest van de groep opgepikt. Toen we met de jeep door een kuil reden viel al het licht uit in Marmaris (toeval?). We moesten eigenlijk naar De Tol, een Nederlands restaurant, maar wij wilden liever naar een Turks restaurant. Toen Rogier niet aanwezig was bij De Tol was het besluit dan ook al gauw genomen. Op naar een echt Turks restaurant. Door de stroomuitval duurde het erg lang voor er gegeten kon worden. Tijdens het wachten werden we vermaakt door een buikdanseres. De heren moesten er aan geloven. Met ontbloot bovenlijf moesten ze een staaltje van hun kunnen laten zien. Uiteindelijk ging ze ook nog op de tafel dansen, waarbij een bord sneuvelde door een vallende bel (we mochten helaas geen wens doen). Nadat ze ons nog wat geld had afgetroggeld ging ze er weer vandoor.

Uiteindelijk kregen we dan toch nog te eten. Mascha, Dorrith, Michel, Edwin en John hadden een grote vis besteld. Deze werd met veel show geserveerd, Ze zag er echter mooier uit dan ze smaakte, want ze was erg droog.

Na het eten, het was inmiddels na middernacht, gingen we een kroeg in met live-muziek. Lekker swingen tot een uur of 3. Nafiz had hem behoorlijk om, maar meende toch dat hij ons wel thuis kon brengen. Met z'n allen in een jeep, Ian op de motorkap en Nafiz achter het stuur ging het richting Hawaii. Nadat we 10 man/vrouw hadden afgezet gingen we verder naar Penta. Nafiz slingerde behoorlijk, maar wist ons toch nog heelhuids bij het hotel af te zetten. Martin en Michel moesten nog even een grote sprinkhaan van de kamer jagen voordat ze rustig konden gaan slapen. Nog even gedoucht en tegen vieren naar bed.

Terugreis

Zaterdag 16 september 1995

Om 9 uur stonden we alweer naast het bed. Na het ontbijt de koffers gepakt en om half 12 werden we opgehaald door de bus. De rest van de groep zat er al in. Toen naar Icmeler, waar hotel Siesta overgeboekt bleek te zijn. Carina en Peter moesten naar een ander hotel en de anderen moesten met z'n drieën op tweepersoonskamers.

's Middags gingen we naar Marmaris, Hier viel de groep al snel uiteen. De een wilde goud kopen, de ander kleding. Tevens werden er flink wat foto's ontwikkeld.

's Avonds om half zeven kwam de bus. Voor Dorrith, Edwin, Marco, Ian, Monique en Bob zat de vakantie er op. Dorrith kwam pas op het laatste moment, want zij had nog 3 uur bij de kapper gezeten om allemaal vlechtjes in haar haar te laten maken. Nadat we de bus hadden uitgezwaait, gingen we dineren in het hotel. Nog even door Icmeler gelopen en toen was het tijd voor 'Sex by the pool', 'To be happy' en andere zonnige cocktails.

Rond half 1 kwam de nieuwe lichting en toen gingen we naar bed.