Reisverslag Sicilië 2010

In 2010 heb ik samen met mijn gezin 4 weken in Sicilië gereisd. Een week in het zuid-oosten, een week in het noorden, een week in het westen en ten slotte nog een week bij vrienden in het zuid-westen. Het verslag is helaas niet volledig. Ik had 10 jaar geleden wel aantekeningen gemaakt, maar het verhaal niet meer verder uitgewerkt. Misschien dat ik dat achteraf nog eens doe. Evengoed wens ik je veel leesplezier.

Heenreis / Rondom Trappeto

Woensdag 4 augustus 2010

Om 5.30 gaat de wekker want om 6.30 moeten we echt richting Eindhoven Airport waar een vliegtuig van Ryanair ons naar Trapani (met de klemtoon op de eerste letter) op Sicilie zal brengen. We zijn goed voorbereid want we hebben de verhalen over deze goedkope luchtvaartmaatschappij al gelezen. Koffers mogen niet meer wegen dan 15 kg of het wordt bijbetalen. Handbagage niet meer dan 10kg en binnen de 50x40x20cm of anders mag je niet mee. Natuurlijk hebben we ervoor gezorgd dat we exact aan deze normen voldoen. Gedoe bij het inchecken en boarden willen we zoveel mogelijk vermijden. Daarom hebben we ook een unster in onze bagage gestopt, zodat we ook op de terugreis de bagage netjes over koffers en handbagage kunnen verdelen.

En het pakt gelukkig prima uit. We arriveren om 8.00 uur op P3 (lang parkeren) in Eindhoven. Dan is het nog 10 minuutjes lopen naar de terminal. Ik was er toevallig al eerder dit jaar geweest dus ik wist hoe het eruit zag. Met drie koffers en vier stuks handbagage arriveren we in de vertrekhal. De rij voor de vlucht naar Trapani is gelukkig het minst lang. Het meisje achter de bali glimlacht als ze ziet dat onze koffers precies 15kg wegen. Daarna in de rij voor de veiligheidscontrole. Ieder draagt zijn eigen tas, ook Matthijs. We doen alle losse metalen spulletjes – zoals riem, horloge, telefoon en portemonee in onze handbagage om onnodig fouilleren te vermijden. Dat werkt voor Matthijs en mij, maar Claudia en Elize worden er toch nog uitgehaald. Dan begint het wachten. Het vliegtuig vertrek pas over een uur. Het is behoorlijk druk, maar we kunnen gelukkig zitten. Om 9.10 uur mogen we aan boord, de rij voor priority inchecken is maar kort. Goede tip dus om daar wat extras voor te betalen. We mogen dan ook als een van de eersten aan boord en hebben de eerste keus aan zitplaatsen. De indeling is 2x3 stoelen, ik zit samen met Matthijs bij het raam en Claudia samen met Elize aan de andere kant. De zitplaatsen zijn wat aan de krappe kant, maar als je je niet te druk maakt gaat het best. De kinderen vinden het heel spannend. Tegen de tijd dat iedereen aan boord is zijn bijna alle plaatsen bezet. Twee zusjes komen naast ons zitten. Het duurt nog even voordat we vertrekken, het is zeker al 10.45 (een kwartier na de geplande vertrektijd) als het vliegtuig op de startbaan staat. Matthijs vindt het opstijgen erg spannend en herkend elementen uit het steeds kleiner wordende landschap beneden ons. Tijdens de 2,5 uur durende vlucht worden we bediend door een Italiaanse crew. Alle consumpties moeten worden gekocht, maar dat wisten we natuurlijk van te voren. De eerste witte bergtoppen dienen zich onverwacht vroeg aan. Dan wil Matthijs bij Claudia zitten en komt Elize naast mij. Het eiland Sicilië komt al in zicht voordat we ons echt gingen vervelen. De landing is pas echt spannend. De aanvliegkoers lijkt een beetje af te wijken en tegen de tijd dat we bijna de grond raken hangt het vliegtuig nog scheef in de lucht. Dat levert natuurlijk een applaus van de passagiers op als we toch nog zonder brokken de taxibaan bereiken.

Nadat we de koffers hebben gehaald staan we in de rij voor de huurauto. Eenmaal aan de beurt probeert de verhuurder ons nog een extra verzekering ter dekking van het eigen risico op de reeds afgesloten diefstalverzekering aan te smeren. Ik vraag wat het risico is. “In deze buurt is er geen risico”, zegt hij, “maar bij Catania, Sirracusa en Palermo is er wel een reeele kans op diefstal.” “Ik neem het risico”, zeg ik. Tenslotte is onze auto in Rotterdam, Utrecht en Amsterdam ook nog nooit gestolen. We krijgen een Fiat Bravo 1.6 Dsi sedan, maar die staat helemaal aan de andere kant van het parkeerterrein. De koffers passen precies in de kofferbak, alsof het ervoor gemaakt is. We hebben onze TomTom bij ons en die brengt ons direct over de snelweg naar het plaatsje Trappeto waar we onze eerste accommodatie hebben geboekt. In Trappeto aangekomen echter, blijkt het adres (zonder huisnummer) op de voucher niet te kloppen. Claudia informeert (in het Italiaans!) bij een van de bewoners uit de straat. Eerst met de heer des huizes, vervolgens komt de vrouw erbij, de neef of schoonzoon komt later. Alles bij elkaar staat ze wel een kwartier met de mensen te praten. Na een tijdje blijkt dat ze de man van ons appartement wel kennen. Wat een mazzel! Na met hem gebeld te hebben zal meneer Vivona ons aan de straatkant opwachten. We rijden een stukje terug, en inderdaad staat er iemand op ons te wachten. Het karakteristieke huis ligt aan een stukje braakliggend terrein en heeft dus geen straat en geen huisnummer!

De vriendelijke man schud ons de hand en gebaart ons de openstaande poort door het binnenterrein op te rijden. Eenmaal uitgestapt is de eerste vraag of we Italiaans spreken. Claudia, nog niet bekomen van haar vuurdoop zegt dat we Engels prefereren. De dochter des huizes wordt erbij gehaald. Of we misschien Frans spreken, dat verstaat ze beter. Helaas, dan toch maar behelpen met gebroken Engels. We worden het hele appartement rondgeleid, eerst een stenen trap op die uitkomt op een buitenportaal met drie verschillende ingangen. Vervolgens onze eigen voordeur door en komen we binnen in de ruime eetkeuken. Vanuit de keuken komen we op een ruim balkon met uitzicht over het water. De keuken leidt ook naar een gang grenzend aan een kleine slaapkamer met stapelbed, een grote slaapkamer met tweepersoonsbed en een badkamer met douche, wastafel, toilet en bidet. Beide slaapkamers komen bovendien uit op hetzelfde balkon, wat vooral voor de kinderen leuk blijkt om rondjes te kunnen lopen en tikkertje te spelen. We vragen aan onze gastheer of er ergens een winkel in de buurt is voor de eerste boodschappen. “Op 10 minuten.”, is het antwoord. Of dat loopminuten of autominuten zijn is ons niet duidelijk. Hij wil ons best de weg wijzen, later op de middag. Maar we denken dat we het zelf wel kunnen vinden en bedanken hem voor zijn vriendelijkheid.

Als we afscheid nemen van onze gastheer verzekerd hij ons dat we altijd bij hem en zijn familie langs kunnen komen als we een vraag hebben. We bedanken hem en halen de koffers en tassen uit de auto. De keukenkastjes ruiken wat muf, de meubeltjes en inrichting zijn eenvoudig maar voor de rest is het een prima appartement zonder luxe (geen vaatwasser, stofzuiger of televisie) maar wel voorzien van alles wat je nodig hebt (afwasmiddel, sponsje en afdruiprek en een bezem met blik).

Na het uitpakken van de koffers gaan we op pad om een winkel te vinden in het dorp die geopend is. Vanwege het tijdstip op dat moment (14.00 uur) is dat nog best moeilijk. Het dorpje lijkt wel uitgestorven. We rijden door verschillende straatjes maar er is veel eenrichtingsverkeer wat betekent dat we kris kras het dorp door rijden. Ik probeer ergens een smal straatje in te rijden, maar het straatje en de bocht die ik neem is veel te krap wat een eerste beschadiging aan de auto tot gevolg heeft. Op de rechter wielkast is een verticale kras van zo’n 10cm te zien. Balen! De sfeer in de auto is meteen een stuk minder vrolijk. Als we terugrijden komen we per ongeluk bij een dorpswinkeltje die nog open is ook! We kopen er eten voor vanavond, drinken en van alles en nog wat. Claudia doet erg haar best om Italiaans te praten, de winkelierster helpt haar erbij en spreekt de naam van de waren uit zoals het moet. In totaal zijn we een hoop geld kwijt voor weinig spullen.

Na het terugbrengen van de boodschappen gaan we nog even naar het strand. Dat ligt op loopafstand van het appartement. We hebben al een hoop mensen met handdoeken richting strand zien lopen, dus we kennen de weg. Het strand is geschikt voor verschillende leeftijden: van klein tot groot. We zetten ons bij het strand voor de kleinere gasten. De zee is hier afgeschermd door een dijk van op elkaar liggende brokken basalt van meer dan een kubieke meter in doorsnee. Een ondiep watertje loopt naar een bassin waar door een opening in de dijk kleinere golfjes naar binnen kunnen komen. Het bassin is voor volwassenen overal op stahoogte maar kinderen kunnen lang niet overal staan. Matthijs vindt het golvende water maar eng (gelukkig!) maar als Elize haar duikbril haalt vinden we in de branding een schelpje met heremietkreeftje erin. Dat is een leuk zicht. Zo’n beestje dat langzaam maar zeker tevoorschijn komt maar als je er met je vingers naar wijst is ‘ie direct weer in z’n schulp verdwenen.

Tegen de tijd dat we weer huiswaarts willen gaan, hebben we bezoek gekregen van een bruine vuilnisbakkenhond die maar niet van onze handdoeken af wil gaan. Duwen en trekken heeft geen zin, zelfs de handdoek onder hem uittrekken is nog moeilijk. Het beest geeft geen kik, is niet agressief of wat dan ook maar blijft gewoon stoïcijns staan. Als we naar het appartement teruglopen volgt de hond ons op zekere afstand. Voordat we het strand verlaten worden we zelfs door de strandwacht aangesproken of we onze hond voortaan thuis willen laten. We vertellen hem dat de hond niet van ons is. “Bastardo!”, zegt hij met een grijns. Bijna bij het appartement is de hond nog steeds vlak achter ons. Gelukkig kunnen we hem door het sluiten van de poort letterlijk buitensluiten. Eindelijk rust! ’s Avonds maken Elize en Claudia een lekkere pasta met tomatensaus en zien wij voor de eerste maal de zon ondergaan vanaf ons riante balkon met zeezicht!

Boodschappen doen in Palermo

Donderdag 5 augustus 2010

Ondanks de nieuwe omgeving en de andere bedden heeft iedereen toch lekker geslapen vannacht. We hebben de dag tevoren geen brood gekocht, dus we starten met een sober ontbijt. Vandaag moeten we toch echt naar een grote winkel om boodschappen te doen. Onze vriend TomTom wijst ons weer de weg. De eerste grote supermarkt ligt echter in de buurt van Palermo (voor zover we dat kunnen beoordelen: TomTom zegt namelijk niet hoe groot een supermarkt is maar alleen waar er een is). Over de snelweg is het een half uurtje rijden. We komen aan bij een megastore, de Auchan. Behalve levensmiddelen verkopen ze hier ook wit- en bruingoed, kleding, schoeisel en wat je ook maar kunt verzinnen. We hebben een heleboel nodig, maar gelukkig is het geen hele dure winkel. In totaal zijn we ruim 2 uur kwijt om onze boodschappen te verzamelen. Onderwijl moet ik een keer of 10 Matthijs zoeken. De ene keer is hij bij de snoepjes te vinden, dan weer zit hij aan de waterflessen. Eigenlijk is hij overal waar wij niet zijn. Volgens Claudia is dat te wijten aan mijn genen, omdat ik vroeger op Matthijs zijn leeftijd ook steeds wegliep. Het kwaad straft zichzelf.

Dan weer terug naar het appartement om een hapje te eten. Daar hebben we nu meer dan genoeg van. Dan een beetje luieren, geheel zoals het hoort volgens Siciliaans / Italiaans gebruik. In de middag gaan we weer lekker naar het strand bij ons appartement. Elize grapt over de hond die misschien weer met ons meeloopt naar het strand. We zijn de poort nog niet uit of wie verschijnt daar uit de stuiken: onze bastaard! Het hondje loopt helemaal met ons mee naar het strand, maar vlak voor het strand loopt hij toch een andere kant op. Die zijn we kwijt. De zon is weer even warm als altijd. Ditmaal zitten we meer aan de linkerkant van het strand, daar is een flinke branding dus leuk voor Elize. Maar Matthijs vindt die machtige golven maar niks. ’s Avonds eten we pizza uit eigen oven. Die smaakt toch weer een stuk lekkerder dan bij ons thuis in Nederland.

Segeste / Marinella / Selinunte

Vrijdag 5 augustus 2010

Vandaag maken we een doorsteek naar de andere kant van het eiland. Via Segeste rijden we naar Selinunte en weer terug. Segeste is gelukkig niet moeilijk te vinden. De beroemde tempel kunnen we al van een afstandje zien liggen. We parkeren vlak voor de ingang. Dat leek ons het beste aangezien er al een lange rij auto’s stond geparkeerd op de weg naar de parkeerplaats. Alle bordjes leiden naar de ticket-office (biglietto), maar we hadden gelezen dat er voor de tempel geen kaartjes nodig zijn, alleen voor het theater waar gedurende de zomer verschillende optredens worden gegeven. Dus lopen we direct naar boven. Bij de ingang van het pad – de tempel is nog net niet te zien – staat een klein huisje met daarin een verveeld persoon die met zijn vingers op het loket zit te trommelen. Zouden we dan toch een kaartje nodig hebben om de tempel te kunnen zien? Heeft onze reisgids het dan bij het verkeerde eind? Het is dan wel een geactualiseerde herdruk uit 2008 maar kloppen de gegevens nog wel? Resoluut en zonder aarzeling passeren we het loket en we worden niet teruggeroepen waarmee we aldus hebben aangetoond dat je ook zonder kaartje gewoon naar binnen kan.

Het pad naar boven is aan beide zijden begroeid met reusachtige agaves. Sommigen zijn in bloei of in bloei geweest, wat is te zien aan de metershoge bloemdragende stengels. Toch wel bijzonder om een plant die zelden bloeit in dergelijke staat te zien. Bijna bovengekomen zien we een paartje poseren met de tempel als achtergrond. Het is toevallig niet druk en de locatie leent zich inderdaad voor een foto. Tegen de tijd dat het paartje zich voldoende heeft laten vastleggen en wij een gelijksoortige foto willen nemen is het alweer zo druk geworden dat alle kans op een mooi rustig plaatje is verkeken. We lopen door naarboven. De griekse tempel – ook al was die nog niet af – maakt toch een imposante indruk. We bekijken hem van alle kanten, behalve vanaf de binnenkant want daar mogen gewone stervelingen niet komen. Ook het uitzicht en de omgeving is prachtig, het heeft wel iets weg van Toscane.

We rijden verder richting de Middelandse Zee kust, naar Selinunte. Het blijkt toch lastiger te vinden dan we dachten. Overal borden met verwijzingen naar archeologische opgravingen en tempels, maar nergens een spoor ervan te bekennen. Uiteindelijk komen we in een spookstadje aan de kust. Claudia probeert haar Italiaans uit op een umbrelone-verkoper en komt terug met een parasol van 13 euro, goed genoeg voor op het strand de komende weken. We kunnen hem toch niet mee naar huis nemen zonder Ryanair te spekken. Het strand op deze locatie is echter een stuk minder dan bij Trappeto. Smal en winderig, niemand te zien en het water is koud. Een eindje terug is volgens onze reisgids een plaatsje dat wel vermaard is om een mooi strand. Hier gaan we dus maar naartoe. Het betekent wel ruim een half uur terugrijden want we moeten door het binnenland. Op een of andere manier is er langs de kust geen directe verbinding tussen beide buurstadjes.

We parkeren onze auto zo dicht mogelijk bij de ingang naar het strand, maar moeten nog een heel eind lopen. Iedereen heeft blijkbaar hetzelfde idee. Het strand is breed en er is een strandtent en er zijn een heleboel mensen. We kiezen een plaatsje uit de drukte en zien twee meisjes die zich helemaal ingesmeerd hebben met modder. Het blijkt de nieuwste rage te zijn. Een eind verderop kun je modder halen en daar smeer je je mee in. Dan laat je het drogen in de zon en spoel je het er weer af. Verschillende mensen doen het maar het blijft een raar gezicht. En zo verstrijkt de tijd aan het strand met af en toe een frisse duik. Het water is aanmerkelijk kouder dan aan de andere kant van Sicilië. Elize wil steeds het water in maar dan moet er wel iemand mee, dat wil dus zeggen Claudia of ik. Matthijs wil niet in het water maar ook niet met zand spelen en gaat uit verveling andere mensen en kindjes plagen. Tegen het eind van de middag drinken we een biertje (voor de kids een ijsje) bij de strandtent. We zijn de enigen die in de zon willen zitten. Matthijs wil steeds maar naar de W.C. maar als we er zijn dan wil hij toch maar niet. Dan lopen we terug naar de auto en rijden terug richting Trappeto. Onderweg bedenken we dat we daar in de buurt ook wel iets kunnen eten in een restaurantje of iets dergelijks.

En zo belanden we in Catellamare del Golfo. Eerst volgen we de verkeerde bordjes en komen bij het strand terecht. Hier is het niet fijn eten, met die wind en uit de zon. Dan rijden we terug naar het stadscentrum en slagen er wonder boven wonder in om de auto te parkeren aan de haven, midden in het centrum tegenover een Jazz-bar met terras waar de muziek buiten erg hard staat. Dan lopen we over het plein een straatje met restaurantjes door. Er is nog niet veel te doen, er zitten nog nergens klanten en er wordt nog nergens gegeten. Dan lopen we een straatje door waardoor we weer op het oorspronkelijk plein komen. Als we dit oversteken spelen Elize en Matthijs tikkertjes, maar door de middeleeuwse bestrating met grove omhoogstaande stenen struikelt Matthijs en komt daarbij hard op de grond terecht. Een flinke huilbui is het gevolg, de schade valt gelukkig mee. Als het leed weer is geleden lopen we door een straatje langs het water in. Hier is ook een pizzeria met terras met een mooi uitzicht over zee. Er hangen overal lampjes maar die zijn nu nog niet aan. We zien dat de eerste gasten zich al over de menukaart buigen, het terras is verder nog leeg. We besluiten er ook een tafeltje te zoeken maar voordat we ons goed en wel hebben geinstalleerd zijn er al 4 andere tafels bezet. Vijf minuten later is het halve terras vol en na een half uur gaan de lichtjes aan en is het hele terras vol. Het ziet er inderdaad sfeervol uit en het eten is goed. We eten pizza. Matthijs en Elize moeten er een samen delen, wat Elize al meteen de bokkenpruik doet opzetten. De verdeelsleutel is ¼ pizza voor Matthijs en ¾ pizza voor Elize maar vindt mevrouw niet goed genoeg. Het zal te wijten zijn aan het laat naar bed gaan. Als we goed en wel aan het eten zijn wordt de sfeer weer beter. Matthijs is tevreden met zijn pizza-punt, Elize heeft eigenlijk aan een halve pizza wel genoeg. En wie mag dan weer de restjes opeten?

Palermo

Zaterdag 7 augustus 2010

We zijn rond 9.00 uur uit de veren. Nog vol van de pizza van de vorige avond eten we een sober ontbijt. Dat wil zeggen, Claudia eet een normale boterham en een zoet croissantje, Elize en Matthijs eten een yoghurtje en ikzelf eet de kleine zoete croissantjes die de kinderen bij nader inzien toch niet lusten. In elk geval heeft iedereen gegeten en gedronken en dus kunnen we op pad. Het loopt al tegen 11.00 als we in de auto zitten. We nemen de toeristische route richting Palermo en mijden de snelweg voor zover dat kan. We komen daarom door verschillende plaatsjes waar het rond deze tijd net spitsuur is. Navigerend tussen stilstaande, inhalend, afslaande, invoegende en net wegrijdende auto’s en ander tweewielig gemotoriseerd en ongemotoriseerd verkeer is het een waar avontuur om deel te nemen aan het drukke verkeer en tegelijkertijd ook nog de goede kant op te rijden.

Aangekomen in Palermo wordt duidelijk dat de reeds doorstane verkeersdrukte slechts ter oefening was voor hetgeen nu komen ging. Onze TomTom leidt ons op verzoek eerst naar de haven. Maar waar wij een lieflijke oud haventje verwachten werden we geconfronteerd met een enorme zeehaven waar allerhande cruiseschepen lagen aangemeerd, het vergeven was van reusachtige hijskranen en er van lieflijkheid dus beslist geen sprake was. Dan TomTom maar in het oude centrum naar een parkeergarage laten zoeken. Je wilt toch immers niet dat je auto al aan het begin van je vakantie wordt gestolen. En bovendien waren we hiervoor niet verzekerd. We komen er niet uit en merken al gauw dat we in rondjes blijven rijden. Diverse straten zijn afgesloten en de onverbiddelijkheid van Bram (keer nu om!) doet de stemming in de auto geen goed. Als we aan de kant even stoppen om ons te beraden begint het verkeer rondom ons vast te lopen en duurt het zeker een kwartier voordat we ons weer temidden van de rijdende meute kunnen begeven. Enfin, uiteindelijk (en zonder hulp van Bram) vinden we een bewaakte parkeerplaats. De procedure is ietwat afwijkend. Je parkeert er je auto, haalt een bonnetje en levert vervolgens je auto-sleutels in. Daarbij wordt je wel heel behulpzaam gewezen op de locatie van de parkeergelegenheid en op allerlei toeristische hoogtepunten in de omgeving op de kaart die je toevallig bij je had. Nog een beetje wantrouwig geen we vervolgens op pad om alle (volgens de parkeermeneer) met goud ingelegde kerkelijke gewelven te bezichtigen.

We komen langs de kerk van San Giovanni met de rode koepeltjes, het Noormannenpaleis (maar dat wisten we toen nog niet), Palazzo Arcivescovile en de kathedraal van Palermo. Die laatste maakt op mij nog de meeste indruk. We bekijken hem van binnen en van buiten. Voordat we er gaan kijken halen we eerst een ijsje in de ijssalon die we vervolgens verorberden in de schaduw op het plein van de kathedraal. Onderwijl worden we aangesproken door menners van een paardenkoets die ons graag een ritje willen verkopen. We slaan het aanbod vriendelijk af en gaan de kathedraal binnen. Elize vindt er niks aan maar Matthijs vindt het wel spannend. Claudia mag alleen naar binnen als ze haar schouders met een papiertje bedekt. Ze krijgt hiervoor een soort van papieren tafellaken maar aangezien er verder geen dames zijn die laten zien hoe het hoort improviseert ze er maar een beetje op los. Na een kleine 10 minuten staan we weer buiten. Helaas konden de graftombes van de Noormankoningen niet worden bezichtigd, iets waar ik me eigenlijk wel op had verheugd. Dan lopen we weer door de Via Vittorio Emanuele – een lange doorgaande weg – richting Quatro Canti (een markant kruispunt in de stad). Voor we daar zijn gaan we echter eerst wat drinken op een terrasje aan het Piazza Bolgni. Claudia bestelt twee biertjes en twee cola op z’n Italiaans, waarop we twee halve liters bier en twee blikjes cola krijgen geserveerd. Dat is natuurlijk de bekendste verkooptruc die er bestaat: extra omzet en je terras langer gevuld. Uiteindelijk moet Matthijs naar de WC. Het kleine etablissement blijkt warempel over een kleinste kamertje te beschikken. Verstopt achter wat lijkt op de deur van een meterkast is een toilet met wastafel en handendroger gesitueerd. Je kunt je er amper bewegen maar toch lukt het ons een kleine boodschap te doen.

Ondertussen is Elize een betoog begonnen over hoe leuk het wel niet is om in een paardenkoets door de stad te rijden en of we dat zelf vroeger ook niet gedaan hadden. Of het door de halve liter bier kwam of door iets anders, we besluiten toch maar eens te informeren over de prijs. Het kost 80 euro om een uur lang tussen de toeristische trekpleisters van de stad te worden vervoerd. De rit wordt geillustreerd met een fotoboek dat de mooiste plekjes van het oude centrum van Palermo laat zien. Dat is toch wel iets meer dan de 10 tot 15 euro die ik in gedachten had. Ik zeg: een uur is te lang. “50 euros for half an hour.” Het is alleen een ritje voor de kinderen. Hoe lang kan ik rijden voor 15 euro? “40 euros!” Zo komen we er niet, ik zeg 25 voor een half uur. “35!” Uiteindelijk worden we voor 30 euro meegenomen door paard en menner. Het is een aparte ervaring om links en rechts door scooters, auto’s en bussen te worden ingehaald. De rustige tred van het paard geeft je wel meer de kans om bijzondere gebouwen in je op te nemen. Ieder groot gebouw wordt door onze gids benoemd: het kruispunt Quatro Canti, het operagebouw, de bank van Italie, het postkantoor in de stijl van Mussolini, etc. Als we weer bij ons vertrekpunt aankomen rijd de menner in draf door richting de kathedraal, waarschijnlijk om te keren. Maar bij het plein van de kathedraal worden we eruit gezet. Er staan nog meer paardenkoetsen op klanten te wachten. De koets is net weer doorgereden als Elize erachter komt dat ze haar handtas in de wagen heeft laten liggen. Wat een pech! Snel rennen Elize en Claudia terug naar de plek waar we de eerste keer zijn ingestapt. Ik en Matthijs er in het tempo van een 3-jarige erachteraan. Als we hun weer zien blijkt de koets alweer te zijn doorgereden. Dan maar wachten tot de koets weer terugkomt. Als die vandaag nog terugkomt, tenminste. Misschien doen ze net een rondje van een uur, of misschien hadden wij de laatste rit van de dag, of misschien is de koets wel doorgereden naar een plaats waar meer klanten staan te wachten. Claudia doet navraag bij een andere koetsier die er nog staat. Een aardige jongen die onze menner wel lijkt te kennen als Giovanni. “Hij zal waarschijnlijk wel terugkeren naar deze plek”, wordt er gezegd. Maar het fijne weet hij er ook niet van. Om Claudia een plezier te doen (ik ontferm me aan de overkant van de straat over Matthijs die het leuk vindt om in een hek te klimmen) belt hij met deze of gene en weet tenslotte te melden dat Giovanni inderdaad weer terugkomt op deze plek. We wachten wel een half uur. Ondertussen komen er nog collega-koetsiers bij. Een van hen is een toffe gast die het allemaal wel eens zal regelen. Hij belt met Giovanni en zegt dat hij reeds onderweg is. Nog meer wachten… en eindelijk komt Giovanni op de scooter (!) met de verloren handtas. Elize dolblij natuurlijk! Claudia wil haar redders nog een kleine beloning geven, 5 euro voor Giovanni en 5 euro voor de koetsier die haar het eerst geholpen had. En dan wil de toffe gast natuurlijk ook wel iets voor zijn bijdrage. Claudia zegt tegen hem dat ze het geld maar moeten delen en er een ijsje of een biertje voor moeten kopen. Als we weglopen horen we gebakkelei over of het nu ijs wordt of bier. Inmiddels is het al tegen 18.00 uur.

De terugreis naar ons appartement verloopt gelukkig veel soepeler. Elize wil graag nog wat zwemmen maar de rest heeft daar niet zo’n zin in. We gaan kijken bij de haven van Trappeto, misschien dat ze daar nog even kan gaan zwemmen. Maar de het haventje, hoe lieflijk ook – bevolkt door een horde oude mannetjes – leent zich niet echt voor een zwempartij. We rijden terug door het dorp, zo dicht mogelijk langs het water en zien het dorpje eens van een heel andere kant. Het is nu natuurlijk al wat later, maar het is in elk geval veel levendiger met restaurantjes en barretjes die open gaan, jongeren die midden op straat staan en mensen die over straat lopen. De voorbereidingen voor een feest (welk?) zijn al in volle gang. Er hangt uitbundige verlichting boven de straten en er is al ergens een podium met licht en geluid opgebouwd. Plotseling zijn we in een bekende straat: degene waar we eerst tevergeefs naar onze accommodatie hadden gezocht.

Eenmaal weer terug in het appartement maakt Claudia een lekker maal: aardappelpartjes uit de oven, antipasti en gebakken courgettes met aubergine. De kip die gebraden had moeten worden rook niet meer helemaal fris en belandde dus in de afvalzak (een dag later werd diezelfde zak bijna door de mieren meegenomen naar hun nest). De aardappelpartjes waren per ongeluk gekruid met rode peper in plaats van paprikapoeder. De oorzaak hiervan: peperoni kan zowel paprika als chilipeper betekenen in het Italiaans.

Rustdag in Trappeto

Zondag 8 augustus 2010

Plan: eerst naar het strand, thuis lunchen/siesta, dan weer naar het strand

Naar het strand

Lunchen bij strandtentje

Terug naar het strand

Thuis douchen/omkleden

Lopend naar centrum Trappeto

Marktkooplui zetten alles klaar

Matthijs krijgt autootje

Eten in pizzeria

Ober spreekt duits

Matthijs speelt met auto tijdens het eten

Kraampjes kijken

Elize koopt armbandje

Volksdansgroep op het dorpsplein

Geluid erg slecht

Lange voorbereiding

Na 3 nummers terug naar huis

Gevaarlijk langs de weg

Riserva Naturale Orientata Zingaro

Maandag 9 augustus 2010

Met de auto naar Zingaro

Overal druk aan de stranden

Parkeren op een stuk boerenland

Ruim 1 uur lopen naar het strandje

Baaitje is overvol

Wel mooie rotsen

Niets te koop

Terug lopen in minder dan 1 uur

Elize loopt zelfs vooruit

Kopen granito bij een tentje

Matthijs gooit alles om

Erice

Dinsdag 10 augustus 2010

Hoewel we vandaag eigenlijk een heel programma voor de boeg hadden, zijn we niet verder gekomen dan Erice. Dit had verschillende redenen, van niet op tijd vertrekken tot veel te lang rondkijken in Erice. We vertrokken te laat omdat de bij toeval heerlijk uitgevallen pannenkoeken toch wel wat tijd vergden om te maken. Waarom ze zo lekker waren weet ik niet: het recept was redelijk standaard maar wegens gebrek aan de juiste hulpmiddelen moest er toch een beetje geïmproviseerd worden. Ik begon met ongeveer een halve liter halfvolle melk in een kom te doen. Daar twee middelgrote eieren doorheen geklutst en een klein handje zout erbij gedaan. Dan na goed roeren met een vork steeds een beetje bloem erbij gedaan tot het beslag de juiste dikte had bereikt. Men verhitte vervolgens een (goedkope) koekenpan met dunne bodem op het vuur en doet er een scheutje olijfolie in. Dan een flinke schep beslag in de pan tot een heerlijke pannenkoek bakken.

Het is al 11.00 uur geweest als we vertrekken. Fototoestel en strandspullen mee en we rijden in een ruk naar Trapani. Erice ligt op de 800 meter hoge berg er vlak naast. Het duurt een flink aantal scherpe bochten voor we boven zijn. Matthijs en Elize worden er misselijk van. Het uitzicht onderweg is echter fenomenaal. De grote hoogte maakt het wel steeds enger om verder langs het smalle weggetje naar boven te rijden, maar uiteindelijk zijn we er dan toch. Vlak voor het bergstation van de kabelbaan staan al veel auto’s geparkeerd dus zetten wij hem hier ook maar neer. En dat bleek een goede zet, boven op de officiele parkeerplaats is helemaal geen plaats meer om te parkeren. We krijgen een eerste indruk van het stadje en dat ziet er goed uit. De oude muren en gebouwen zijn netjes gerestaureerd: niet helemaal met dezelfde oorspronkelijke materialen maar wel enigszins in dezelfde stijl. Zo zijn er uit het gerestaureerde gedeelte van de stadsmuur kleine kantelen gefreesd, de groeven van de slijptol zijn echter nog goed te zien. Maar dit soort details vergeet je al snel als je door het oude stadje slentert. De route door het stadje van stadspoort naar stadsplein naar kasteel is voorzien van heel veel souvenirwinkeltjes waar ze grotendeels dezelfde waren voor uiteenlopende prijzen verkopen. De dames binnen het gezelschap willen graag winkeltjes kijken. Ik probeer op mijn beurt Matthijs daar zoveel mogelijk van te weerhouden: kleine kinderhandjes in winkels vol porselein en glaswerk zijn geen goede combinatie. Tussen de middag drinken we wat op het terras aan het plein en eten bij een ander tentje een van de speciale Siciliaanse gerechten: Arrancia. Het zag er een beetje uit als een bami-hapje van cous-cous, en het was erg vet. Ik zou het zelf niet gauw nog een keer bestellen.

Elize heeft het in haar hoofd gehaald om ergens een cadeautje te kopen: een waaier, een kettinkje of iets anders. We zouden er bijna weer de hele weg voor terug moeten lopen. Uiteindelijk koopt ze een paardenhangertje. Matthijs natuurlijk weer jaloers, hij wil ook zo’n hangertje. Of toch maar een autootje (hij heeft er vast nog niet genoeg). Na een flinke driftbui is hij het gelukkig allemaal weer vergeten. Dan eten we nog een ijsje en gaan weer terug naar de auto.

Voor de laatste maal gaan we naar het strand van Trappeto. Het loopt al tegen 17.00 uur. We zochten het strand waar we de eerste dag waren, een breed strand met goede parkeerplaatsen en mooie golven. Je moet er echter wel betalen. De ticket kun je halen bij de plaatselijke bar. Even lekker afkoelen in het water, een zandkasteel maken voor Matthijs en dan gaan we weer terug naar het appartement. Eten (alle bederfelijke waar moet op) en de koffers inpakken (nou ja, ik schrijf nu dit verslag en Elize en Claudia pakken de spullen in) want morgen gaan we verder naar Licata.

Intermezzo #1

Zo na een weekje Sicilië wil ik eens de tijd nemen de opgedane ervaringen die niet direct in het reisverslag passen vast te leggen.

De mensen

De mensen die we op Sicilie hebben ontmoet zijn – op een of twee uitzonderingen na – vriendelijk, hartelijk, gastvrij en behulpzaam. Eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik voor we vertrokken hier zeker in die mate niet op gerekend had. Ik bedoel, de Italianen in het algemeen heb ik altijd al een vriendelijk volkje gevonden, de Sicilianen als apart volk en met eigen regels doen daar toch weer een flink schepje bovenop.

Het begon eigenlijk al toen we het eerste appartement niet konden vinden en Claudia buitengewoon vriendelijk werd geholpen door enkele onbekende buurtbewoners. En het voortdurend informeren naar ons welzijn door onze gastheer en zijn familie. De behulpzame koetsier in Palermo die na zijn laatste ritje speciaal voor ons terugkomt om het verloren tasje terug te brengen. Wij “koude” Nederlanders kunnen daar nog heel wat van leren… Dat beloofd in elk geval genoeg voor de rest van de vakantie.

Het verkeer

Daar moet toch wel even een apart kopje aan worden gewijd. Zoals ik reeds uit de reisgidsen had vernomen: de mensen hebben lak aan regels maar het verkeer regelt zich eigenlijk vanzelf. Ik denk dat het nog anders zit: mensen houden inderdaad niet zo van regels en nemen die graag met een korreltje zout. Maar ze houden zeker wel heel veel rekening met elkaar. Als je probeert uit een parkeervak te komen in een drukke straat is er altijd iemand die voor je stopt. Mensen voegen soms pas op het allerlaatste moment uit op de snelweg, maar als je daar rekening mee houd is dat geen probleem. Natuurlijk zijn er op de snelweg ook mensen die hard willen rijden, er zijn er ook die met een gangetje van 60 over de snelweg gaan. Maar echt asociaal rijden heb ik hier nog niet gezien. Helemaal leuk wordt het in de dorpjes, waar de straten zo nauw zijn en de auto’s vaak nog dubbel geparkeerd staan dat het zonder rekening met elkaar te houden gewoon niet mogelijk is om auto’s te laten rijden.

Het weer

Altijd warm en boven de 30 graden, in elk geval in de periode dat wij er waren: augustus. Toch staat er vaak een fris briesje dat afhankelijk van de situatie als aangenaam of niet kan worden ervaren. Aangenaam is het aan het strand waar je het dan minder snel warm krijgt. Minder aangenaam is het feit dat je dan ook direct gezandstraald wordt. Aangenaam is het tijdens een lange wandeltocht in de volle zon. Minder aangenaam als je tegen zonsondergang je maaltijd zit te nuttigen op het balkon of op een terras.

Wonen

In Italië en zeker ook op Sicilië leven de mensen voornamelijk buiten. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de meeste huizen eenvoudig zijn ingericht. En met de deur in huis vallen is bij de Italianen helemaal niet zo moeilijk, ga je door de voordeur naar binnen dan sta je meestal direct in de (woon)keuken of in de kamer. Opvallend is wel dat de grotere vrijstaande huizen bijna altijd omgeven zijn met een hoge heg, een hek en een robuuste ijzeren poort.

Naar Licata

Woensdag 11 augustus 2010

Vandaag nemen we afscheid van familie Vivona

Lange rit naar de andere kant van Sicilie

Onderweg stoppen op parkeerplaats

Veel afval en geen voorzieningen

Weg naar Licata afgesloten, omrijden via Gela

TomTom weet appartement niet te vinden

Rijden rondjes

Stijle weg, komt uit op de top van een berg

Dan parkeren en lopend erop uit

Op een pleintje zitten twee mannen

Eentje spreekt nederlands

We zijn te vroeg, 14:00

Appartement is bij het plein, maar welke?

Eindje lopen, stad verkennen

Alles erg rustig

Terug bij het plein staat Guiseppe al te wachten

Ons appartement ligt om de hoek

Guiseppe probeert alles in het engels uit te leggen, maar italiaans is makkelijker

Dan helpt hij de koffers te halen

Ik kan parkeren bij de kerk

Veel trappetjes op en af

Boodschappen doen bij San Giorgio

Grote olifant

Dan de stad in, rond 18.00 uur

Plaatsen op de kaart moeilijk te vinden

Kermis nog gesloten

Marktje wordt nog opgezet

Eten bij een panini/pizza-bar

Broodje friet+hamburger

Kinderen spelen in speeltuin in stadspark

Dan naar de koopjesmarkt

Kermis

Kinderen in de kleine botsauto’s

Matthijs in klim-attractie en moet plassen

Claudia en Elize shoppen bij marktkramen

Matthijs onhandelbaar, terug naar het appartement

Poliscia

Donderdag 12 augustus 2010

’s Ochtends worden we gewekt door de deurbel, ons ontbijt dat we de vorige avond hadden besteld wordt gebracht door Guiseppe himself! We liggen net een beetje wakker te worden dus ik schiet snel iets aan om het gevraagde in ontvangst te nemen. We krijgen het Siciliaanse equivalent van vier croisants gevuld met room, een rozijnen/vruchten slof, twee half-zachte broodjes met ham, en twee half-zachte broodjes zonder beleg. Twee croisants worden door Claudia en mij met smaak verorberd, de kinderen lusten (hoe verassend) niets en de broodjes en overgebleven croisants gaan in de tas mee naar het strand voor de lunch.

Het strand is door de aanwijzingen van Guiseppe de vorige dag niet moeilijk te vinden. Alhoewel ik wel een keer bijna een straat met eenrichtingsverkeer in rijdt en daarbij vriendelijk wordt aangesproken door een behulpzame Siciliaan. We gaan naar Polisia, een kindvriendelijk strand in een besloten baai met weinig golven en veel koraal en rotsjes in het water. Dus ook veel visjes en andere zeedieren. We zetten onze parasol neer en draperen onze handdoeken zodanig dat ze de meeste schaduw krijgen. Het strand is vergeleken met de andere strandjes waar we langsreden niet zo heel erg druk. Het water is heerlijk van temperatuur en een paar meter vanaf het strand is er een zandbank waardoor je bijna overal in de baai wel kunt staan. Op een rotsje ligt een grote kwal en bij een andere rots liggen twee helften van een zee-egel. Verschillende mensen peuteren met een scherp voorwerp in de rotsen en schijnen daar veel voldoening uit te halen. Later zien we dat het een soort alikruiken zijn die met smaak door zowel volwassenen als kinderen worden opgepeuzeld. Ook zien we verschillende mensen ingesmeerd met modder over het strand paraderen. We weten niet waar zij die modder vandaan hebben gehaald. ’s Middags na de lunch doet Elize echter een bijzondere ontdekking. In het water en onder het zand vindt ze een soort steen die als je die over je huid wrijft grijs afgeeft. Bij nader inzien is de steen een kluit harde grijze modder die je op verschillende plaatsen op het strand kunt vinden.

We lopen naar Calla del Re, de enige strandtent in de baai waar je volgens Guiseppe lekker vis kunt eten. Vanmiddag gaan we echter voor een ijsje en wat drinken. Als we via het strand naar de auto lopen vindt Elize nog meer geneeskrachtige stenen. Binnen de kortste keren hebben we een hele verzameling grijze kluiten die we in een zakje doen en meenemen naar de auto voor een kuurbehandeling aan een volgend strand.

Agrigento

Vrijdag 13 augustus 2010

Uurtje rijden

Kinderen geen zin

Parkeren buiten het terrein

Parasol mee

Nieuwe ingang

Veel stenen

Matthijs moet plassen

Erg warm

Winkeltje met hoeden

Anzichtkaartjes kopen

Heraclestempel

Concordiatempel

Kinderen willen niet meer

Bob verder naar de laatste tempel

Dan weer helemaal terug naar de auto

Strand met betaald parkeren

Lekker water

Bungalowpark

Volksbuurt

Om zes uur de meeste mensen weg

Bijna zonsondergang

Thuis douchen en omkleden

Mensen in uitgaansstemming

Wandelen door winkelstraat

Eten bij panini/pizza-bar

Zelf tafeltje regelen

Kermis

Kleine botsauto’s

Matthijs alleen op scooter

Elize trampoline

Claudia koopt slippers

Mega holy cranes met knuffels

Rustdag, naar Poliscia

Zaterdag 14 augustus 2010

Laat opstaan

Geen water

Wandeling langs winkelstraten

Cactusvruchten te koop

Duikbril kopen

IJsje eten op het plein

Kinderen spelen in het park

Boodschapje in supermarkt

Tankwagen

Lunchen in appartement

Naar het strand

Mensen met tentjes op het strand

Fakkels

Snorkelen

Matthijs geen watervrees meer

Bouwwerken

Biertje drinken in Calla del Re

Klaarzetten voor feest

Terug naar appartement

Processie

Veel politie

Eten koken

Benedenburen bbq op het pleintje

Veel lawaai en muziek

Rustdag, naar Licata Plaia

Zondag 15 augustus 2010

Vandaag doen we het helemaal rustig aan, het is immers zondag. Ik stap rond 9.00 met gebroken schouders en nek uit bed. De mensen zijn hier al om 7.30 wakker en gaan dan gezellig op het pleintje zitten kletsen. De kerkklokken luiden gelukkig pas rond 10.00. Enfin, we ontbijten met pannenkoeken volgens beproefd recept. Daarna gaat Claudia de was doen. Elize stoot per ongeluk weer een glas van de tafel, wat mij weer enkele glasscherven in mijn voet bezorgt. Na de commotie zoeken we de spullen bij elkaar, want vanmiddag gaan we – hoe kan het ook anders – weer naar het strand.

Dit keer gaan we de andere kant van Licata bekijken. Er is een lange strook met zand (ca. 4 km) waar met rotsblokken kunstmatige baaitjes zijn gemaakt. Dit zag je bij Trappeto ook. We rijden de goede kant op en volgen het bordje naar Licata Plaia. De auto zetten we in een doodlopende straat. Het is maar een klein stukje lopen naar het strand, maar Elize begint alweer te zeuren over de afstand. Nou ja, het is dan ook erg warm. Bij het strand aangekomen blijkt er nog voldoende parkeergelegenheid te zijn. Handige kennis voor een eventuele volgende keer. De auto’s staan zelfs op het strand, dat erg breed is. We lopen langs enkele vuilnishopen door richting het water en zetten ons enkele meters van de waterlijn neer. Wat opvalt is de grote hoeveelheid blikjes, flesjes en plastic die her en der op het strand ligt. Er zijn overigens ook veel mensen met tentjes, zowel slaaptenten als party-tenten. Er is zelfs een familie met een generator en een koelkast vol drank! Misschien mag dat vanwege de feesten die dit weekend plaatsvinden of omdat het vakantie is, mij lijkt het ook wel wat om een weekendje op het strand te kamperen de zonsondergang mee te maken, naar de sterren te staren en dan weer vanuit je tent een frisse duik in zee de volgende ochtend. Moet je natuurlijk wel de temperatuur van 30 graden erbij hebben.

Elize en Matthijs gaan meteen het water in, Claudia en ik volgen niet veel later. Voor Matthijs zijn die kleine golfjes ideaal, maar het water is zo troebel dat je iemand die kopje onder gaat niet snel boven water haalt. Daarom Matthijs maar zo vaak als het ging zijn zwembandjes aangedaan. Daar heeft hij behalve ongemak ook profijt van, op een gegeven moment kreeg hij door dat je je er ook lekker mee kan laten drijven als je je voorwaarts in een golf stort.

Dan gaat Claudia (voor de verandering) samen met de kinderen een zandkasteel maken. Als ze klaar zijn en we weer met zijn alleen onder een parasol zitten komt een Italiaans jongetje het werk bekijken, en verder afmaken. Matthijs vindt dat vervelend en gaat helpen door telkens emmertjes water in de gracht te kiepen. Het jongetje gaat echter onverstoorbaar verder. Na een kwartier – het is toch een kwestie van de langste adem – houdt hij het voor gezien, een triomfantelijke Matthijs achterlatend.

Op een gegeven moment ben ik weer samen Matthijs een soort van zandkasteel aan het maken op de fundamenten van het eerdere zandkasteel. Eigenlijk wordt het steeds meer een fantasiepark met een Engels fort, een Frans kasteel, Indiaanse torens en Afrikaanse hutjes. Het levert goedkeurende maar ook vragende blikken op van toevallige voorbijgangers, die soms bijna een voet op het prachtige bouwsel zetten. In ieder geval leuk om te zien hoe mensen soms reageren. Tijdens het bouwen vond ik trouwens nog een dikke kronkelende witte larve in de kasteelvijver. Elize heeft hem met een schepje een eindje verder gegooid en daarna begraven. Sinds dat moment valt me vaker op dat er zich kronkelende witte beestjes over het strand bewegen. Is het de vervuiling? Op andere stranden is het me niet opgevallen. In elk geval zit ik er niet prettig meer en blijf angstvallig op mijn handdoek zitten.

Rond 17.00 uur gaan we appartement waards voor een laatste avondmaal. Vanaf morgen zitten we in een hotel en eten we iedere avond buiten de deur. Matthijs wil zijn groente niet opeten, laat staan een hapje proeven en krijgt dus niet het beloofde ijsje. Claudia en Elize gaan alleen op stap en ik krijg de kans om mijn verslag een stukje verder af te maken. Direct ook maar een ontbijtje voor morgenochtend besteld: brioches en canolli’s.

Intermezzo #2

(Bos)branden

Betalen in cafés en restaurants

Kleine autootjes favoriet

Duits praten

Naar Seracusa

Maandag 16 augustus 2010

Inpakken

Ontbijt met canolli’s

Vertrek betalen met creditcard

Rit naar Seracusa via andere route dan gepland

Terugrijden om brandstof te tanken

Mooie route

Steeds meer groen in het landschap

Eindelijk 2 uur later dan gepland bij de bestemming

Hotel niet te vinden

Water in ipv minibar

Kamer op de begane grond

Netjes en airconditioned

Even uitpuffen na de reis

Naar het oude centrum van Siracusa

Parkeergarage niet te vinden

Parkeren aan de rand van de stad

Mooie gebouwen

IJsje eten bij een van de havens

IJs smelt voordat je het op kunt eten

Veel mensen met stadsplattegronden

Plaza Duomo: mooie kerk

Biertje drinken op een terras, kinderen voeren opdrachtjes uit

Op zoek naar een pizzeria

Bij de kebab-tent aan het water

Personeel is vriendelijk maar onder de tatoos

Eten komt uit de tent ernaast

Salade veel te laat

Lopen de verkeerde kant uit naar de auto

Helemaal verdwaald: gelukkig weet de iPhone waar we zijn

Scooters maken de stad onveilig

Mooie stad, gezellige sfeer in het donker

Heel schoon

Veel kleine steegjes, alles goed verlicht

Terugrijden naar het hotel: laatste rotonde moeilijk te rijden in het donker

Claudia op muggenjacht

Mieren lopen door de kamer

Naar Fontane Bianche

Dinsdag 17 augustus 2010

Wakker om 9.00 uur

Ontbijten, geen koffie, geen broodjes, geen jus d’orange

Naar archeologisch park van Siracusa, Elize heeft al niet veel zin

Parkeren vlakbij Grieks theater

Park doorlopen om tickets te halen

Claudia in de rij

Veel souvenirkraampjes

Eerst kijken bij Romeinse theater

Dan Grieks theater

Fontein

Matthijs bril kwijt

Het oor van Donsys

Papyro d’Angelo

Naar Fontane Bianche

Lastig parkeren

Vuilnisbelt op het strand

Weinig plek om te zitten

Mooi en helder water

Elize en ik met modder insmeren

Met duikbril op zwemmen

Matthijs helemaal in zijn element in het water

Boodschappen doen bij Auchan

Eten naast McDonalds

Naar het Aqualand

Woensdag 18 augustus 2010

Wakker om 8.45 uur

Wel koffie en broodjes bij het ontbijt

Naar de Decathlon, leuke spulletjes daar

Elize koopt paardenspullen en Claudia een nieuwe bikini

Dan naar het zwembad

Alles dicht bij elkaar in de buurt

Het is al druk, alle (lig)stoelen al bezet, spullen maar ergens bij zwembad gezet

Harde muziek, animatie

Matthijs en ik van de glijbaan, is meteen de laatste keer

Elize en ik van de andere glijbaan, daarna Claudia en Matthijs kwijt

Spullen in de ligweide gezet

Matthijs wil naar de speeltuin

Veel ijsjes gegeten

Elize en Claudia van de Big River, Claudia beland omgekeerd in het water

Rond 21.00 restaurantje zoeken in Ortigia, visrestaurant

Tratoria: native Sicilian cuisine

Matthijs valt van de stoel

Lang wachten op eten

Kwaliteit en hoeveelheid valt tegen, uiteindelijk 60 euro kwijt

IJsje halen in een bar/gelateria/patiseria

Terugweg belanden we in een louche buurt

Aangehouden door politie

Terug bij hotel slaapt Matthijs al

Naar het Cava Grande

Donderdag 19 augustus 2010

Ontbijt nog steeds niet veel soeps, wel Cafe Americano

Op weg naar Cava Grande

Beschrijving op internet klopt precies

Veel auto’s, parkeren buiten parkeerplaats in de schaduw

Ook Protezione Civilizatione

Geen entree

Eerste gedeelte veel trappen

Matthijs houdt het niet lang vol

Erg warm in de zon, eerste helft weinig beschutting bij de afdaling

Splitsing naar boven of onderstroom

Eerst naar de vier bekkens, Elize heeft haar zinnen erop gezet

Na 45 minuten beneden

Erg druk, maar vergeleken met vorige ervaringen wel te doen

Matthijs durft niet goed in het water

Elize en ik springen een aantal keer in een van de diepere bekkens

Veel mensen doen ons dan na

Water is heerlijk koel, alles ruikt fris

Dan verder naar de boven stroom

Schoenen uitdoen om naar de overkant te komen, Matthijs en ik lopen eerst verkeerd

Breder en dieper bekken, heerlijk zwemmen

Matthijs wil zelfs in het water, bij de kant kun je in het water staan

Dan de terugweg, minder zon en veel schaduw, toch zwaar

Regelmatig pauzeren

Na 45 minuten boven

Erg druk bij restaurant, kopen water en een ijsje

Dan in de auto en terug naar het hotel

Even opfrissen en dan een hapje eten bij McDonalds aan de overkant, voor 20 euro klaar

Terug in het hotel ligt iedereen om 22.00 uur in bed

Naar Notto

Vrijdag 20 augustus 2010

Ontbijt magertjes, wij op tijd maar sapjes, beleg, broodjes wordt niet aangevuld

Rijden richting Notto, charmantste barokstad van Sicilie

Vanuit Notto naar Notto Antica

Blijkt alleen ruines te zijn

Bekijken een van de stadspoorten en bijbehorend kasteel

Er zijn mensen aan het barbecuen

Buiten veel te warm, Elize en Matthijs willen niet verder kijken

Dan terug naar Notto Centro

Parkeren is moeilijk volgens boek, maar we hebben geluk en kunnen tussen 13.00-15.00 midden in het centrum gratis parkeren

Een lange straat vol oude gebouwen

Halverwege kopen we een ijsje, ik neem een broodje ijs

Kost veel servetjes om de kinderen schoon te krijgen

Matthijs wil niet meer lopen

Aan het einde van de straat koopt Claudia een panino prochiuto

Even uitblazen onder de bomen

Dan naar boven voor de terugweg, maar komen niet veel mooie gebouwen meer tegen

Terug bij de auto rijden we naar Lido Notto

Mooi lang druk strand maar geen parkeermogelijkheid

Door naar Lido Avolo

Lekker water en mogelijkheden om te snorkelen

Matthijs heeft de glijbaan ontdekt

Dan eten halen bij een pizzeria vlakbij hotel

De uitbater is erg aardig en joviaal maar spreekt geen woord engels

We blijven er meteen maar eten en nemen er een biertje bij

Dan terug naar het hotel en de belevenissen van de dag verwerken

Laatste dag in Siracusa

Zaterdag 21 augustus 2010

Madonna met de tranen

Crypte van San Giovanni

Portopalo di Capo Passero

Smal strandje

Veel douches

Mooie snorkelstek, Elize en Claudia zee-egels gezien

Matthijs zandkasteel, grote stenen erop

Elize en Matthijs willen in de “dingetjes”, hobbelpaardjes/autootjes

IJsje eten: wij Kaffe Fresco, zoete koude espresso

Naar Seracusa terug

Opfrissen in hotel

Uit eten in de oude stad

Parkeren buiten Ortigia: nog heel eind lopen

Schade aan auto ontdekt

Kinderen willen naar de kraampjes

Eten bij tratorria/pizzeria

Grote boten

Klein kermisje

Opera zangeres

Bijna auto kwijt

Terug in hotel is het al 23.30

Naar Casa Rosa

Zondag 22 augustus 2010

Op tijd op en op tijd weg

Claudia en ik pakken allebei creme-soap van het hotel in

Rechtsom de Etna langs: Zafferana, Linguaglossa

Nieuwe weg, TomTom kent hem nog niet

Vanaf Catania mooi uitzicht op de Etna

Nog tijd over: Randazzo

Stoppen bij een oude lavastroom

Dan richting Montalbano

Claudia herkent het soms wel dan niet

SMS-je van Jan

In Montalbano verkeerde straat in

Terugrijden ziet Claudia Romee lopen, Rick is er ook

Hartelijk welkom bij Casa Rosa e Famiglia om 13.00

Direct aan tafel voor lekkere lasagne

Horen van alles over het reilen en zeilen in het dorp

Water is op rantsoen

Het wordt steeds meer bewolkt

Overal kraampjes

IJsje halen op het dorpsplein

Kinderen gaan hazelnootjes verkopen

Matthijs speelt met autootjes

’s Avonds bbq

Tindari

Maandag 23 augustus 2010

Gewekt door kanonschoten

Ontbijten met koffie en een koekje

Kinderen gaan weer verder met hun handeltje

Met Jan een rondje door het dorp: Castello en begraafplaats

Claudia, Matthijs en ik naar Tindari

Rosa, Jan en de kinderen naar het zwembad

Bij Tindari is net de kerk gesloten

Door naar het strand van Patti, komen uit bij een verlaten fabrieksterrein aan het water

Dan naar Marinello

Groot grindstrand, grenzend aan natuurgebied

Veel bootjes liggen voor anker in het water, hoe kom je erin?

IJsje eten

Dan weer terug naar Montalbano E.

Naar de Elicona / Feest van Madonna

Dinsdag 24 augustus 2010

Gewekt door kanonschoten

Jan en Bob naar het zwembad met de kids

Pas om 10.45 open, volgens rooster om 10.00 uur

Italiaanse meneer die een half jaar in Groningen heeft gewoond

Zwembad voor Matthijs te diep

Tussen de middag spaghetti eten

Dan afdalen naar de Elicona

Mooie wandeling, wel erg warm

Veel kikkervisjes

Waterslang

Elize durft niet te zwemmen, valt in het water

Andere weg naar het watervalletje

Zoetwaterkrab

Terug naar boven moeilijker, Rick heeft het zwaar

Omkleden en opfrissen voor het feest

Erg druk in de stad

Jan en Romee zijn al op het plein

Na enige tijd wachten komt de madonna naar buiten

Dan weer terug naar huis om te eten

Bob pannenkoeken bakken

Dan eten, plots komt de processie al door de straat

Snel naar het plein terug

Duurt nog even

Dan komt de madonna eindelijk terug

Lichtjes gaan uit

Vuurwerk rond de kerk

Dan wel een kwartier lang prachtig vuurwerk

Bij de laatste pijl gaan de lichtjes weer aan

Madonna gaat naar binnen

Lopen terug door de marktstraat

Kinderen een suikerspin

Ergens wat drinken op een terras

Dan terug naar huis

Matthijs kwijt, staat bij snoepkraam

Etna

Woensdag 25 augustus 2010

Jan haalt water en stuurt SMS

Gereedmaken voor vertrek

Rijden naar Etna-Sud, lange rit van ruim 2,5 uur

Parkeertickets halen in souvenirshop

Kinderen zien al leuke souvenirs

Wat eten in restaurant

Jan en Rosa gaan met de kinderen een kleine krater bezoeken

Wij gaan met de kabelbaan naar boven

Wachten tot de bus naar boven gaat

Dan met 16 man in de bus

Halverwege grote rookwolk uit een krater

Buschauffeur rijdt door en filmt met zijn telefoon

Dan stopt de bus ergens halverwege

Spannend

Lege bussen naar boven

Motor uit, wij eruit

Rook wordt geleidelijk minder

Dan weer verder

Gidsen staan klaar, gaan naar de krater die in 2002 voor het laatst is uitgebarsten

Stoom komt uit een spleet: 300 graden C

Mogen niet verder, morgen gaan de gidsen misschien helemaal naar boven

Foto’s maken

Dan weer terug

Museumpje waar de bussen staan

Dan weer naar beneden

Filmen vanuit een open raampje

Even rondkijken bij bergstation

Dan weer verder naar beneden

Jan en Rosa zijn alweer terug naar huis

Ik met Elize nog een souvenir/kadootje kopen

Dan met de auto terug naar huis, andere route

Even opfrissen, dan naar pizza-restaurant (familie van Rosa)

Wij zijn de eersten

Na een half uur hele zaak vol, rumoerig

Matthijs molt twee wijnglazen

Pizzabakkers: Piet Piraat en Karate Kid

Terug thuis foto’s uitzoeken

Rosa maakt Tiramisu

Claudia’s verjaardag

Donderdag 26 augustus 2010

Slecht geslapen, veel dorst

Elize al vroeg beneden, versiering maken

Claudia moet nog bovenblijven

Zingen

Kadootjes zoeken, taart eten

Rosa en Jan boodschappen

Rick poolshoogte nemen: ziet slang

Claudia koffers inpakken

Jan moet nog inchecken

Dan om 14.30 naar het strand: Falcone

Rustig strand, meeste mensen komen pas tegen einde van de middag

Snorkelen: zee-egels, krabben en veel vissen

Matthijs zwemt ook

Ik en Matthijs zandkasteel bouwen

Rick, Elize en Romee spelen met de bal in het water

Rick helpt ook met zandkasteel

Ik en Matthijs douchen en aankleden

Matthijs speelt in speeltuintje

Dan naar restaurant

Groot terras op binnentuin

Antipasti + gegrilde vis/zeevruchten, kinderen friet, Rick pizza Margarita

Obers zijn niet erg snel

Pizzabakker is een grappige man, kinderen gaan er steeds kijken

Dan naar de kermis

Elize en Rick karten

Matthijs en Romee in kinderbotsauto’s en autoscooters

Vaders en kinderen in grote botsauto’s

Rick alleen in The King

Terug naar huis, nauwe straatjes in Bellevue

Ziekenauto voor ons

Terug naar huis

Vrijdag 27 augustus 2010

Om 7.00 uur op

Koffers verder inpakken, gewicht verdelen

Bob koffers in auto zetten

Ontbijt met restje tiramisu

Afscheid

Dan naar Trapani

Heel veel tunnels: tolweg, 660

Tussenstop vlak voor Palermo

Tankstation zoeken, vlak voor Birgi: TomTom klopt niet

Auto inleveren, koffers inchecken, security check, dan… wachten

Priority boarding gaat eerst, de rest komt er vlak achteraan

Bob sprint naar achteringang vliegtuig, wordt bijna ingehaald door een oudere man

Ik moet echter wachten op de boardingtickets, zodat de man toch eerder zijn papieren aan de stewardess kan geven

Maar hij kan niet langs mij heen omdat ik al in het gangpad sta: Idioto!

Wij zitten vlak voor de vleugel: Elize en ik links, Claudia en Matthijs rechts