Reisverslag The Great West, Verenigde Staten 1999

De eerste (en meteen ook de laatste) grote reis met mijn toenmalige verloofde. Helaas is het verslag niet volledig en ben ik de geschreven versie kwijt. Het zijn van die reizen die je nooit zult vergeten, waarbij het foto- en video-materiaal ook niet zo veelomvattend is als tegenwoordig. Misschien dat ik er nog in slaag om aan de hand van het reisplan nog het een en ander te reconstrueren. Voorlopig zul je het hiermee moeten doen. De foto's zijn sfeerbeelden en heb ik van Google images gehaald.

Vertrek naar de VS

Zaterdag 28 augustus 1999

Vandaag is de grote dag. Niks vergeten, alles gepakt? Gelukkig worden we door Jacques naar Schiphol gebracht. De eerste vlucht begint voorspoedig. Al voor het inchecken worden we door veiligheidsmensen apart genomen om een aantal security vragen te beantwoorden. Ook onze rugzakken vergen een speciale behandeling. Vanwege de vele uitsteeksels worden de backpacks in grote plastic zakken gestopt. We weten nog niet dat we pas twee dagen later de zakken terug zullen zien.

Eenmaal in het vliegtuig begint de reis pas echt. Gelukkig hebben we twee plaatsen bij het raam. De eerste stop is in Londen. Tot verbijstering van vele passagiers en ook van ons moeten we hier nogmaals allerlei security checks ondergaan wat behoorlijk wat tijd in beslag neemt. Maar uiteindelijk zitten we dan toch in het vliegtuig naar Chicago. Hier worden we goed verzorgd. Iedereen heeft zijn eigen tv-scherm in de stoel voor zich. Geluid komt via een koptelefoon die al klaar ligt op je stoel (wat een luxe, je hoeft er niet eens een tientje voor te betalen). Natuurlijk doet die van mij het niet. Alleen door op de juiste plaats een knoopje te leggen kan ik de getoonde films pas fatsoenlijk volgen. De catering is prima. Drank en voedsel komen in behoorlijke hoeveelheden. Drank zelfs meer dan behoorlijk.

Na een lange vlucht, waarbij we met verschillende mensen over San-Fransisco en de USA spreken, komen we eindelijk op Chicago O’Hare aan. En daar begint de ellende. De immigration procedures duren zo lang dat we maar weinig tijd hebben om over te stappen. Onze koffers moeten door de douane om daarna weer opnieuw ingechecked te worden. Wanneer we kijken waar we nu zelf naartoe moeten raken we de weg kwijt. Wat blijkt. De vertrekhal is in een heel ander gebouw waar je met een treintje naartoe moet. En daar komen we pas vrij laat achter. Eenmaal bij de juiste gate aangekomen zien we de deuren van het vliegtuig juist dicht gaan.

“You’re just a minute too late”, zegt de ground-stewardess doodleuk. Ik denk dat het een grapje is, maar we komen er toch mooi niet in. We krijgen een diner-voucher aangeboden en voorkeursplaatsen op de volgende vlucht. Dan eerst maar eens op zoek naar een eetgelegenheid. Het wordt een typisch Amerikaans fast-food restaurant. Ice-tea kennen ze niet en de frieten zijn nog ongeschild. Zodra we bij de departure-gate aankomen zien we nog twee medepassagiers uit het vorige vliegtuig die ook zitten te wachten. Ook zij hebben hun aansluiting gemist. Zij hebben het echter minder getroffen, geen meal-vouchers en geen voorkeursplaatsen. Dit laatste blijken overigens eerste klas plaatsen te zijn. We hebben nog nooit zo luxe gereisd. Jammer alleen dat we zo moe zijn en er niet volledig van kunnen genieten. Want we worden echt in de watten gelegd.

Eten van echte borden (en niet van plastic magnetron servies) met echt bestek. Drie gangen. Drinken uit echte glazen. Champagne! In plaats van om 8 uur komen we nu pas om 1015 in San-Fransisco aan. Zodra we aan de bagageband staan om onze koffers op te halen, krijgen we alleen onze koffer terug. Na veel wachten en veel gevraag blijkt dat onze rugzakken nog in Chicago staan. Deze zullen de volgende ochtend in ons hotel bezorgd worden. We vinden al snel een shuttlebus die ons naar het hotel kan brengen. Daarbij krijgen we meteen extra uitleg over wat San-Fransisco ons allemaal te bieden heeft. “San-Fransisco, the most popular city of the world!”, zegt onze taxi-chauffeur. Of dat zo is, dat moet nog blijken.

Het Ramada is een mooi oud hotel met een prachtige lobby. De kamers zijn eenvoudig maar voldoen uitstekend. In elk geval vallen we na 23 uur reizen bijna direct in slaap.

San Fransisco

Zondag 29 augustus 1999

Vandaag gaan we de stad bekijken. Aangezien het hotel bijna in het hartje van het centrum ligt nemen we eerst hier een kijkje. Als eerste stuiten we op een markt waar allerlei soorten groente en fruit worden verkocht. In de verte zien we de koepels van de City Hall. We lopen door richting Union Square en zien bijna het keerpunt van de kabeltram over het hoofd. Op dit punt wordt de tram handmatig gekeerd en kun je opstappen voor een ritje heuvelopwaarts. Er staat echter een rij mensen van heb-ik-jou-daar dus zien we er maar vanaf.

Verder lopen we nu door wijken als Nob Hill, Russian Hill, China Town en Little Italy tot we weer bij het hotel aankomen. De chinezen proberen ons werkelijk van alles aan te smeren. We eten wat vettigs bij Burger King tegenover het hotel. Wat ons is opgevallen is het grote aantal daklozen die soms alleen en soms in groepjes in steegjes, portiekjes en op straat rondzwalken. Verder vergissen we ons in een vergezicht van de Golden Gate Bridge die de San Fransisco Baybridge blijkt te zijn.

We gaan de auto ophalen bij Alamo, die is echter verder weg dan we denken. Na bijna twee uur lopen worden we dan toch geholpen door een slaperig ogende en onwillige klerk die ook nog eens verkondigd geen cell-phones te verhuren maar dat we die maar op het vliegveld moeten gaan regelen. “Service with a smile!”, noemen ze dat. De auto zelf moeten we uit een donkere parkeergarage ophalen, waar we naar een Alamo monteur moeten zoeken die ons kan uitleggen hoe een automaat en cruise-control werkt.

Als eerste dus maar naar het hotel om een parkeerplaats te reserveren. Vervolgens naar het vliegveld om een telefoon en om te kijken of onze bagage al is aangekomen. De bagage blijkt inmiddels al bij het hotel bezorgd. Nu gaan we per auto een deel van de stad bekijken. Als eerste komen we bij Fishermans Warf, een vermaak centrum gebaseerd op het nautische thema. Er speelt ergens een Rock ’n Roll bandje die we een tijdje alk spelende gade slaan. Het is een prachtig gezicht, hoe mensen van alle leeftijden uit hun dak gaan. We rijden verder en proberen de Scenic Drive route op te pakken maar het onvermijdelijke gebeurd en al gauw rijden we dwalend door de stad.

Uiteindelijk lukt het om ons hotel weer te vinden. Het is al laat als we aankomen, we willen dan ook snel wat gaan eten. Alle daklozen en zwervers trotserend komen we in een steakhouse terecht. Het eten is goed maar duur. Fooi hoef je niet te geven want die is al bij de prijs inbegrepen. Na een korte wandeling komen we weer terug in het hotel. Hier nemen we een bad en een bed…

Yosemite

Maandag 30 augustus 1999

Op naar Yosemite National Park. Onze bagage is inmiddels compleet en het is de eerste keer dat we onze rugzakken ook daadwerkelijk op de rug dragen. Het is gelukkig niet ver naar de auto. We ontbijten wat in een typisch studenten eethuis waar alles al gereed staat voor de lunch. Het is gelegen naast de library, dus waarschijnlijk komen zo de drommen studenten hun lunch halen. Op weg dan maar. De weg is druk en breed maar wordt allengs smaller en rustiger. Onderweg probeer ik of we internationaal kunnen bellen maar ik krijg eerst een operator aan de lijn die alles van me wil weten. Vooral mijn creditcard nummer. Uiteindelijk is alles geregeld en krijg ik een code waarmee we kunnen bellen. In Yosemite zijn verschillende campings, helaas echter zijn de valley-campgrounds al vol, dus nemen we de dichtstbijzijnde: Crane Flat. We krijgen een idyllisch plekje tussen de bomen tevens voorzien van een picknick table en een bearbox. Dit laatste is bedoeld om je voedsel in te bewaren zodat de beren er niet bij kunnen komen. We hebben nog wat tijd over dus besluiten we nog even een kijkje in de vallei te gaan nemen. Bovendien hebben ze daar een winkel waar we boodschappen kunnen doen. Het vervelende is alleen dat we geen gaspitje hebben en dus niet kunnen koken. Daarom besluiten we maar te gaan barbecuen op een zelfgestookt kampvuurtje. Het wordt door de ligging tussen de bergen echter snel donker en daarbij ook erg koud. Het wordt een hele toer om het vlees gaar te krijgen en ons maal te verorberen. Wegens gebrek aan buitenwarmte gaan we vrij snel onze slaapzak in.

Yosemite Valley

Dinsdag 31 augustus 1999

Tueday, Yosemite Valley day! We gaan wat rondkijken in de vallei. We gaan eerst naar het Visitor Centre, vervolgens pakken we de gratis shuttle-bus naar de Yosemite Falls. De Upper Falls staan droog dus we zien eigenlijk alleen de smalle straal van de Lower Falls. Over rotsen en keien klimmen we naar de plek waar de waterval neerdaalt in een heldere poel. Terug naar beneden lopen we terug naar het Vistor Centre en de Village Store. We kopen een rugzakje omdat dat makkelijker loopt dan met vijf verschillende tassen om je nek. Vervolgens gaan we met de shuttle naar Happy Isles waar drie eilandjes in een beekje liggen. Verder naar Vernall Falls. Onderweg naar boven komen we wel honderd eekhoorns tegen. Na een vermoeiende tocht kunnen we eindelijk de waterval in alle glorie van dichtbij bewonderen. Achteraf blijkt dat we niet helemaal boven zijn geweest maar we vinden het wel best. Na Vernall Falls lopen we op onze laatste benen naar Mirror Lake, wat natuurlijk ook weer een droog meer blijkt te zijn. Eindelijk mogen we van onszelf weer naar de auto en rijden naar onze tent. Aangezien vlees aan de prijzige kant is, eten we in het donker onze koude salade met vers brood.

Redwood Forest

Woensdag 1 september 1999

Als we opstaan is het zoals elke ochtend in Yosemite ijzig koud. Een aantal mensen loopt zelfs met een ijsmuts op het hoofd. Het vervelendste is nog dat we geen douche hebben, alleen wasbakken met koud water. Onze eerste tocht van vandaag gaat naar Glacier Point, dus wat de temperatuur betreft zijn we alvast voorbereid. Zodra de zon opkomt wordt het echter snel warmer en verruilen we onze spijkerbroek voor een korte zomerbroek. Glacier Point overtreft onze stoutste verwachtingen. Het uitzicht over de vallei is prachtig en in de verte zijn alle watervallen te bewonderen. Eigenlijk is het niet Glacier Point maar de plek een halve mijl ervoor waar het mooiste uitzicht valt te genieten. Vanaf Glacier Point zelf zie je alleen de vallei van bovenaf, dit is minder spectaculair. Na Glacier Point gaan we door anar Wawona. Dit is een deel van het park waar de pioniers vroeger hebben gewoond en geleefd. Wat nu nog rest is het prachtig witte Wawona Hotel met mooie veranda’s en een klein openlucht museum. Verder is er een golfbaan voor de meer gefortuneerde touristen. Na Wawona gaan we door naar de big trees van Mariposa Grove. Hier staan evenals in Redwood Forest gigantische seqoias. We bewonderen de Grizzly Giant, de oudste van het stel en lopen onder de California Tunnel Tree door. We denken de grootste bomen al gezien te hebben als we verderop in het bos nog weer grotere redwoods tegen het lijf lopen. Het is al einde van de middag als we teruglopen naar de auto. Er komen echter nog steeds mensen naar boven. We rijden terug naar de camping maar willen eerst nog douchen in de vallei. Dit is namelijk de enige plek in het park buiten Wawona waar zich douches bevinden. Omdat we de goede weg niet weten nemen we de shuttle. We hebben net boodschappen gedaan maar durven de etenswaren niet in de auto te laten liggen met al die wilde beren hier in het park. Daarom lopen we met handdoeken, boodschappen en tassen met waardevolle spullen de doucheruimte in. Na drie dagen niet gedoucht te hebben is het een weldaad. We rijden terug naar de camping en eten omdat we nog steeds geen kookgerei hebben nogmaals een koude maaltijd.

Death Valley

Donderdag 2 september 1999

Op naar warmere oorden. We pakken onze spullen, eten nog wat en rijden richting Death Valley. Onderweg passeren we prachtige meren en ditto vergezichten. Even voorbij de parkingang ligt het Mono-Lake waar we al veel over hebben gehoord. We kunnen er zelf echter niks prachtigs aan ontdekken. Wat later zie ik schitterende foto’s van het Mono-Lake, die echter onder speciale licht-omstandigheden zijn genomen. Ach, we kunnen nu eenmaal niet alles zien. We rijden door en de laagte van Death Valley binnen. Wat een droogte en een woestenij. We passeren wat zandduinen die we van dichterbij gaan bekijken. Echte woestijn, prachtig. De voetsporen die we achterlaten zijn bijna meteen weer verdwenen. Je zou makkelijk kunnen verdwalen ware het niet dat we voortdurend de randen van de vallei in het zicht hebben. Na dit uitstapje en een reis van meer dan 6 uur met de auto komen we bij Furnace Creek Ranch aan. Deze commerciële oase in de woestijn (compleet met golfbaan) zal ons komende nacht onderdak verschaffen. Er is ook een zwembad waarin we een duik nemen waarvan het water net zo warm is als de buitenlucht, meer dan 30 graden. De kamer is door de airconditioning gelukkig minder warm. We eten lekker in het Wrangler Steakhouse maar schrikken van de prijs die waarschijnlijk mede veroorzaakt wordt door de grote karaf koude rode wijn die bij het eten geserveerd wordt. Als we gaan slapen doen we alle lawaai makende apparatuur (airco en fan) uit. Midden in de nacht worden we door de hitte weer gewekt…

Las Vegas

Vrijdag 3 september 1999

Vandaag gaan we van alles bekijken. Van Natural Bridge en Golden Canyon tot Devils Golfcourse en Badwater. Op een gegeven ogenblik komen we in een klein dorpje waar we benzine tanken, een kopje smerige koffie drinken en een kaartje op de bus doen. Er staat een bordje naar Las Vegas en omdat onze tijd beperkt is en we ons nog willen vermaken nemen we de kortste weg naar deze stad van plezier. Al van verre zien we de Eifeltoren van Parijs en miss Liberty broederlijk naast elkaar tegen de achtergrond van de stad. Grote gebouwen en drukke wegen: niets doet ons meer denken aan het Vegas van weleer. Ons hotel ligt vlak bij het MGM gebouw in het midden van de stad. Er is een klein zwembad waar we ons met een korte duik opfrissen. We gaan kijken in de stad of we een tentje kunnen vinden waar we vanavond kunnen eten. De korte wandeling mondt echter uit in een droomreis van het ene vermaakcentrum naar het andere. Prachtige shows en decors moeten de mensen het geld uit de buidel ontlokken. Zo lopen we door Romeinse paleizen ineens in een Venetiaanse stad compleet met bruggen en gondeliers. Het is intussen wat laat geworden en we gaan gedreven door een hongergevoel op zoek naar een betaalbare hap. Want hoewel je je zonder een cent uit te geven prima kunt vermaken in deze uit illusies opgetrokken stad, tastbaar voedsel kost nog altijd tastbaar geld. Uiteindelijk vinden we een pizzatentje op Treasure Island. Hier genieten we voor minder dan de helft van de prijs van gisteren een minstens zo lekkere volledige maaltijd. We gaan op zoek naar een echte Wedding Chapel maar zien er bij aankomst toch maar vanaf om er gebruik van te maken. Het is en blijft een illusie. We lopen terug en genieten nog even van het Bucaneer spektakel. Twee schepen die elkaar bevechten en echte bominslagen. Het eindigt met een zinkend schip en de kapitein die mee ten onder gaat. Als we terug lopen naar het hotel beseffen we pas hoe ver we zijn afgedwaald. Pas een uur later arriveren we weer bij ons hotel.

Zion

Zaterdag 4 september 1999

Als we na het opstaan een frisse duik in het zwembad willen nemen, blijkt deze wegens schoonmaak gesloten. Dan maar een gewone douche. We ontbijten in Starbuck’s in een echte Amerikaanse Mall. De koffie is zelfs naar Europese maatstaven vrij sterk. We kijken wat rond en kopen spijkerbroeken voor $39 per stuk bij Macey’s. We rijden door naar Zion NP maar voordat we Las Vegas uit zijn is het alweer een uur verder. Pas tegen het einde van de middag komen we bij Zion aan. De park campground is al vol, maar gelukkig zijn er genoeg private campgrounds. We proberen ons geluk en nemen de camping aan de andere kant van het park. We zijn er net op tijd want tijdens het inschrijven staat de telefoon op de balie roodgloeiend van mensen die nog een plaatsje willen reserveren. “I can’t guarantee you a picnic table, but there’s lotsa space in the wild!” Dus staan we op een plaatsje in de wildernis. We maken er een gezellig vuurtje, eten Chili uit blik en steken ons gaslampje aan. We hebben genoeg licht om de kaarten en brochures van de volgende dag te bestuderen.

Capitol Reef

Zondag 5 september 1999

Omdat we gisteren wat laat waren gaan we vandaag een wandeling maken in Zion. Het wordt aangeraden voor mid-morning in het park te zijn, anders zijn de meeste parkeerplaatsen vol. Als we bij de Emerald Pool Trailhead aankomen is er inderdaad weinig plek. Gelukkig kunnen we bij Zion Lodge aan de overkant parkeren. Het paadje loopt onder laaghangende struiken door naar een donkere bijna leegstaande poel. Het is eerder Onyx dan Emerald want de kleur neigt nogal naar zwart. Het leuke is wel dat het water van de hoger gelegen Upper Emerald Pool in de Lower Emerald Pool stroomt via een klein watervalletje. Omdat we niet veel tijd hebben kunnen we niet verder de canyon in. We gaan door naar Capitol Reef NP. Halverwege de rit hebben we echter nog maar een kwart tank benzine. Omdat we in de middle-of-nowhere zitten gaan we eerst maar op zoek naar een benzine station. Navraag leert dat het dichtst bijzijnde geopende station 30 mijl verderop ligt. Omdat het labourday-weekend is gaan we er toch maar tanken. Daarvoor tijden we wel 50 mijl om. Ook bij Capitol Reef is de camping vol. Maar gelukkig zijn er in de buurt ook private campgrounds. We vinden een hele mooie camping, gedreven door een vriendelijke Amerikaan wiens vrouw ’s ochtends muffins voor de gasten bakt. We hebben niet zo’n goede ervaring met muffins, dus we bestellen er dan ook maar geen. Er zijn in elk geval lekkere en schone douches en ook je afwas kun je in een aparte ruimte reinigen.

Arches

Maandag 6 september 1999

Vandaag nemen we de scenic drive door het park. Het laatste stukje gaan we lopen. Het schijnt hier best gevaarlijk te zijn. Met onweer kan het waterpeil in een paar minuten aanzienlijk stijgen en staan de nu droge rivierbeddingen ineens onder water. Er is echter geen wolkje aan de hemel dus we wanen ons min of meer veilig. Overigens zijn we de enige die lopen want we worden bijna omvergereden door RV’s en andere gemotoriseerde voertuigen. Na de wandeling rijden we weer door naar Arches NP. Dit is maar een kleine 3 uur rijden en we ondervinden verder geen problemen onderweg. Maar ook de camping bij Arches is al vol dus kijken we uit naar alternatieve kampeerplaatsen. Aan de Colorado River schijnen nog plaatsen te zijn dus kijken we daar eerst. We zijn bijna overal voorbij voordat we door hebben dat de Recreational Areas ook de daadwerkelijke campsites zijn. We slaan snel af naar de rivier en vinden een mooi plekje onder de bomen. Alleen jammer dat we iedere keer dat we naar de auto lopen langs een stinkende WC moeten lopen waarvan we zelf geeneens gebruik kunnen maken omdat het kapot is. Het schijnt overigens een doe-het-zelf camping te zijn waar je zelf je ticket moet invullen en een enveloppe met $8 in een paal moet deponeren. De site zelf is lekker geïsoleerd van de overige plaatsen wat een gevoel van vrijheid teweeg brengt. Omdat het nog vroeg is besluiten we het vandaag rustig aan te doen en pas morgen Arches NP te bekijken. We proberen de laatste zonnestralen op te vangen aan het water maar worden daar bijna opgegeten door de mieren. Bovendien verstopt de zon zich achter een grote rots en komt daarna niet meer tevoorschijn. We rijden naar Moah, het nabij gelegen stadje waar we kijken voor souvenirs en postzegels. We eten Mexicaans in een leuk Mexican-style restaurant. Terug naar de camping moeten we een heel stuk door het donker langs de oever van de Colorado. Best wel eng want je ziet geen hand voor ogen. Gelukkig komen we heelhuids bij de camping aan. We maken een vuurtje en roosteren een maiskolf die we al bijna een week in de auto hebben liggen. Vreemd genoeg smaakt deze meer gestoomd dam geroosterd. We moeten het originele recept nog maar eens zien te achterhalen. Als we ’s nachts in de tent liggen horen we nog verschillende malen auto’s stoppen. Pas de volgende morgen merken we dat we een eind verderop buren hebben gekregen.

Mesa Verde

Dinsdag 7 september 1999

We staan op en zien dat onze naaste buren reeds met de morgenzon vertrokken zijn en dat een eind verder nieuwe mensen hun kamp hebben opgeslagen. We breken op en gaan eerst naar Moab om postzegels, boodschappen, ontbijt en benzine. Vervolgens naar Arches om de beroemde bogen te bekijken. Er zijn een paar klimmers die een stijle rots gaan beklimmen. Dat trekt veel bekijks. En we komen nog nederlanders tegen die ongeveer dezelfde route doen als ons maar dan in tegengestelde richting. Ik vind Arches indrukwekkend. Die veelheid en grilligheid aan vormen heb ik nog niet eerder gezien. De meeste vormen lijken wel door mensenhanden gemaakt. Na een korte impressie van dit park gaan we op weg naar de staat Colorado. Onderweg merken we dat de sfeer en het landschap merkbaar veranderen. Het landschap wordt groener en de Spaans/Mexicaanse invloeden steeds duidelijker. Bij de ingang van Mesa Verde aangekomen worden we door een man met zwaar zuidelijk accent geholpen. Heel typerend. Het is overigens de eerste keer sinds Yosemite dat we weer op een park-camping kunnen overnachten. Het is tegen het eind van de middag en we kunnen nog net een rondleiding door een cliff-dwelling krijgen. Deze wordt door een vriendelijke kabouter ranger gegeven. Het is een hele leerzame wandeling, beter dan je uit een boekje zou kunnen opmaken. ’s Avonds is het al donker als we aan het eten zijn. Het valt niet mee om iedere keer de tafelpoot te ontwijken welke in het donker niet te zien is. En als er water gehaald moet worden is er een probleem. Om bij de WC’s te komen waar de waterkraan is moet je een heel eind tussen donkere bomen door. En met al die wilde beesten in de buurt (beren, leeuwen, herten en eekhoorns) vergt dat toch heel wat moed om die taak te volbrengen. Vandaar dat ik dit keer de aangewezen persoon ben. Kijkend naar de nachtelijke sterrenhemel, die in de bergen in onze ervaring tenminste uitzonderlijk helder aanwezig is, zien we ineens tussen alle knipperende vliegtuiglichten door een heuse vallende ster. Zou het een voorteken zijn? De wens is in elk geval zo bedacht.

Wordt misschien vervolgd...