Curacao 2020
In het jaar dat het Covid-19 virus rondzwierf over de aarde wilde ik met de kinderen een onvergetelijke vakantie beleven. Veel reisbestemmingen waren lastig of onmogelijk per vliegtuig te bereiken. Een stukje Nederlandse geschiedenis in de Caraiben bleek echter een fantastische optie te zijn.
Voorbereidingen I
Dinsdag 28 juli 2020
Deze keer begint de reis al een paar dagen voordat we het vliegtuig instappen. Vanwege het Corona virus gelden er extra maatregelen om naar Curacao te kunnen reizen. Eén van die maatregelen is een verplichte test om te kijken of je het Corana virus hebt, is dat voor een van de reizigers het geval dan gaat de reis niet door. Heel erg spannend dus, bij ieder klein kuchje denk je meteen: ik heb het. Vandaag ben ik in ieder geval met de kinderen naar Rotterdam afgereisd om die test af te laten nemen. Van tevoren keek Elize er al erg tegenop vanwege de methode waarop wang, keel en neusslijm werd afgenomen. Maar achteraf viel het allemaal reuze mee. Omdat we toch al in Rotterdam waren hebben we nog even gewinkeld in hetAlexandrium. Zo was die verplichte reistijd toch nog een beetje nuttig besteed.
Voorbereidingen II
Woensdag 29 juli 2020
Vandaag vanaf 16 uur zouden we de testuitslagen binnen krijgen. Ergs spannend dus, temeer omdat vanwege een administratieve fout de verkeerde naam op Elize haar aanvraag stond vermeld. Dit was al een paar keer aangepast, gisteren bij de test ook nog eens laten aanpassen. Je zou denken dat het dan wel goed komt. Om 16.05 komen de eerste uitslagen binnen, het zijn die van de kinderen. Een geluk: ze zijn beide negatief. Echter: op de uitslag van Elize staat de naam van Matthijs! Daar hebben we niets aan. Meteen de helpdesk maar gebeld en een mailtje gestuurd. Na een wachttijd van bijna een half uur kreeg ik een noodnummer dat ik kon bellen. Echter, daar werd niet opgenomen. Wat nu? Morgenochtend dan nog maar eens bellen, ik had nu andere dingen te doen en de helpdesk was toch niet meer open. De rest van de avond zitten wachten op mijn eigen uitslag: die kwam pas om 23.15 binnen maar was gelukkig ook negatief.
Voorbereidingen III
Donderdag 30 juli 2020
Als eerste maar weer naar de helpdesk gebeld. Na een lange wachttijd weer de situatie uitgelegd, en het zou geregeld worden. Alleen een naam veranderen en een nieuw certificaat sturen, hoe moeilijk kan het zijn? Uiteindelijk kregen we alsnog het juiste certificaat binnen anders was de reis vast niet doorgegaan.
Op weg naar Curacao
Vrijdag 31 juli 2020
Na alle stress van de afgelopen week vandaag redelijk relaxed op pad. We hebben één koffer die voor 90% is volgestouwd. Daarnaast nog 3 stuks handbagage, het mag geen naam hebben. We vliegen pas om 11.20 vanaf Schiphol dus hoeven ook niet idioot vroeg op te staan. Echter, door al die rust gaan we eigenlijk iets te laat weg. Op Schiphol blijkt bij de incheckbalie al een flinke rij te staan. Ik stuur Elize en Matthijs vooruit met de koffer zodat ik de autokan parkeren. Als ik me een half uur later weer bij hen voeg, staan ze nog steeds in de rij... dan de douane, daar wordt ook rustig de tijd genomen om iedereen te controleren. Al met al zijn we pas 10 minuten voor vertrek bij de gate. Hoezo geen stress? De vlucht zelf verloopt eigenlijk heel soepel. Hoewel het vliegtuig bomvol zit, bijna alle stoelen zijn bezet heeft iedereen een mondkapje op en worden de regels over het algemeen goed nageleefd. Tijdens de 9 uur durende vlucht kijk ik 3 films half, zonder geluid want we hebben maar 1 paar oortjes die met het entertainment systeem van het vliegtuig gebruikt kunnen worden. En 1 film kan ik helemaal kijken, een echte jankfilm is het wel. “You before me”, voor wie hem gezien heeft. Lang geleden dat ik me zo geëmotioneerd heb gevoeld bij het kijken van een film. Maar al met al gaat de reis vlot en voor we het weten landen we op Curacao. Daar nogmaals een aantal maal in de rij (immigratie, douane, autoverhuur) zodat we uiteindelijk rond 17 uur wegrijden van het vliegveld. Aangezien we er al een keer eerder geweest waren voelt alles heel vertrouwd. Toch blijkt het resort verder weg te liggen dan verwacht. Het appartement is erg ruim, daar boffen we mee. Twee slaapkamers, twee badkamers en drie wc’s (voor ieder één). Keuken met eettafel en een zithoek. Hoge plafonds en drie zitjes buiten, privé parkeerplaats, etc. Wat wil je nog meer? Nadat we ons geïnstalleerd hebben gaan we het zwembad even uitproberen. We blijken de enigen te zijn met dat idee, want er is verder niemand. Er staan mooie lounge-banken en het ziet er allemaal erg tropisch uit. Heerlijk een frisse duik! Hoewel, het water in het grootste bad lijkt wel 30 graden.
Na het zwemmen gaan we nog een hapje eten bij Scuba Lounge in Pietermaai district. Het is er echter zo druk dat er nog maar 1 tafeltje vrij is. Het is een gezellig tentje, je zit er buiten met je voeten in het zand en kunt het water van de zee hoog op zien spatten. Aangezien wij verder van het water zitten hebben we er geen last van. Zuid-Amerikaanse muziek klinkt door de luidsprekers en de serveersters zijn vriendelijk en enthousiast. Toch slaat de vermoeidheid na zo’n lange reis toe. En na het eten wil ik het liefst maar zo snel mogelijk naar bed.
Varkentjes
Zaterdag 1 augustus 2020
Hoewel alle gordijnen op de kamer zijn gesloten, slaagt de zon er toch in om door te dringen op de kamer van Matthijs en mij. Het is nog maar 5 uur, een beetje vroeg nog. Als ik m’n ogen dichtdoe wil de slaap niet meer komen. Wat waarschijnlijk komt doordat Matthijs behoorlijk luidruchtig ademhaalt. Tegen 7 uur moet ik er toch echt uit, kopje oploskoffie en dan even een duik in het zwembad... Ook even lekker buiten zitten op een van onze terrassen is fijn, totdat de zon tegen een uur of acht te warm wordt want dan is binnen met de airco aan te verkiezen. Aangezien we voor 120 euro aan vouchers hebben gekregen om te besteden in het hotel, besluiten we ook maar daar te ontbijten want ze zijn maar 2 dagen geldig. Omdat we het ontbijt dan net weer geen twee vouchers kost krijgen we het restant in flessen water retour. Dat is dan weer netjes opgelost. Het ontbijt is uitgebreid maar vanwege de corona crisis moet je alles vooraf bestellen en krijg je het in een keer op tafel. Buffet is er op dit moment niet bij.
Na het ontbijt rijden we naar Cas Abou, een van de mooiste stranden van Curacao. Het is er al erg druk en heel veel keus in ligbedden is er dus niet. Het water is heerlijk en ook met snorkelen Is het fijn om nog zoveel koraal en vissen te kunnen zien. De drukte zal wel te maken hebben met dat het weekend is en dat dus ook veel locals de zee op zoeken. Na de middag - lunch slaan we maar over na zo’n uitgebreid ontbijt - gaan we naar het volgende strand: Playa st. Marie. Hemelsbreed maar 2km van Cas Abou maar in totaal toch 12km rijden. Er zijn natuurlijk niet zoveel wegen dus moeten we een flinke omweg maken. Bij het strand aangekomen hadden we verwacht varkentjes aan te treffen maar die lieten zich helaas niet zien. Wel was het water weer prachtig blauw, het zand stralend wit en was het er goed snorkelen. In het water lag een platform waar je vanaf kon duiken, maar dat was steeds bezet en hebben we niet gedaan. Omdat we maximaal gebruik wilden maken van het geld dat we voor entree en ligbedden hadden betaald, wilden we blijven tot zonsondergang. En tegen het einde van de middag lag er dus ineens een groot zwijn achter onze stoelen te slapen. Die was heel stilletjes aan komen snuffelen en vond ons plekje blijkbaar fijn om te gaan liggen. Ineens was het heel druk want iedereen wilde wel foto’s maken van het zwijn. Wij natuurlijk ook. Het varken liet zich niet zomaar door iedereen aanraken, maar bij mij liet hij zich zelfs gewoon op z’n rug vallen. Net een grote dikke hond...
‘s Avonds wilden we nog iets gaan eten op Mambo Beach. Lions Dive werd me aangeraden vanwege de lekkere pizza’s echter het restaurant was misschien gesloten maar in elk geval voor ons onvindbaar. Dan maar pizza eten op Mambo Beach Boulevard, die waren overigens ook erg lekker. Eenmaal terug in het appartement weer snel ons bed in want ook al doe je het grootste deel van de dag niet veel, je wordt toch moe van alle indrukken. Ditmaal de airco op de slaapkamer op 18 graden gezet. Beter dan de 28 graden van buiten.
Aapjes
Zondag 2 augustus 2020
Tegen zeven uur wordt ik wakker, blijf nog even doezelen maar Elize staat 10 minuten later al aan de deur: “we gingen toch sporten?” Ja, belofte maakt schuld dat klopt. Dus snel aangekleed in sporttenue en samen naar de receptie gelopen. De dame van de receptie wijst ons keurig de weg, we hebben de fitnessruimte helemaal voor onszelf. Deze is van alle gemakken voorzien, twee loopbanden, gewichten, halters, kettlebells en zelfs een dik touw. We doen ieder ons eigen ding: ik eerst 5km hardlopen dan wat schouder en biceps oefeningen op een fitness apparaat, daarna nog een minuutje planken op een balanceerbal. Dan Matthijs ophalen voor het ontbijt, gevolgd door een kwartiertje zwemmen. Elize zit als een strenge schooljuf naast het zwembad en zorgt ervoor dat we echt niet te lang in het zwembad verblijven. Onze eerste attractie van vandaag wordt de struisvogelboerderij, daar waren we nog niet eerder geweest. Het lijkt niet heel druk, dus we lopen gewoon maar naar binnen. Er lopen kippen met kuikentjes los rond over het terrein. Een trotse pauw krijgt het aan de stok met de kip maar moet het onderspit delven en druipt af. Er staan kooien met aapjes en schildpadden. De aapjes gebruiken de schildpadden als vervoermiddel, wat grappige taferelen op levert. Bij een hek iets verderop steken een paar struisvogelkoppen net boven het hek uit. Dan zien we een grote safari-bus aan komen rijden volgeladen met bezoekers. Wij gaan wat drinken in het openlucht restaurant dat uitkijkt over de tuin met de apenkooien. Ondertussen overleggen we of we ook de tour willen maken of niet. De kinderen zien het niet zo zitten om een uur lang in die hete bus te zitten, zelf vind ik het wel interessant om te zien hoe het er op zo’n boerderij aan toe gaat. Maar ik krijg de kinderen niet overtuigd, dus gaan we door naar de volgende bestemming. Omdat we toch al aan de oostkant van het eiland zitten willen we vandaag naar Jan Thiel beach. Hier bevinden zich luxe resorts als Papagayo, Zest en Zanzibar. Er zit ook een Albert Heijn waar we water, ander drinken en wat versnaperingen kopen. We draperen onze handdoeken over drie luxe bedjes vlak bij het Zest restaurant, wat eigenlijk niet nodig is aangezien de bedjes inclusief handdoek zijn. De rest van de dag laten we ons lekker in de watten leggen. We lunchen op ons bed, bestellen een cocktail en nemen af en toe een duik in het aangelegde zoutwater zwembad waar de krabbetjes zich af en toe laten zien maar snel wegkruipen als je er te dicht bij komt. Tegen het einde van de dag als de zon onder gaat genieten we van de zwoele indrukken die dit tropisch paradijs bij ons achter laat.
Dan terug naar het appartement, waar we ons weer opfrissen om wat te gaan eten. We besluiten om bij Punda te gaan kijken. We parkeren de auto iets buiten het centrum aan het water, maar achteraf hadden we makkelijk door kunnen rijden omdat er nog heel veel parkeerplaatsen beschikbaar zijn. Het is daar beduidend minder druk dan op andere delen van het eiland. Als we uit de auto stappen loopt een verwarde vrouw ons voorbij. Eerst denken we dat ze iets tegen ons loopt te roepen, maar als ze ons voorbij loopt en nog steeds doorgaat met praten tegen een onzichtbare persoon begrijpen we dat haar onverstaanbare boodschap niet voor ons was bedoeld. De drijvende markt is voor onbepaalde tijd gesloten omdat de Venezolaanse handelaren voorlopig niet welkom zijn op Curacao. Ook op de Handelskade waar het normaal bruist van de mensen is bijna niemand te zien. Pas als we bij het Wilhelmina plein aankomen lijkt het er op alsof er niets aan de hand is. We strijken neer bij De Buren om van een lekkere Caraïbische maaltijd te genieten, gevolgd door een lekker ijsje bij de ijswinkel die zich op hetzelfde plein bevind.
Christoffelberg
Maandag 3 augustus 2020
Vandaag is de dag dat we de Christoffelberg gaan beklimmen, waardoor we voor een keer extra vroeg op moeten staan. De wekker gaat om 6.30 zodat we om 7.00 weg kunnen rijden om uiterlijk om 8.00 naar boven kunnen gaan. Matthijs heeft wat moeite met opstaan, maar met een natte handdoek wordt hij op een gegeven moment toch wakker genoeg om ook daadwerkelijk uit bed te stappen. Dan ontvangen we het nare bericht dat Bailey niet meer kan lopen. Elize is meteen helemaal in tranen waardoor Matthijs nu ook helemaal klaarwakker is. We weten dan nog niet hoe erg het is, meestal gaat het dan later op de dag wel weer beter met lopen. Hoe dan ook kunnen we er op deze afstand niet zoveel aan doen. Dan rijden we Westpunt, helemaal aan de andere kant van het eiland. Het is bewolkt en nog niet zo warm, twee zaken die het makkelijker maken voor ons om de berg te bedwingen. Het valt me op hoe gemotiveerd de kinderen zijn, geen gezeur of gedoe. Nadat we met de auto het park zijn ingereden, diverse steile hellingen zijn gepasseerd (wat op zich al een attractie is) en de auto aan de voet van de berg hebben geparkeerd, beginnen we eensgezind aan de weg omhoog. We zijn zeker niet de enigen maar heel erg druk is het gelukkig niet. Blijkbaar ligt ons tempo wat hoger dan gemiddeld, want we halen verschillende groepjes mensen in. Matthijs ziet het - net als ik - als een uitdaging om zo snel mogelijk van rots naar rots springend naar boven te komen. Elize heeft niet de handigste schoenen aan (met dikke zolen en eigenlijk een maat te groot) om naar boven te lopen. Hoewel het nog vrij vroeg is voelen we toch dat de lucht wel steeds warmer wordt. Hoe het ook zij, zweten doen we alledrie maar ik heb het gevoel dat ik zeker 10 liter vocht heb verloren op die tocht.
Ongeveer halverwege de wandeling worden we verrast door een krekelkoor, dat langzaam begint zodra we in de buurt komen en langzaam stopt zodra we ze weer zijn gepasseerd, alsof een dirigent aangeeft dat er een crescendo passage in een muziekstuk wordt uitgevoerd. Als we bijna boven zijn is er een groep voor ons die we niet meer in kunnen halen omdat het pad te smal is geworden.
De top bereiken we dan als een grote groep om dan tot de ontdekking te komen dat zeker 50 mensen ons al voor zijn gegaan... we rusten even uit en genieten van het prachtige uitzicht, dan gaan we - voor de meute uit - weer snel naar beneden. Ook op de terugweg halen we nog wat mensen in. Matthijs en ik zien in de afdaling een mooie kans om parcours te doen, wat het nog net wat leuker maakt. Elize heeft haar voet een paar keer verzwikt, dus die ziet er de lol niet helemaal van in. Onderweg komen we nog een paar wat grotere typische vogels tegen die midden op het pad lopen en niet van plan lijken om uit de weg te gaan. Elize heeft het er niet zo op maar weet haar angst toch opzij te zetten. Eenmaal terug bij de auto heeft het park nog een paar leuke achtbaan ritjes voor ons in petto. En na een wilde rit komen we weer terug bij de ingang van het park aan.
Aangezien we nog niet ontbeten hebben willen we heel erg graag ergens iets eten, wat in onze herinnering heel goed kon bij Playa Lagun. Onderweg echter, horen we dat Bailey bij de dierenarts wordt ingeslapen. Wat naar! En of ze dan gecremeerd of begraven moet worden? Wat mij betreft is cremeren prima, maar begraven blijkt toch ook een reële optie. Daarna is het stil in de auto. Het is ook zo onwerkelijk. Bij Lagun aangekomen blijken alle eettentjes gesloten. Dan maar weer terug naar Playa Kalki. Ook daar is alles gesloten maar aangezien het een mooi strand is blijven we hier toch maar even. Zo verstrijkt de tijd en tegen een uur of 12 wordt het tijd om door te rijden naar Karakter Beach Lounge waar ik gisteren had gereserveerd. Het blijkt te liggen op een Koraal Estate, een afgesloten park waar je alleen via de portier naar binnen kunt. Maar als we zeggen dat we naar Karakter willen is het meteen goed, krijgen we een bezoekers pas en aanwijzingen over hoe er te komen. Het resort blijkt erg groot en luxe, met een mooi aangelegde tuin, mooie appartementen, winkeltjes en een luxe zwembad. Ook de beach lounge ziet er gezellig uit, maar het is er al erg druk. Gelukkig zijn er aan het einde van het strand nog een paar bedjes over. We gooien onze spullen hier neer en lopen weer terug naar het restaurant om te gaan lunchen. We hebben een tafeltje wat direct aan het water ligt, heerlijk! Na een goede lunch, waarbij ik ook nog Matthijs zijn hamburger op moet eten omdat hij hem niet lust gaan we weer terug naar de strandbedjes. Het is hier goed toeven. Af en toe even in het water om te zwemmen of te snorkelen. Er zit veel koraal in het water en daardoor veel visjes en dus van alles te zien. Drankjes kunnen we bestellen via Whatsapp, dat blijkt erg handig. Ook later als we willen eten wat het avondeten ons te bieden heeft, krijgen we een foto van de menukaart door geappt. Handig! Zeker omdat we aan het einde van het strand liggen, is het bestellen van drankjes en cocktails erg eenvoudig. De zon is al een tijdje prachtig aan het ondergaan als we onze spullen pakken en weer richting het restaurant lopen. Mijn reservering blijkt echter niet aangekomen te zijn. Met een beetje bluf weten we toch nog een tafeltje aan het water te veroveren voor ons drieën. En de snel zakkende zon maakt de tropische sfeer met zwoele temperaturen en voeten in het zand compleet. Het eten is ook van buitengewone kwaliteit, mooi opgediend verassend en smaakvol. Echt een aanrader!
Na het eten rijden we weer terug naar Acoya, als we onderweg ineens op een rij stilstaande auto’s met knipperende alarmlichten stuiten. Blijkbaar is er een ongeluk gebeurd en is daardoor de weg versperd. Een van de auto’s draait om en wij volgen het voorbeeld, wie weet hoe lang we hier anders nog staan. Via een slecht verlichte omweg die ook op sommige plekken slecht begaanbaar was weten we toch de doorgaande route te bereiken en komen we weer bij ons appartement aan.
Zeeschildpadden
Dinsdag 4 augustus 2020
Vanochtend weer op tijd opgestaan om zoveel mogelijk te kunnen doen. Om die reden ziet Elize af van haar fitness routine en besluiten we om ons ontbijt in een grotere supermarkt te kopen. Zo’n supermarkt is via Maps.me redelijk snel gevonden en ligt ook nog op de route. De weg ernaar toe is gelukkig niet zo druk, in de winkel zelf is het andere koek. Ondanks alle corona maatregelen loopt iedereen daar toch kriskras door elkaar heen. Pijlen op de grond lijken geen betekenis te hebben en het is er sowieso erg druk. Wij blijken de enige toeristen, voor de rest alleen maar locals hier wat een leuk sfeertje geeft natuurlijk. Als we ons ontbijt en lunch bij elkaar gesprokkeld hebben rijden we door naar Playa st. Cruz. Vandaar zou er een boot naar de Blue Room varen en het strandje met de zwarte stenen. Als we daar aankomen blijkt het strandje behoorlijk verlaten te zijn. Er zijn wat locals maar verder geen strandgangers en er staan verschillende overdekte picknick tafels wat ons de kans geeft om onze self-made brunch te nuttigen. De boot van captain Goodlife is echter nog nergens te bekennen. Na de lunch rijden we naar het gebouwtje waar mannen druk bezig zijn met spullen heen en weer te sjouwen. Voordat we iets kunnen vragen lopen ons een paar nederlanders tegemoet die het antwoord op onze niet gestelde vraag al hebben: “hij vaart pas om 13.00 en je moet cash betalen”. Dat wordt wachten en veel cash heb ik niet meer, daarom gaan we door naar het volgende strand: Kleine Knip. Dat is een idyllisch baaitje met helblauw water en mooie rotsen. De zee spoelt hier rustig over het helderwitte strand. We leggen onze handdoeken onder een overhangende rots die meteen voor wat schaduw zorgt. Het is hier goed snorkelen. Erg druk is het hier overigens niet, alleen al voor de rust zou je hier makkelijk een dag door kunnen brengen. Gek dat ik me dit strand niet herinner van de vorige reis naar Curaçao.
Maar wij willen nog meer zien, dus gaan we weer door naar Grote Knip. Ik weet nog dat we hier alleen hebben gekeken, maar niet echt op het strand gezeten en gezwommen. Dat doen we deze keer wel. Veel locals maar ook toeristen, die mix maakt het een gezellig strand. Families die grote pannen met eten hebben meegenomen die ze uitstallen op eveneens op door hunzelf meegebrachte camping-tafels uitstallen. Ook hier is het prachtig snorkelen. Elize en Matthijs gaan (voor het eerst) samen de onderwaterwereld verkennen en komen terug met wilde verhalen over zeeslangen, schorpioenvissen en weet ik wat nog meer. Dan wil ik natuurlijk ook wel zien waar zij zo vol van zijn en krijg ik de primeur... een zeeslang zie ik niet maar wel de eerste zeeschildpadden! Wat is dat toch weer gaaf. Jammer dat ze beter kunnen zwemmen dan ik, want na er een tijdje achteraan gezwommen te hebben moet ik toch mijn meerdere bekennen en zwem ik terug naar het strand. Omdat de kinderen ook graag zeeschildpadden willen zien rijden we door naar Playa Grandi ofwel Piscado. Hier gooien vissers dagelijks hun visafval in het water wat gegarandeerd zeeschildpadden aantrekt. Het is al 16.45, iets later dan we hadden gepland, want meestal komen de vissers rond 16.00 terug. Nadat de auto is geparkeerd lopen we meteen naar het strandje, zetten onze duikbril op en gaan daarna direct het water in. We blijken niet de enige, een ander gezin is ook naarstig op zoek naar zeeschildpadden horen we. Al redelijk snel spotten we de eerste schildpad, eentje van gemiddelde grootte. Zo leuk om mee te maken. Bij wijze van experiment heb ik mijn telefoon in een waterdicht hoesje gedaan om opnamen te kunnen maken. Echter, ik had er niet bij stilgestaan dat het touchscreen van mijn telefoon zich onder water niet laat bedienen en dat het plastic van het hoesje de kwaliteit van de beelden aanzienlijk verslechterd. Het resultaat bestaat uit merendeels onbruikbare beelden. Wat overblijft zijn vage vlekken die zowel schildpadden, mensen of iets anders kunnen zijn. Dan zwem ik met Matthijs richting de steiger waar de vissers aanmeren. En al gauw zien we een echt grote zeeschildpad onze kant op zwemmen. Aan een van zijn poten heeft hij een metalen ring, is het gps-tracker of alleen maar een label waaraan hij te herkennen is? Het is duidelijk dat deze dieren worden gevolgd. Als ook de grote schildpad uit beeld verdwijnt gaan we weer terug naar de auto en terug naar het appartement om ons op te frissen voor het avondeten.
Het restaurant dat ik gisteren had uitgezocht was Moodbeach. Ik had daar goede recensies over gelezen en het zag er ook heel erg sfeervol uit. Maar toen we voor de ingang stonden zagen we een bord dat aangaf dat het parkeerterrein maar tot 19.00 open was. Dat duurde niet lang meer, dus voor de zekerheid de auto maar buiten het hek gezet. We liepen richting de gezellige lichtjes tot we op een hek stuitten met daarop een bord waarop stond dat Moodbeach voor onbepaalde tijd was gesloten. We begrepen het eerst niet, maar besloten om dan maar lopend het parkeerterrein op te lopen. En dat bleek een goede ingeving. Bij de ingang stond een hostess klaar om ons te ontvangen. Vanwege de corona-crisis moet iedereen zich registreren, maar daarna mogen we naar binnen. Moodbeach blijkt een erg trendy restaurant te zijn in een tent. We krijgen een mooie tafel, een van de tafels met houten blad voor gezelschappen van 2 tot 10 personen. Iedere tafel heeft weer een ander blad, in het midden hangen wel 20 lampenkappen op verschillende hoogte wat een gezellige sfeer schept. Het interieur lijkt één op één overgenomen uit een moderne sjieke woonwinkel. De ober blijkt een charmante jongen die pas sinds kort op Curaçao werkzaam is bij het restaurant. Via hem komen we weer wat meer te weten over de stand van zaken op het eiland. Momenteel zijn er maar 4000 toeristen terwijl er normaal wel 30000 zijn. Hij heeft ook nog een goede uitgaanstip voor morgenavond. Het eten blijkt net zo trendy en lekker als het restaurant zelf. Voor iedereen is er wel wat wils en we bestellen voor-, hoofd- en nagerecht. Het is een zeer geslaagde avond. Moe van alle indrukken gaan we weer op tijd naar bed.
Kokomo en Cabana
Woensdag 5 augustus 2020
Vandaag beginnen we de dag goed met een workout in de gym. Matthijs wilde ook meegaan maar blijft bij nader inzien toch maar in bed liggen. Voor mij is het bijzonder om te voelen dat lopen op de loopband minder pijn in mijn knieën oplevert dan lopen op de weg. Misschien toch maar een abonnementje op de sportschool nemen als we weer thuis zijn? Na mijn 30 minuten hardlopen, een paar krachtoefeningen en een plank van 1 minuut gaan we weer terug naar het appartement. Matthijs is inmiddels wakker aan het worden, zoals gewoonlijk gaat dat niet heel erg rap. Maar dat geeft ook niet, we zijn immers op vakantie! Als we alle strandspullen hebben verzameld gaan we naar Kokomo beach. Een hip strandje op een kwartiertje rijden vanaf het resort. Het ziet er nog precies uit als de eerste dat we er waren, zo’n drie jaar geleden. De duikschool, de omgewaaide palmbomen (of zijn er nu nog meer omgewaaid?), de steiger, het vlot, de massagesalon. Nieuw zijn de schommel in het water en de hemelbedden (of waren die er eerst ook al?) Tussen de middag lunchen in de beachclub met een kan sangria erbij. Het eten is echt erg lekker, ik heb groene carpaccio wraps, een recept dat ik eens moet onthouden voor thuis. Tijdens het eten lopen de kippen en leguanen rond onze tafel, geweldig! Na de lunch lekker snorkelen en van het vlot afduiken. Zo komen we de middag wel door. Het valt me op hoeveel groen koraal er is, veel meer koraal dan de vorige keer toen ik hier een proefduik maakte. Dat betekent ook veel meer vissen. Elize wil nog een foto sessie en heeft Matthijs inmiddels als privé fotograaf.
Tegen een uur of twee gaan we inpakken om naar het volgende strand te gaan waar we dan ook willen blijven eten. Dat strand ligt in Blauwbaai resort, waar je ook alleen via een portier kunt komen. Het strand van Blue Bay is nog “under construction”, zien wij. De beachclub is nog niet klaar en er wordt ook nog een nieuw gedeelte naast het restaurant bijgebouwd, klaar eind 2020. Er zijn wel veel palmbomen wat het geheel een tropisch sfeertje geeft. Ook zijn er een paar vip-tafeltjes van het restaurant op het strand zelf, met een paar fakkeltjes eromheen, erg romantisch maar minder handig voor het bedienend personeel omdat die dan verder moeten lopen. Wanneer wij gaan eten wordt de menukaart gepresenteerd op twee hele grote borden welke de serveerster voor ons klaarzet. Wel origineel maar ook minder handig. Het eten is in elk geval ook weer erg lekker. Ik neem een mexican bowl, dat is de tegenhanger van de pokébowl. De zonsondergang laat zich hier trouwens moeilijk fotograferen omdat de zon boven het land onder gaat en niet boven de zee. Als we weer terug zijn bij het appartement gaan we ons snel opfrissen en daarna gaan Elize en ik een kijkje nemen bij Cabana beach waar een heel avondprogramma is georganiseerd. Wat het precies is weten we niet maar we zijn wel nieuwsgierig. Matthijs heeft geen zin en blijft daarom in het appartement. Bij Cabana aangekomen zien we dat de dingen anders gaan dan de dag ervoor. De ingang bij de parkeerplaats is afgesloten en er staan portiers klaar om alle auto’s te checken. Als we vertellen dat we alleen wat komen drinken en niet heel lang blijven mogen we de auto vlak bij de uitgang zetten. Dan lopen we naar binnen alwaar we gefouilleerd worden en onze naam en telefoonnummer op de bezoekerslijst moeten zetten. Dan lopen we nu de linkerkant op naar Cabana in plaats van rechts naar Moodbeach. Er is een band aan het spelen en er lopen verschillende groepjes mensen door elkaar rond. Van social distancing is hier absoluut geen sprake. De sfeer zit er nog niet helemaal in, de dansvloer is nog leeg en de meeste mensen lijken aan de bar vastgeplakt. Van de vele vip-tafels zijn er slechts enkele bezet. De band bestaat uit een zanger en een zangeres, een keyboardspeler en een saxofonist. Die laatste steelt uiteindelijk wel de show met zijn donkere zonnebril en zijn uitgesproken ritmische bewegingen. Het repertoire van de band is overigens heel gevarieerd, van Bløf tot Armin van Buuren. Naar mate de avond vorderd en ze wat meer up-tempo nummers gaan spelen lijkt het publiek ook wat meer los te komen, of misschien komt dat ook wel doordat het wat drukker wordt en er inmiddels wat meer alcoholische versnaperingen zijn genuttigd? Hoe dan ook, we hebben het wel gezien en gaan weer terug naar het resort.
Klein Curacao
Donderdag 6 augustus 2020
Deze dag weer op tijd op omdat we meegaan met de Bluefinn naar Klein Curaçao. Deze katamaran vertrekt om 8.30 vanaf Jan Thiel Beach wat gelukkig maar tien minuutjes rijden is vanaf ons appartement. Als we daar aankomen zijn de meeste gasten er al. Met een klein bootje worden wijzelf en onze spullen naar de katamaran gebracht. De bemanning is een leuke mix van een jolige kapitein (type Chris Segers), een serieus kijkende pezige rastafari en een knappe slanke blondine. Zij zorgen de hele dag voor ons welzijn, onze lunch, onze drankjes, onze veiligheid, etc. En dat doen ze op een leuke en ongedwongen manier. Na een welkomstpraatje van bijna een half uur wordt de boeg richting klein Curaçao gewend. Wij hebben een plaatsje uitgezocht in de buurt van het boegnet, om als we eenmaal onderweg zijn lekker relaxed in het net te gaan hangen. Het was een leuk idee, maar de zee blijkt ruiger dan verwacht en iedereen die vooraan zit en alle bagage die op de vloer van het schip staat wordt gegarandeerd nat. Dat willen we natuurlijk niet en daarom verhuizen we naar een iets strategischer plaats. Door de ruige zee is de tocht heen eigenlijk geen pretje. Veel mensen zien er wat bleekjes uit en het duurt dan ook niet lang voordat de eersten met hun hoofd over de reling hangen. De crew heeft het druk met het brengen en legen van emmers. Na zo’n anderhalf uur varen komt eindelijk Klein Curaçao in zicht. Op 25 meter van de kant worden de ankers uitgegooid, wie naar het eiland wil mag zwemmen! Het water is prachtig blauw en de stranden nog witter dan wit, maar voor de rest is er kwa natuur eigenlijk niet heel veel meer te zien. Er lopen wel hagedisjes op het eiland en tijdens het snorkelen volgen we nog een tijdje een middelgrote zeeschildpad.
Fotogenieke plekken op het eiland zelf zijn de oude vuurtoren en een roestig scheepswrak aan de andere kant. Wel leuk om even op de foto te zetten natuurlijk. Dan gaat de scheepstoeter en is het tijd voor lunch. Ik ben net op tijd terug van de fotoshoot om na een snelle zwemtocht naar het schip aan te schuiven voor de lunch. Daar hebben ze echt hun best voor gedaan en smaakt voortreffelijk. Allerlei gegrilde vleessoorten, een pastasalade en een bonensalade en stokbrood met onvervalste Hollandse pindasaus. Vanaf dit moment gaat ook de all-inclusive bar open en worden de eerste alcoholische drankes uitgedeeld.
Dan gaan we weer zwemmen. Matthijs heeft een leuk meisje gezien en probeert haar aandacht te trekken door een tijdje bij haar in de buurt te zwemmen. Elize gaat lekker zonnen op het eiland en ik probeer nog meer schildpadden of andere mooie onderwaterwezens te spotten wat verder weg van het schip. Tegen de tijd dat ik weer in de buurt van het schip terug ben kom ik Elize weer tegen die op het eiland bijna werd opgegeten door hagedissen. Terwijl ze lag te zonnen voelde ze eerst dat er aan haar hand zachtjes werd geknabbeld. Wat dus een hagedis bleek te zijn. Eenmaal bekomen van de schrik voelde ze een tijdje later weer geknabbel aan haar teen. De hagedisjes hadden blijkbaar nog niet genoeg van haar gekregen... wat een avontuur op zo’n onbewoond eiland. Tegen drie uur gaan we de terugweg weer aanvangen. Ditmaal wordt het - in tegenstelling tot de heenweg - een relaxte reis. Lekker hangen in het net aan de voorkant van het schip, rosé-tjes erbij, kalme zee, relaxt muziekje erbij en heerlijke warmte van de zon. Wat wil een mens nog meer? Matthijs ligt vlakbij het meisje waar hij een oogje op heeft maar weet zich verder nog geen raad. Na een half uurtje gaat de motor uit en wordt het fokzeil gehesen. Dan is het helemaal relaxt! Echter, aangezien we op die manier een stuk minder hard vooruit komen gaat op een gegeven moment toch de motor weer aan. En zo komen we rond vijf uur weer bij Jan Thiel Beach aan waar de durfals weer in het water mogen springen om zelf naar de kant te zwemmen of anders op hun beurt moeten wachten om met het bootje naar de kant te worden gebracht. Na dit avontuur rijden we terug naar het appartement om ons weer op te frissen en willen dan ergens gaan eten in Pieter Maai. Voor Elize zit er nog wat extra druk achter omdat ze nog een fotoshoot wil bij de gekleurde huisjes van De Heeren en de zon gaat al bijna onder. Dan gaan we eten Bij Blauw, een gezellig boutique hotel met een leuk restaurant aan het water. We zitten naast het dompelbad wat heel erg een Spa-gevoel met zich meebrengt. Het eten is hier ook weer prima.
Als we daarna weer teruggaan naar het resort heeft Elize nog een afspraak met twee vriendinnen die nu ook op Curaçao zijn. Ze heeft alleen niet zo duidelijk afgesproken hoe laat ze opgehaald zou worden. Dan gaat ineens de telefoon op onze hotelkamer. Het is de portier, er staan twee meisjes bij de poort maar die mogen niet naar binnen. Daarom stuur ik Elize naar buiten, gelukkig zitten we vlakbij de poort. Matthijs en ik hebben dus een mannenavond. Dat betekent veel gamen en flauwe grappen. Maar we horen ook al de hele avond muziek buiten, dat vraagt wel om nader onderzoek. Als we een tijdje hebben rondgelopen op het resort komen we bij het zwembad uit. De muziek blijkt dus niet van het park te komen. Dan wordt ik gebeld door Elize, die is alweer terug van haar Cabana-avond met de meiden en vraagt zich af waar wij zijn.
En dat was het dan weer ons korte maar krachtige avontuur op Curacao! Veel beleefd en gedaan. De terugreis verliep verder zonder problemen.