Op huwelijksreis naar Isla Margarita 2000

Op 20 juli 2000 trad ik in het huwelijk met mijn toenmalige grote liefde. Hoewel het de week ervoor nat en koud was, was het op de dag zelf zonnig en stralend weer. Dat gevoel van warmte, licht, vrolijkheid, euforie wilden we graag vasthouden en waar kon dat beter dan op een tropisch eiland in de Cariben? Toendertijd was Isla Margarita een gunstig geprijsde tropische bestemming en ging er een rechtstreekse vlucht vanuit Amsterdam. Met de komst van allerhande All-Inclusive formules is het eiland echter aan zijn eigen succes ten onder gegaan. Wij waren er op het moment dat deze neerwaartse spiraal al was ingezet, we zagen bijvoorbeeld dat individuele restaurants nauwelijks bezocht werden omdat hotel-gasten meestal in hun eigen hotel-restaurant bleven eten.

Het onderstaande reisverslag is beurtelings door mij en mijn toen nog kersverse bruid geschreven. De foto's heb ik van Google, de kaarten zijn screenshots van GoogleMaps.

Heenreis

Zaterdag 22 juli 2000 (geschreven door Claudia)

Om 16.30 vlucht naar Porlamar met Martinair Boeing 767. Het begon al goed, we hadden al 1,5 uur vertraging en eer we in de lucht waren was het 2 uur later. Het weer in Nederland was koud en regenachtig. Het is nog steeds wonderlijk dat het op onze trouwdag (2 dagen geleden) zulk stralend weer was. Het was echt zoals men zegt de mooiste dag van ons leven. Maar goed, we gaan er nu van genieten op weg naar Isla Margarita (het pareleiland in de Cariben). Het was een lange vlucht, we vlogen er bijna 10 uur over. Het is een heel stuk over de Atlantische Oceaan.

Omstreeks 21.30 lokale tijd kwamen we aan, in Nederland is het dan 3.30 uur. We hadden een korte landingsbaan waardoor de piloot heel hard moest remmen. Maar alles ging verder prima. Buiten gekomen in een zwoele warme vochtige lucht. M'n haren krulden 4x zo snel ineens. Dan door de immigratie controle en koffers ophalen. Dit ging reuze snel, daarna mochten buiten onze koffer afgeven aan de bus van Q-international die zorgde ervoor dat je koffer in hotel kwam, zelf moesten we in een andere bus verderop.

Er stonden een groepje Venezolanen aan een tafeltje naast de bus met cola rum en water en boden iedereen die aankwam wat aan. Cuba Libra rum cola. Onbeperkt werd er gedronken. Het duurde dan ook een hele tijd voordat we verder gingen. Eerste indruk van de eilandbewoners is dat ze erg gastvrij zijn. Ze zijn in voor gezelligheid en een feestje.

Om ongeveer 24.00 uur kwamen we aan in ons hotel Golden Paradise in Playa El Agua. De kamer is groot en ruim, air conditioned en we hebben uitzicht op het landschap en stukje strand en zee. We gaan proberen wat te slapen maar er is veel lawaai door de airco.

Strand en directe omgeving verkennen

Zondag 23 juli 2000 (geschreven door Claudia)

Prachtig uitzicht vanaf ons kleine balkonnetje. We staan vroeg op omstreeks 7.00 uur, lekker opfrissen. Het water uit de kraan bevat veel chloor. Daarna ontbijtbuffet en lekker over het strand gelopen, wat best een hele wandeling was. Om 10.00 was er op het strand een bijeenkomst van Q-international over wat er allemaal te doen is op het eiland. We boekten 4 excursies. Morgen gaan we naar La Restinga, een nationaal park met een mangrove woud. Donderdag gaan we de bergen in met een gids, hiking tour. Vrijdag naar Venezuela 3 dagen op mini-excursie. Volgende week dinsdag snorkelen op Los Frailles, eilandjes voor de kust.

Vandaag verder een rustdag op het strand tegenover Playa El Agua. Het strand ligt overvol met Hollanders met hier en daar een Venezolaan. Het is drukker dan we verwacht hadden. Overal hoor je salsa en muziek, klinkt wel gezellig. Er is een weg langs het strand die omringd is met allerlei tentjes gekleurd in Zuid-Amerikaanse kleuren. Restaurantjes en souvenirs, voornamelijk kettinkjes en parels. Het ziet er allemaal niet zo propertjes uit, wat het wel typerend maakt. Het weer is fantastisch, erg warm, er staat continu een wind ca. kracht 5 heb ik gelezen. We konden gratis drankjes halen in de strandbar. Om af te koelen was de zee erg lekker, flinke branding. Het was erg vroeg donker, op het strand de zonsondergang bijna gezien.

La Restinga

Maandag 24 juli 2000 (geschreven door Claudia)

Alweer vroeg wakker. Om 8.20 worden we opgehaald voor onze excursie naar La Restinga. Eerst ontbijtbuffet wat in een open verblijf te doen is. Je kunt zelf brood roosteren, verder is er vers fruit (ananas, mango, meloen, papaya), er zijn scrambled eggs, warm vlees (gehakt of worstje), rijstkoek, gebakken banaan pannekoekjes. En zo is er iedere dag wat variatie. Niet veel maar toch wel wat. Koffie is erg geliefd bij de bevolking, deze is ook goed te drinken.

We gaan per touringcar weg, eerst naar het zee-museum op het schiereiland Macanoa. Er staat een skelet bij de ingang van een walvis uit 1995. Deze zwemmen hier veel tussen de eilanden La Coche en Isla Margarita. Er zitten namelijk veel sardientjes voor de kust van Macanoa die ze graag eten. Op het eiland Macanoa wonen voornamelijk vissers. Er waren in het museum tropische visjes en zeepaardjes te zien en er was info over wat er leeft aan vogels en andere dieren in La Restinga. Toen gingen we naar het mangrove woud.

Met z'n zessen in een bootje mt een flinke peut gas over het meer. Al snel kwamen we in het woud, allemaal mangrove bomen in het water (nooit eerder gezien). Het water is gewoon (zout) zeewater waar de bomen door middel van hun wortels kunnen overleven. Ze filteren namelijk het zoute water om in zoet water. Dit zie je aan de wortels, er zitten zout reservoiren op witte pokken. Ook groeien hier mangrove oesters op. Verder zagen we rode zeesterren op de wortels en er leven ook zeepaardjes, maar dat konden we niet zien.

Er leven heel veel pelikanen. Het waas net zo'n effect als dat we vorig jaar in Amerika hadden met de eekhoorntjes. Oh! Kijk een pelikaan! Oh, nog één en nog één en nog één. Wat zijn dat logge beesten. We pauzeerden op het strand van La Restinga. Eventjes snel zwemmen, afkoelen, dat was wel nodig. Toen terug door de mangrove wouden naar wal.

We reden met de bus terug en kwamen weer over de brug die de schiereilanden verbind. We zagen vissersboten liggen die naar Suriname, Martinique en Curaçao varen. Curaçao is vanaf Venezuela 12 uur rijden en dan kun je met de boot over. Het is vanaf daar ongeveer 1 uur varen. Misschien voor ons nu wat te hoog gegrepen. De excursie was de moeite waard. 's Middags om 14.00 terug, we konden nog net gebruik maken van het lunch buffet. Nou had ik dat maar nooit gedaan. 1 uur later, onderweg naar de bank in Lomo de Guerra. Wat op een bijzondere trip was met een oude bijna uit elkaar vallende grote Amerikaanse bak. We werden vergast achterin, de gaten zaten overal in. De deuren waren kapot. De ramen kon je zien zitten in het portier frame. Maar hij reed nog, hij was echt al 10x rijp voor de schroothoop. Helaas staat hij niet op de film, maar het is gebruikelijk hier om zo'n bak te rijden. Ze zijn er nog trots op ook. De auto's komen uit Amerika en zijn afgeschreven daar, maar de Venezolanen genieten er met volle teugen van. Maar goed, eenmaal bij de bank aangekomen word ik toch ziek. Het begon al iets in de vieze gasauto. Gelukkig wist ik daar een toilet te vinden, flink aan de schijterij beroerd, beroerd. Dat betekent voorlopig effe rustig aan. Toch een hele omschakeling. Zo zaten we toch goed 1 uur vast op het toilet.

's Avonds vroeg naar bed waar we opgevreten werden door de muggen. Stom van ons want we hadden de airco niet aan en de deuren lekker openen. Dat vonden we wel knus en zwoel.

Never trust a cabdriver

Dinsdag 25 juli 2000 (geschreven door Claudia en Bob)

Claudia: Vanmorgen al wat beter gevoel in de buik. Proberen wat te eten, dat gaat nog moeizaam. Maar het lukt toch. Vandaag gaan we kijken in Playa La Purguito. Hier kun je board surfen. Het is toch minder dan op Hawaii. Maar het strand is heerlijk, eigen ligbed + parasol. Het is heerlijk rustig, we zitten tussen de bevolking. Er lopen mannetjes met ijskarretjes met coco-frio, gekoelde kokosnoten met een rietje. Lijkt me lekker, we gaan het nog proberen.

De golven zijn er krachtig hier. Bob is al ondersteboven gespoeld en heeft een klein schaafwondje op zijn knie opgelopen. Het kan ook niet anders. We zijn met de taxi gekomen en worden ook opgehaald. Om 14.00, dan gaan we verder kijken we hopen dan ook dat hij terugkomt. Hij kreeg van ons 5000 bolivar. De heenreis naar hier kostte 2000 bolivar (1000 bolivar = 3,50 gulden = 1,60 euro), je moet wel afdingen anders betaal je teveel.

Bob: Tien minuten later dan de afgesproken tijd komt de taxi weer opdagen. Toch wel eerlijke mensen, die taxichauffeurs denken we. We vragen of hij ons voor 1000 bolivares extra naar Playa Il Yague kan brengen. No problem! Een goede 3 kwartier later komen we bij een verlaten uitziend strand aan. Dat is dan 14000 bolivares, maar voor jullie maak ik er 12000 bolivares van zegt de chauffeur. Ik betaal hem netjes, daarbij vergetend dat we nog wisselgeld van hem terugkrijgen. Uiteindelijk zijn we dus voor 11000 bolivares door hem getild. Vertrouw dus nooit een taxichauffeur. Het strand blijkt minder verlaten dan we eerst dachten. Veel windsurfers laten er hun kunsten zien. Bij mij begint het ook al te kriebelen. Helaas hebben we niet genoeg cashgeld meer bij ons om nog voor 1 of 2 uur een plank, zeil en trapeze te huren. Andere keer maar weer. We eten wat in een restaurantje waar we mooi uitzicht hebben op het water. Na deze lunch willen we op het strand gaan liggen maar komen tot de ontdekking dat de krachtige wind roet in het eten gooit. We gaan dus maar op zoek naar een taxi die ons weer terug wil brengen. Bussen komen er namelijk niet in dit afgelegen oord.

De eerste taxi vraagt 7000 bolivares om ons naar Porlamar te brengen. Toch wel wat veel vinden we voor een stad die zo dichtbij is. We zoeken een andere taxi verderop die echter dezelfde tarieven blijkt te hanteren. Voor 1000 bolivares kunnen we echter in een keer terug naar Playa El Agua. Dat lijkt ons een betere deal. Terug in Playa El Agua bekijken we diverse snuisterijen in een souvenirwinkeltje en vinden er allerlei vruchtbaarheidssymbolen. Leuk voor thuis misschien. In een andere winkel kopen we water en chips. Het avondeten gebruiken we in het hotel. Daarna maken we een korte avondwandeling. Maar wat een pech, Claudia struikelt en verstuikt haar enkel. Strompelend bereiken we weer ons hotel. Met ijswater en een zalfje proberen we de zwelling tegen te gaan. Het ijswater heeft echter als grootste effect dat het bed nat is geworden.

Strandgebonden

Woensdag 26 juli 2000 (geschreven door Bob)

Voor Claudia een beroerde nacht, want met een pijnlijke voet is het moeilijk slapen. Strompelend verschijnen we aan het ontbijtbuffet: het zij zo. De rest van de dag blijven we aan het strand bij het hotel. Daar kun je lekker liggen en gratis drankjes van de bar. In de warme zon kan de verstuikte enkel weer een beetje bijtrekken. En het sorteert effect: tegen de middag is Claudia in staat om zonder te hinkelen weer terug naar het hotel te komen. Om half vijf komt de Q-international hostess in ons hotel. Die moeten we nog even spreken om onze TDC-kaarten te betalen en om de hiking-tocht van morgen te verzetten. In plaats van wandelen huren we een jeepje om mee over het eiland te toeren.

Eiland tour met de jeep

Donderdag 27 juli 2000 (geschreven door Bob en Claudia)

Bob: Hoewel we vandaag eigenlijk op excursie zouden gaan krijgen we in plaats daarvan een jeep te leen. Het is even wennen zo'n Daihatsu Samurai, maar dan rijdt het toch als een trein. We rijden eerst naar Mazanilla, een dorpje aan de kust vlakbij Playa El Agua. Vervolgens steken we binnendoor om via La Restinga naar het schiereiland Macanao te gaan. We rijden het eiland rond (zo groot is het allemaal niet) maar er is behalve de prachtige natuur (bergen en cactussen) niet veel te zien. De paar plaatsjes die er zijn hebben weinig interessants te bieden. Via La Restinga rijden we door naa Porlamar waar we al rijdend een indruk krijgen van de stad. Een bruisend centrum met winkeltjes, marktjes en pleintjes. Aan de rand de grote hotels en de mega winkelcentra. Bij een zo'n centrum stoppen we en eten een broodje in een Amerikaans aandoende broodjeszaak "Subway".

Claudia: We besluiten daarna terug te keren naar Playa El Agua met tussenstop bij de bank. Onderweg zien we een farmacia dus gelukkig kan ik wat steunverband kopen voor mijn voet. Eenmaal de bank gevonden wat toch niet makkelijk meer te vinden was. Ondertussen zijn we wel door allerlei leuke pitoreske plaatsjes gekomen. Helaas, de bank kon geen contact krijgen met Nederland dus uiteindelijk nog steeds geen bolivars. Terug naar het hotel zien we nog de zonsondergang in Playa Caribe. In ons hotel aangekomen lekker buffet gegeten en nog aan de bar gehangen. Bob aan de cocktail: pina colada en cuba libre. Ik beperk me tot een pilsje, daar zitten tenminste geen harde stukjes ananas in. Op tijd toch naar bed. Morgen vroeg op.

Naar Venezuela

Vrijdag 28 juli 2000 (geschreven door Bob)

Vroeg op deze morgen, om 5.00. We worden om 6.00 opgehaald. Het blijkt toch een busje vol mensen te zijn. We rijden naar Porlamar, naar een afgelegen pier waar het leven nog moet beginnen. Eet-stalletjes worden gereedgemaakt voor de verkoop van allerlei hapjes. Zo vroeg op de morgen hebben we daar echter nog geen zin in. We worden verwelkomt door een wat norse lange gozer en moeten wachten op de tweede bus met reisgenoten. Het eerste deel van de reis gaat per boot. Aangezien er geen ramen in zitten en de luiken voor het binnen spattende water zijn gesloten, moeten we maar raden waar we zijn of wanneer we aankomen.

Na ruim een uur vertraagd de boot en leggen we aan bij het dorpje Chocopata. Hier moeten we (evenals bij het vertrek) langs een militaire controle. Dat doet al erg Zuid-Amerikaans aan. We stappen in de bus en rijden naar het dorpje Cariaco waar we inkopen doen voor de rest van de reis. Het is gebruikelijk om voor de families en indianen die we bezoeken wat levensmiddelen als geschenk mee te nemen. We rijden door naar een plantage waar we uitgebreid ontbijt geserveerd krijgen. Hier wordt ook gedemonstreerd hoe je zonder hulpmiddelen te gebruiken in een boom kunt klimmen om de kokosnoten eruit te krijgen. De verse kokosnoten worden geopend en we kunnen allemaal het sap proeven. Aangezien het vrij jonge (1-jarige) kokosnoten zijn smaakt het anders dan we verwachten. Ook het vruchtvlees is vlezig en smaakt totaal niet naar kokos zoals we dat thuis in de keuken gebruiken. Nadat iedereen heeft geproefd geven we het overgebleven deel aan de honden. Die smullen er zichtbaar van. We rijden verder richting Caripe, het einddoel van vanavond.

Onderweg komen we langs een arme familie, die in een lemen hutje woont. We stoppen hier om vluchtig kennis te maken met de armoedige levensomstandigheden aldaar. In een hutje van 3 bij 3 meter woont een gezin van 5 personen. Dit raakt ons behoorlijk. Een stuk prikkeldraad dwars door de hut gespannen dient als waslijn. Makkelijk, je hebt geen wasknijpers nodig om iets op te hangen. We vervolgen de reis om bij een koffie en cacao-plantage te stoppen. Hier kunnen we enkele natuurlijke cacao producten kopen, waaronder pure chocolade die potentieverhogend werkt. De volgende stop is op een plaats waar we een mooi uitzicht hebben over een stuwmeer. Uiteindelijk komen we in Caripe waar we de lunch gebruiken in een gezellig openlucht restaurant met twee vijvers die dienen als zwembad (of twee zwembaden die dienen als vijver?) We eten draadjesvlees met zwarte bonen: twee traditionele Venezulaanse gerechten. Gecombineerd met gebakken banaan vormt dit een echte Caribische lunch. 's Middags gaan we naar de Gaugaro-grot. Deze is de langste natuurlijke grot ter wereld. Het unieke is dat alleen op deze plaats de Gaucho-vogel voor komt. Dat ze in grote getale hier leven merken we zodra we de grot binnengaan. Hoe verder we komen hoe harder het lawaai. Opnamen van dit geluid schijnen ook gebruikt te zijn in de Hitchcock film "Birds". Als we de grot uit zijn begint het te regenen, waardoor onze avondwandeling helaas niet door kan gaan. In plaats daarvan gaan we gelijk door naar Campo Clara, onze slaapplaats van vanavond. We logeren in stenen huisjes met stenen bedden. Een beetje á la Flintstones dus. Het avondeten bestaat uit een eenvoudige maaltijd met kip als hoofd-ingrediënt.

Hekserij en indianen

Zaterdag 29 juli 2000 (geschreven door Bob)

We worden vroeg gewekt om aan het ontbijt te verschijnen. We zijn echter de laatsen die aan tafel gaan. Na het ontbijt stappen we in de bus om onze reis te vervolgen. We stoppen bij een stuwmeer waar Baba's gezien kunnen worden. Dit zijn een soort kleine kaaimannen. Helaas zien we er geen. Wat we wel zien is "kruidje-roer-me-niet": een plantje dat reageert op je aanraking. Vervolgens stoppen we op een truckers parkeerplaats om een kopje koffie te drinken. Hierna gaan we naar een heksenwinkel in Maturin. In deze winkel is van alles verkrijgbaar: van Tarot-kaarten, boekjes over de kunst van het voorspellen, gelukszeep, tot gelukskaarsen en parfum. Het is zelfs mogelijk je eigen drankje naar eigen voorkeuren te laten samenstellen. De meeste Venezolanen geloven heilig in hekserij. Wijzelf en onze reisgenoten ook gezien het grote aantal kaarsen en zeepjes dat er wordt gekocht. Geluk gaat hier per kilo of per liter.

Vervolgens gaan we op weg naar de Warao-indianen. Na een 25km lange hobbelweg komen we aan in San-José de Buja, een dorpje aan de rand van de Orinoco delta. Hier gaan we aan boord van een bootje dat ons verder de delta in zal voeren. Onderweg komen we verschillende boomstamhuizen van de indianen tegen. In deze huizen - die eigenlijk uit niet meer dan een vloer en een dak bestaan - slapen en zitten de bewoners in hangmatten die her en der in deze huizen zijn opgehangen. De tocht over het water voert ons door de jungle met aan weerszijden mangrovebomen, palmen en andere vegetatie. In de toppen van de bomen slingeren wat apen. Ook zijn er hele mooie vogels in de bomen te zien. Na een poosje komen we bij een plaats waar de indianen hun handgemaakte beeldjes, tasjes, pijl en bogen, bootjes, etc. te koop aanbieden. En evenals gisteren worden we weer overvallen door een stortbui. Hoewel deze wel twee keer zo erg is. Daar staan we dan, midden in de jungle, alleen een dun bladerdak boven ons hoofd. Vanaf dit punt begint ook de jungle-tocht. Degenen die het niet erg vinden om nat te worden (waaronder wij) kunnen aan de tocht beginnen. De spullen (camera, rugzak) laten we achter. En dat is maar goed ook, want de reis voert over glibberige palen en zompige plassen. Aan het eind van het avontuur is er dan ook niemand met droge voeten. Jammer genoeg duurde deze reis door het oerwoud maar kort: slechts 15 minuten. Aan het einde van het paadje is een steiger waarover we weer in de boot stappen.

Een eindje verder varen we een zijtak van de hoofdweg in om in ondiep water op piranhas te vissen. Met 20 hengels worden er echter maar 2 vissen gevangen. Een echter piranha (hoewel klein en met minder gevaarlijk uitziend gebit) en een zoetwater baarsje. Bissen is nog steeds niks voor mij. Sommige mensen maken ook een kort tochtje in een kano, waarbij je wel zelf moet roeien. Als we weer terug varen naar het dorp en bij de bus aankomen, ligt op een van onze stoelen een klein zijde aapje te slapen. Zo'n lief koppie en zulke kleine vingertjes is voor iedereen vertederend om te zien. We brengen ook nog even een bezoek aan het indianen-opvangcentrum. Deze bestaat uit een grote lege hal waar op verschillende plaatsen hangmatten aan het plafond zijn bevestigd. Hier leven 70 mensen van verschillende generaties met elkaar samen tot ze toestemming hebben om zich te mogen vestigen aan het vaste land. Terug over de 25km hobbelweg wordt het mede dankzij de Cuba Libres, de aanstekelijke merengue muziek en niet in de laatste plaats de sensuele swingende heupen van onze reisleider die zich de afgelopen dagen heeft ontpopt als een rasechte nicht. Na enige tijd komen we aan bij ons koloniale hotel. Even zwemmen voor het eten en dan genieten van een "eenvoudige doch voedzame" maaltijd. Dan weer op tijd naar bed.

Waterwandeling

Zondag 30 juli 2000 (geschreven door Bob)

's Morgens worden we gewekt door een klop op de deur. De telefooncentrale is kapot dus de wakeup-calls kunnen niet worden gemaakt. Als we na het ontbijt met de bus vertrekken merk ik dat de achterklep nog open staat. Achter ons ligt een verdacht pakketje op de weg. Een uit onze bus gevallen sporttas misschien? Wanneer we terugrijden blijkt het een leeg plastic zakje te zijn. Na ongeveer een half uurtje stoppen we weer bij de koffietent waar we gisteren ook gestopt waren. Rubio, onze reisleider spreekt de angst uit dat we vanwege de nationale drooglegging aan het einde van onze middagwandeling misschien geen borrel kunnen krijgen. Hij probeert echter wel iets te regelen.

We rijden door naar Mira Flores waar we een waterwandeling gaan lopen. De tocht voert over en door een bergbeekje en eindigt bij een watervalletje bij een natuurlijk basin. Hier geven onze helpers een show door van 10 to 15 meter hoge rotsen in het water te duiken. In de tussentijd worden we door een van deze jongens getrakteerd op een glaasje sterke anijsdrank. Na de wandeling, wanneer we weer bijna terug zijn bij het begin kunnen we bij een oud omaatje koffie drinken. In de tuin met eigen vuilnisbelt bevindt zich ook een ren met kippen en ganzen, eenden en kalkoenen. Na dit bezoek gaan we lunchen in een eenvoudig eettentje waar we de wandeling ook begonnen. De geroosterde kippenboutjes liggen al op het vuur als we eraan komen. Het eten is eenvoudig maar lekker.

De tour zit er alweer bijna op als we richting het vliegveld van Cumana rijden. Het afscheid van onze vriendelijke buschauffeur valt menigeen zwaar. Het wachten is nu op een vliegtuig dat ons terug naar Porlamar kan vliegen. We horen tussen neus en lippen door dat dit niet altijd mogelijk is. Misschien moeten we zelfs in Cumana blijven overnachten. Al gauw wordt duidelijk dat 19 mensen teveel is voor een vliegtuig waar er maar 17 in kunnen. Daarom krijgen wij de eer om met z'n tweeën met een ander vliegtuig vast vooruit te vliegen. En dat is gaaf. We zijn de eersten die aan boord komen en nemen plaats direct achter piloot en co-piloot. We kunnen alles goed bekijken. Na een half uurtje komen we aan op het vliegveld van Porlamar waar we nog zeker een uur moeten wachten voordat de rest van de groep arriveert. Nu het einde van de tour is bereikt splitst de groep zich in tweeën, de ene helft gaat met de bus naar Porlamar, de andere helft naar Playa El Agua. Het afscheid valt zwaar. Weer bij ons hotel aangekomen is het net alsof we weer thuiskomen van vakantie.

Vrije dag

Maandag 31 juli 2000 (geschreven door Bob)

Vandaag hebben we een "vrije" dag. Geen excursies of andere verplichtingen. Lekker de hele dag aan ons eigen strand. Lekker zonnen, zwemmen en lezen. Vakantie. Rust.

Snorkelen

Dinsdag 1 augustus 2000 (geschreven door Bob)

Vandaag gaan we snorkelen. Daarom moeten we om 7.50 klaar staan om opgehaald te worden. Pas na 25 minuten verschijnt er een oude bus die voor ons is bestemd. Wij zijn de enigen uit ons hotel. Hoewel de bus al helemaal vol is moeten er bij een volgend hotel toch nog 7 mensen bij. Een beetje persen en we gaan weer op weg.

In Juan Griego staat de kapitein al klaar om ons te ontvangen. Met een klein rubber bootje worden we naar het schip gevaren dat in de baai voor anker ligt. Zodra iedereen aan boord is wordt het anker gelicht en zetten we koers naar Los Freyes, eilandjes voor de kust van Playa El Agua. Helaas heeft niemand vantevoren verteld dat het nog 3 uur varen was. Onderweg hangt iemand zeeziek over de reling. Als we bij het eiland komen mogen de sportievelingen overboord duiken om naar het eiland toe te zwemmen. Een duik in het heerlijke frisse water doet ons goed. Aan land krijgen we onze duikspullen aangereikt. Het rif met al haar prachtige koraal en veelkleurige vissen is een minstens even mooi avontuur als Hanauma Bay op Hawaii. En omdat het een open rif is zonder gangetjes en kanaaltjes is het minder benauwend om daar te snorkelen. De lunch bestaat uit kip, vlees en een worstje dat - zodra we aankwamen - op het eiland zelf werd klaargemaakt. Het eiland zelf is overigens onbewoond en er zijn geen paadjes of wegen waarover je kunt wandelen. Leuk vertier is het om vissen aan kippenbotjes te laten knabbelen. Ze komen dan heel dichtbij. Ook op stukjes brood komen hele scholen af.

We varen weer een stukje verder met de boot naar een baai waarin ook oesters groeien. Als we hier gaan snorkelen blijkt dat er aanmerkelijk minder te zien is. Een half uur later gaan we weer terug naar vaste land. Onderweg worden we getrakteerd op verse oesters voor de liefhebbers. Degenen die ze niet lusten moeten voor straf naar de wal zwemmen. De leus is: "one for vitamines, two for minerals and three for bambinos" waarbij je op het laatst een fallus gebaar moet maken met je onderarm. De zon gaat bijna onder als we bij Juan Griego aankomen. Gelukkig is het buffet nog open als we weer bij ons hotel aankomen.

Windsurfen op Playa El Yague

Woensdag 2 augustus 2000 (geschreven door Bob)

We staan op tijd op om de bus naar Porlamar te kunnen pakken. Omdat er na een half uur wachten nog steeds geen bus is langsgekomen nemen we toch maar weer een taxi. Die brengt ons in een uur naar het centrum van Porlamar. In de winkelstraat wemelt het van de winkels waarin merkkleding en andere luxe artikelen worden verkocht. Ondanks de tax-free prijzen zijn de meeste zaken toch nog vrij duur. In een CD-winkel gaan we op zoek naar muziek die we in de afgelopen weken vaak hebben gehoord. Helaas ken ik maar twee namen van artiesten zodat het moeilijk wordt om de juiste CD's te vinden. Bovendien is het vooraf beluisteren van CD's vrij omslachtig in deze zaak, aangezien zegels moeten worden verwijderd en later weer opnieuw moeten worden aangebracht. Daarom beperken we ons tot een paar merengie en salsa CD's waarvan we er één aanschaffen.

We drinken een drankje in een tent waar we door een sjagrijnige ober worden geholpen. Geen fooi dus. Nadat we de winkelstraat van voor tot achter zijn doorgelopen houden we opnieuw een taxi aan om ons naar het surfstrand El Yague te brengen. Omdat het daar nogal verlaten is spreken we met de taxi-chauffeur af dat hij ons om 17.30 weer komt halen om ons naar Playa El Agua te brengen. Ik huur een surfplank en zeil die het meest lijkt op wat we thuis hebben. In het begin gaat het wat moeizaam maar later gaat het surfen steeds beter. Ook Claudia probeert nog eens de plank te bedwingen maar haakt tenslotte af.

Na het surfen drinken we nog wat in een Venezolaanse strandtent en wachten we tot de taxi komt. En die laat meer dan een half uur op zich wachten. Net als we min of meer besluiten een andere taxi te nemen verschijnt die van ons.

Weer geen wandeling

Donderdag 3 augustus 2000 (geschreven door Bob)

Om 8.15 staan we buiten te wachten om opgehaald te worden voor onze hiking excursie. Als er om 9 uur nog geen bus is langs geweest begrijpen we dat er ergens iets is misgegaan. De wandeltocht door de bergen kunnen we wel vergeten. In plaats daarvan gaan we lekker naar het strand, lezen en nog wat kleur opdoen.

Hangmat

Vrijdag 4 augustus 2000 (geschreven door Bob)

's Ochtends lopen we de boulevard af naar het marktpleintje aan het eind van de boulevard. De bus die vanuit Porlamar komt aangereden rijdt het plein over en maakt rechtsomkeert. Logisch dat we die nooit voor ons hotel hebben zien langsrijden. Op de markt verkopen ze van alles: hangmatten, zwemkleding, souvenirs en sandalen. In het winkeltje aan de overkant echter, kopen we onze hangmat.

Na enig onderhandelen krijgen we er een in de gewenste kleur en tegen een redelijk prijs. We kijken nog naar andere souvenirs maar vinden niets van onze gading. Als we na de lunch naar het strand gaan moet ik de hangmat natuurlijk uitproberen. Na een paar mislukte pogingen ervaar ik dat het toch perfect ligt. Met die palmbladeren boven je hoofd, het ruisen van de zee op de achtergrond, liggend in een handmat waan je je toch in een tropisch paradijs. En ook met zijn tweeën is het in de hangmat goed toeven. Alleen de koele avondwind die plotseling is gaan waaien maakt het wat minder behaaglijk.

's Avonds gaan we voor de eerste en laatste keer uit eten. Alleen welk restaurant kiezen we uit? We hadden eerder die week een idyllisch restaurantje gezien ergens in een zijstraat. Als we daar aankomen blijkt het heel iets anders te zijn dan we denken. Snel vluchten we weg. Op aanraden van Rubio gaan we naar El Pacifico. Dit blijkt bijna aan het einde van de boulevard te zijn. We zijn - op een stel dat net uitgegeten is na - de enigen in het restaurant. Als we onze menukeuze hebben gemaakt komt het personeel in actie. Koks worden naar binnen geroepen, fornuizen worden ontstoken en receptenboeken worden tevoorschijn gehaald. Het eten is echter verrukkelijk. Na de maaltijd lopen we over het strand terug naar ons hotel. In de donkerte van inmiddels verlaten strandtentjes en schimmige palmbommen liggen overal ogen op de loer. Het is bijna niet te zien, maar de aanwezigheid van groepjes mannen of slapende zwervers is onmiskenbaar. Het romantische wandelingetje krijgt hierdoor een beetje een nare bijsmaak.

Weer naar huis

Zaterdag 5 augustus 2000 (geschreven door Bob)

Vandaag is de laatste dag. Nadat we onze koffers hebben gepakt zijn we net op tijd voor het ontbijt. De laatste keer ontbijtbuffet in het hotelrestaurant, het zal ons niet spijten. Na twee weken iedere ochtend vette hap snakken we toch wel naar een lekker Hollands ontbijt. Als we op het strand de hangmat weer op willen hangen merken we dat de indeling van de strandstoelen en zonneschermen drastisch gewijzigd is. Tussen de twee palmen die we gisteren hadden gebruikt om onze hangmat op te hangen staan nu allemaal stoelen en schermen. Gelukkig is er een eindje verderop wel plaats. Alleen lig je daar niet echt in de zon. Ik vind het allemaal best, zolang ik nog maar even kan genieten van de "tropisch paradijs" gevoel. De hangmat ligt echter niet meer zo lekker als eerst. Pas na enige tijd kom ik erachter: omdat we er een dag tevoren met z'n tweeën in hebben gelegen is de stof vervormd en heeft even tijd nodig om zich weer aan één persoon aan te passen.

Om half vijf gaan we terug naar het hotel om nog even te douchen en om te kunnen kleden. We krijgen daarvoor de sleutel van een kamer die een stuk minder is dan die waar wij in sliepen. Alleen de televisie doet het beter. Omdat we om 19 uur worden opgehaald hebben we geen tijd meer om aan het buffet te eten. In plaats daarvan eten we een hamburger in een tentje aan het strand.

Het blijkt dat we niet de enige vertrekkende Hollanders zijn op het dat terras. Zeker 10 mensen uit ons hotel die vanavond met hetzelfde vliegtuig terug moeten. Als we dan eindelijk op het vliegveld zijn aangeland begint het goed. Het vliegtuig staat al klaar en is op tijd. Het voldoen van de luchthavenbelasting is zo gebeurd en het inchecken duurt nog geen vijf minuten. Dan moeten we echter nog door de paspoort controle en staan we in een lange rij te wachten. Als we aan de beurt zijn blijkt waarom: iedereen wordt zonder pardon gefouilleerd en alle verdachte tassen worden uitgepakt. Zo ook bij ons. Het zakmes dat we bij ons hebben mogen we niet meenemen maar wordt apart ingecheckt. De reisföhn ziet er ook verdacht uit en wordt aan een nader onderzoek onderworpen. Dan zijn we erdoor. Als de vertrektijd echter aanbreekt stapt een geüniformeerde man met een megafoon naar voren en begint een lijft met naman voor te lezen. De onze zit er (gelukkig) niet bij. Wat blijkt. Alle genoemde personen moeten buiten hun koffer openen voor drugsinspectie. Wanneer dit allemaal achter de rug is zijn we weer een half uur verder.

Uiteindelijk vetrekken we toch en als we eenmaal in de lucht zijn gaat de reis (slapend) snel voorbij. Na de landing duurt het even voordat we ons zakmes weer terug hebben, maar dan zijn we toch eindelijk weer op Nederlandse bodem. Als we de intercity nemen naar Goes beleven we nog een angstig moment. In de Schiphol tunnel staan we ongeveer 20 minuten stil, zonder dat we weten wat er aan de hand is. Maar dat is natuurlijk peanuts vergeleken bij alle andere avonturen die we hebben beleefd.

Facts

• Venezolanen eten twee keer per dag warm. 's Middags een uitgebreide lunch en 's avonds een nog uitgebreidere maaltijd.
• In het hotel kregen we het volgende te eten:
  • ONTBIJT: witbrood, toast, poffertjes van rijstmeel, scrambled eggs, worstjes of warm vlees, gebakken banaan, gebakken ei, rijst- of bananenpannenkoeken, gewone pannenkoeken, diverse vruchten
  • LUNCH/DINER: salades, pasta (spaghetti, macaroni of lasagne), soep, vis, inktvis, kip, rundvlees, gekookte of gebakken groenten, diverse vruchten, brood rijst
  • VRUCHTEN: mango, papaya, watermeloen, honingmeloen, sinaasappel en bananen
• Op de stranden van Isla Margarita wordt je om de vijf minuten lastig gevallen door verkopers. Soms zelfs nog vaker.
• Overal waar we kwamen hadden ze van die dunne roze wc-papiertjes en witte servetjes. Conclusie: er is maar één papierfabriek in Venezuela die zowel wc-papier als servetten maakt.