Kitesurfen in Tarifa 2021

In 2019 stond ik er - na een huwelijk van 19 jaar - ineens alleen voor. Het was een moment van bezinning, relativering en zelfonderzoek. Als onderdeel hiervan wilde ik nieuwe ervaringen opdoen om te zien wat het me zou brengen. Zo heb ik in 2019 een huttentocht gemaakt in de Dolemieten, in 2020 heb ik mijn motorrijbewijs gehaald. In het kader van een stukje persoonlijke ontwikkeling wilde ik minimaal één tripje per jaar maken zonder kinderen erbij. In 2021 wilde ik graag leren kitesurfen, iets wat ik jaren geleden al had willen doen. Ik had het nog nooit gedaan dus dacht dat ik het wel kon, in een weekje zou je dat toch moeten kunnen leren, toch?

Op weg naar Tarifa

Zaterdag 16 oktober 2021

Zoals wel vaker gaat bij mij worden de meeste beslissingen nogal op het nippertje genomen. Zo ook mijn voorgenomen kitesurf vakantie. In de aanloop ernaartoe heb ik het plan al een aantal keer laten varen, misschien is een wandelvakantie toch leuker? Of een stedentrip? Maar goed, de eerste ideeën zijn vaak de beste en het voelt goed, dus toch maar voor de kitesurf vakantie gegaan. Alleen waar dan naartoe? Uiteindelijk heb ik de keuzes toch maar tot twee kunnen beperken. De keus was uit Marokko of Spanje. Portugal was te koud, andere bestemmingen te onzeker. Dus voor de veiligheid toch maar gekozen voor Tarifa in het zuidelijkste puntje van Spanje. Is de keus eenmaal gevallen, dan kan het plan verder worden ingevuld en kunnen er eindelijk zaken geregeld en geboekt gaan worden.

De tickets boeken bleek niet zo eenvoudig. Je wilt korte vluchttijden, een zo laag mogelijke prijs en aangename aankomst en vertrektijden. Zo kwam ik uit op een vluchtschema met overstap in Barcelona, zeker geen koopje maar ook niet de allerduurste optie. Dan ook meteen maar een auto erbij geboekt, 150 euro valt best mee voor een weekje. Maar dan proberen ze later nog extra verzekeringen erbij te verkopen wat ik gelukkig niet gedaan heb. Mijn voornemen was om in elk geval andere mensen te ontmoeten, dus lag verblijf in een hostel voor de hand. Dat zou zomaar kunnen betekenen dat ik met veel andere (snurkende) mensen op een kamer zou moeten liggen. Dat was wel een beetje uit mijn comfort zone, maar toch maar geboekt inclusief een aantal dagen kitesurf les. Het plan om ook nog yoga lessen bij te boeken heb ik maar even terzijde geschoven. Het lijkt me een geweldig idee om bij zonsopgang op een handdoek op het strand te zitten. Misschien ga ik wel gewoon mediteren op het strand, is een stuk voordeliger en past ook helemaal in mijn routine.

Alle goede voorbereidingen ten spijt begon de reis met de nodige perikelen. Het plan was om met de motor naar Brussels Airport te gaan (gratis parkeren voor de deur) en ik had alle reispapieren uitgeprint. Het begon er al mee dat het om 6 uur ‘s ochtends best wel koud is op de motor, zo’n 9 gr. Celcius. Ik had naast mijn motorjeans ook een thermobroek, dikke sokken, wintervoering in mijn jas en verwarmde handschoenen toch last van koude handen en voeten. Volgende keer dus nog maar dikkere sokken en binnenhandschoenen aan. Bij de luchthaven aangekomen kon ik de P15 (motorparking) nergens vinden. Stond ook niet aangegeven op enig bord. Uiteindelijk kom je er dan achter dat je als motorrijder een beetje buiten de gebaande paden moet denken. Dus maar kriskras overal tussendoor en over het fietspad tot bij de ingang van de terminal gereden. Daar stonden inderdaad nog meer fietsen en motoren, waar ik netje tussen kon parkeren.

Na een korte tocht door en buiten langs diverse gebouwen sta ik bij de eerste controle. Boarding pass gereed houden alstublieft. Tja, waar had ik die ook alweer gelaten? De stapel reisdocumenten kan ik nergens terugvinden, ze moeten dus nog thuis ergens op tafel liggen. En ik had ze nog zodanig neergelegd dat ik ze eigenlijk niet kon vergeten. Dan de boarding pass maar op mijn telefoon opgezocht, dat blijkt gelukkig goed te werken. Vervolgens door de screening, waar reizigers en de handbagage wordt gecheckt op onveilige items. Sta ik natuurlijk net in de rij waar zo’n beetje alle tassen op een zijspoor worden gezet. Een kwartier later is er dan eindelijk een mogelijkheid om een kopje koffie te drinken. Op de balie staan al dienbladen met een croissantje, een chocoladebroodje, jus d’orange en een kopje koffie gereed. Je hoeft het alleen maar te pakken en af te rekenen. Brave consument die ik ben doe ik dat dan ook maar. Het ergert me ergens wel dat ik overal gedwongen wordt om extra dingen te kopen. Dat wordt alleen nog maar erger, zoals later zal blijken. Was het voor de Corona pandemie ook al zo erg? Ik herinner het me niet.

Dan is het tijd om aan boord te gaan. Eerste deel van de vlucht is met Ryan Air, dat betekent toegang via de kelder en lopend naar het vliegtuig. Er blijken twee rijen te zijn, priority en non-priority. Ik heb geboekt voor het laatste, echter blijkt dat ik dan mijn handbagage al bij de incheckbalie af had moeten geven. De andere maatschappij waarmee ik vlieg was er heel duidelijk over, maar hier had ik het niet gezien. Dat betekent bijbetalen, wat alleen electronisch kan. En dan blijkt dat mijn creditcard niet geaccepteerd wordt. Hoe kan dat? Die had ik van de zomer in Zweden en Italië nog gebruikt. Gelukkig heb ik nog meer pasjes en mijn gewone bankpas werkt gelukkig wel. Nu zit ik in het vliegveld ergens hoog boven - ik neem aan - Frankrijk, so far so good. Na twee uur landen we in Barcelona. Het is altijd weer verwonderlijk hoeveel mensen er meteen opstaan en wanordelijk allerlei bagageluiken beginnen te openen. Zeker als van tevoren wordt gezegd dat iedereen moet blijven zitten zodat mensen rij voor rij uit kunnen stappen. Even later bedenk ik me dat het ook wel voordelen heeft dat mensen dan alvast hun spullen hebben, zodat iedereen sneller achter elkaar aan naar buiten kunnen lopen. Op de luchthaven sta ik, zonder koffer, besef ik me en loop daarom weer snel terug het vliegtuig in. Daar hoor ik dat de koffer bij de bagageclaim af te halen is. Ik zie de bui al hangen, een half uur wachten op je koffer en dan de aansluiting missen. Maar wonder boven wonder: tegen de tijd dat ik bij de bagage aankom rolt mijn koffer me al tegemoet! Plaats je intentie in de oceaan van mogelijkheden en het universum zorgt ervoor dat je wensen worden vervult. In dit geval werkt het nog ook... dan op zoek naar de aansluitende vlucht. Op de vlucht informatieborden is er nog niets over te lezen, de website van Barcelona Airport geeft alleen aan dat de vlucht vanaf een andere terminal vertrekt. Gelukkig staat de bus al klaar en wordt ik in 10 minuten naar de andere kant van het vliegveld gereden. Maar nog alle tijd. Ik weet nu dat je ook je kleine koffer maar beter van tevoren in kunt checken. Er staan verschillende rijen. Maar uiteindelijk blijkt een vriendelijke meneer van vliegmaatschappij Vueling me te kunnen vertellen hoe ik dat zelf kan regelen. Ook dat blijkt heel vlotjes te gaan: hulde aan die efficiënte Spanjaarden. Zelfs de security screening was een fluitje van een cent. Inmiddels weer wat trek en vooral dorst gekregen en haal ik bij Laplace een broodje tonijnsalade en een fles water. Het is niet zo’n heel groot broodje en alles bij elkaar kostte het ruim tien euro. Veel geld en het maakt de beleving niet beter, maar gelukkig is het voldoende. Ik zit er zo op mijn gemakje dat ik vergeet dat ik nog een eindje moet lopen naar de gate. Maar een half uur voor de officiële vertrektijd loop ik toch maar naar het vliegtuig. Bij de gate staat totaal geen rij, zit ik hier goed? De vrouw achter de balie bevestigd mijn bange vermoeden: “you’re late”. Ik stamel wat excuses maar mag toch door het poortje. “Run!”, wordt er achter me geroepen. Dat laat ik me geen twee keer zeggen... Maar eenmaal in het vliegtuig is de sfeer relaxed, hoewel de meeste mensen al zitten is een enkeling nog met zijn koffers bezig. Ik heb een stoel op rij 31, da’s helemaal achterin.

De vlucht verloopt zonder bijzondere voorvallen. Ik had net voor het opstijgen nog enkele muzieknummers kunnen downloaden zodat ik onderweg wat te luisteren had. Ik kan helaas niet naar buiten kijken, maar opeens zijn we geland in een vrij droog uitziend gebied. Ik wordt er wat emotioneel van, maar begrijp niet goed waarom.Jerez Airport is maar klein vergeleken met Barcelona. Nadat ik de auto opgehaald heb - een moderne Fiat 500 - stel ik de navigatie op mijn telefoon in naar mijn volgende bestemming. Echter, wat is dan een goede plek om hem neer te leggen zodat je ook nog kunt zien waarheen je moet gaan zonder dat hij van de stoel af valt? Op het dashboard, liggend net onder de kilometerteller blijkt een uitstekende plek. Ik heb ondertussen wel gemerkt dat een motorjeans (met daaronder een thermobroek) best warm gekleed is voor temperaturen rond de 28 graden. Dus met de eerstvolgende mogelijkheid zet ik de auto ergens aan de kant om snel een korte broek aan te trekken.

Na 1,5 uur rijden kom ik aan in Tarifa, je kunt het al van ver zien liggen. Althans je kunt het niet echt zien maar wel de bergen en rotsen die ervoor liggen. De hostel ligt midden in het stadje. Bij het inchecken krijg ik van Nidia een warm welkom en een heel uitgebreide uitleg over de hostel, Tarifa en het kitesurfen. Er zijn al verschillende gasten aanwezig, maar heel erg druk oogt het nog niet. Ik lig op een van de bovenste bedden in een kamer met 6 bedden. Mijn bagage kan in een lade onder het bed worden gelegd. Iedere kamer heeft zijn eigen badkamer, er zijn geen aparte mannen of vrouwen kamers.

Het blijkt morgen geen goede dag te zijn voor kitesurfen, dus boek ik alvast een whale spotting trip. Een andere aanrader is een bezoek van de stranden hier in de buurt, die tot de top 10 van Spanje behoort. En er zijn diverse hikes die je kunt doen.

Vanuit de kitesurf school krijg je de tijden en welke instructor je hebt door vanuit via een appgroep. Ik neem de gelegenheid te baat om me meteen maar even voor te stellen en vraag en passant of er nog liefhebbers zijn om uit eten te gaan of een biertje te drinken. In elk geval is er één iemand die interesse heeft. Het is Sebastiaan die half chinese en half puertoricaanse roots blijkt te hebben. Hij is ook net aangekomen, blijkt leuk gezeldschap en we eten samen vers gegrilde tonijn bij het restaurant wat ons door Nidia werd aangeraden.

Als we weer terugkomen in het hostel is het een gezellige boel. Iemand speelt gitaar er wordt gezongen. Er zijn verschillende groepjes druk pratende mensen. Maar tegen 23 uur wordt het toch wat rustiger. Voor mij ook tijd om m’n bed op te zoeken, denk ik.

Whale watching in de straat van Gilbraltar

Zondag 17 oktober 2021

Eigenlijk moet ik nog even terug naar gisteravond. Het bleek namelijk helemaal niet zo eenvoudig om je reisverslag verder te schrijven met zoveel drukke mensen om je heen. Tarifa is namelijk een heel leuk stadje. Rommelig, zoals de meeste zuidelijke steden. Maar ook heel sfeervol, met her en der verborgen pleintjes. En de oude stad met smalle straatjes, gezellige winkeltjes, restaurants en bars. Het deed me een beetje denken aan Venetië of Siracuza op Sicilië. Smalle straatjes waar dan met snelle scooters doorheen wordt gecrosst en waar je als toerist dan maar beter snel opzij kunt springen. Gelukkig was dat hier minder het geval. Om klokslag 7 uur ‘s avonds wordt het er ook ineens gezellig, maar ook een stukje kouder. Te fris om niet met een lekker vest buiten rond te lopen.

Tarifa is ook het meest zuidelijke puntje van Spanje waar je met een veerboot makkelijk over kunt steken naar Marokko. Op dit moment lijkt de zwaarbeveiligde haven niet in gebruik. Ik had onderweg naar Tarifa ook al wat borden gezien dat er alleen vrachtverkeer maar geen personenvervoer mogelijk was. Boven de haven torent de oude stadsmuur uit, waarachter de oude stad zich bevind. Er zijn sowieso veel (restanten van) oude gebouwen te vinden in en rond de stad.

Na een nacht van veel wakker worden en weinig slapen ben ik de eerste die opstaat om de dag te beginnen. De hele nacht door was er geluid en een voor een leken de andere gasten zich naar bed te begeven. Ik had m’n speciaal hier oor aangeschafte oordopjes niet ingedaan, weet eigenlijk niet waarom? Of het moet zijn dat ik dan helemaal niets meer zou horen wat ook geen behaaglijk gevoel geeft omdat je dan niet meer weet wat er om je heen gebeurd. Ergens in de nacht was mijn deken naar beneden gevallen en hoorde ik iemand een paar keer “what the f-ck” roepen. Ik weet niet of dat op hetzelfde moment was. Mijn besef van tijd was ver te zoeken. Het moge duidelijk zijn dat deze nacht geen grote bijdrage heeft geleverd aan mijn nachtrust. Ergens wel vreemd, aangezien ik vroeger vaker met meerdere mensen op een kamer had gelegen (bv. in dienst). Ik was het niet meer gewend.

Het is even na 9 uur en het is al licht. In andere delen van de hostel hoor ik ook al geluiden van mensen die actief zijn geworden. Ik gris snel mijn spullen bij elkaar en sluit me op in de badkamer voor een verkwikkende douche. Dan even tijd om na te denken over wat de dag zal brengen. Ik neem nog even een kijkje op het dakterras waar iemand net klaar is met een yoga-sessie. Het is mistig en niet echt warm. Dat zal het de rest van de dag ook niet worden. Ik vermijd de drukte beneden en loop naar de auto, ik wil bij de supermarkt wat verse broodjes gaan halen. Maar het is zondag en deze zijn dus niet open. Veel honger had ik toch al niet, dus mijn ontbijt bestaat vandaag uit een paar suikerwafels. Deze had ik de dag tevoren al bij de Lidl gehaald en lagen in de auto op me te wachten. Ik heb wel zin in een ochtendwandelingetje en parkeer de auto zo dicht mogelijk bij het strand. Ik wandel naar Tarifa Island, een schiereiland waar je eigenlijk niet op kunt. Hoewel je onderweg wel aan de ene kant de Middellandse Zee en aan de andere kant de Atlantische Oceaan kunt zien. Echt een wereld van verschil, haha. Ik loop over de scheidslijn van warm en koud water. Er zijn een paar hardlopers maar ook heel veel duikers, valt me op. Het blijkt dat je nabij het eiland prima kunt duiken. Maar nog nergens een kitesurfer te bekennen.

Als ik terug wil lopen naar de auto dringt het tot me door dat ik iets te ver ben doorgelopen. Echter ook als ik terug loop zie ik de auto niet staan. Na enig heen en weer geloop toch weer gevonden, het is lastig oriënteren in een rommelige stad. Ik heb nog 2 uur voordat de boottocht begint en besluit daarom maar alvast de route naar het strand te verkennen. Ik kan natuurlijk niet te lang door rijden want moet ook weer terug. Dan trekt een bord Punta Paloma de aandacht en ik sla af. De weg voert langs mooie zandduinen direct langs de weg die door de waterige zon bijzonder mooi verlicht worden. Maar als ik de auto langs de kant van de weg zet om een foto te maken is het licht alweer veranderd en komen de bergen van zand al lang niet meer zo fotogeniek voor de cameralens als eerst.

De boottocht trekt behoorlijk wat mensen, waaronder het voltallige Solar Team van de TU Delft. Maar ook veel Spanjaarden, enkele Duitsers en Fransen. Het voelt wat fris dus in eerste instantie neem ik plaats benedendeks. Maar als we eenmaal onderweg zijn vraagt een van de bemanningsleden of we niet liever op de voorsteven willen zitten. Daar heb je het beste uitzicht. Ik laat me samen met de rest van de koukleumen overhalen en lopen naar het voordek. Een Nederlandse man - waarschijnlijk een vogelaar - gaat pontificaal precies in de punt tegen de reling zitten en wijst zijn groepsgenoten onder het uitroepen van allerlei vogelnamen op de meer en minder zeldzame exemplaren die we onderweg tegenkomen. Maar na een half uurtje komen toch echt de eerste tuimelaars al in zicht. Het blijken gewone dolfijnen te zijn. De boot lijkt er bijna overheen te varen, maar de dolfijnen zijn het wel gewend en lijken er een spelletje van te maken. Een groepje blijft keurig vlak voor de boot uit te zwemmen, we kunnen ze vanaf de punt inderdaad goed bekijken. Dat gaat zo 10 minuten door totdat ze er genoeg van hebben en plotseling alle kanten op zwemmen. Een tijdje later zien we weer enkele dolfijnen en herhaalt zich hetzelfde patroon. Ditmaal is het een groep gestreepte dolfijnen. Waarvan er eentje samen met een jong dolfijntje zwemt. Echt schattig om te zien. Maar van een walvis hebben we nog geen vin waar kunnen nemen. Wel zien we in de verte wat grotere silhouetten. De spanning op de boot stijgt, zouden het dan toch walvissen zijn? Aan de ene kant wel aan de andere kant niet: het zijn pilot whales, een wat grotere dolfijnen soort. Deze zijn veel minder speels dan hun kleinere familieleden en ze zwemmen gewoon rustig verder zonder zich door de boot te laten opjutten. We lijken intussen al bijna in Marokko aan te komen en varen nu tussen kleine sloepjes met tonijnvissers door. Sommigen hebben al een paar blauwvin tonijnen gevangen.

Helaas nog steeds geen grotere walvissen, en de tocht zit er weer bijna op. Onderweg naar de haven varen we nog een laatste maal door een groepje dolfijnen. Dan begint het langzamerhand echt koud te worden op het dek. Ik verhuis maar weer benedendeks. Twee meisjes - een stelletje - die ook op de punt stonden liggen al op een bank te slapen. Ik voel mijn ogen ook langzaam dichtvallen tot ik plotseling wakker schrik omdat ik half tegen iemand aan gezakt ben. Ik ben misselijk en de schommelende bewegingen van de boot doen er ook geen goed aan. Als we een goed half uur later eindelijk in de haven aankomen ben ik blij dat ik van de boot af kan.

Maar wat nu? Met deze onaangename temperaturen en een opkomende hoofdpijn heb ik gewoon behoefte aan rust en warmte. Het was misschien een goed idee geweest om een spa te bezoeken, maar daar was ik natuurlijk niet voor naar Spanje gekomen. Ik besluit dan maar om zover door te rijden langs de kust tot ik onder de mist uit ben. Het door Nidia aangeprezen strand van Bolognia lijkt een goede bestemming, maar als ik daar aankom is het helaas niet zo warm als ik verwacht had. Uiteindelijk - als de mist weer wat opgetrokken is - rij ik terug richting Tarifa om naar een van de dichterbij gelegen stranden te gaan. Aangezien het zondag is zitten er veel families onder de bomen te chillen. Ik vind nog een beschut plekje in een waterig zonnetje, waar ik een beetje bij kan komen. Maar na een uur heeft de zon het grootste gedeelte van haar kracht verloren en wordt het weer kouder.

Weer terug in het hostel probeer ik in de tuin mijn reisverslag weer bij te werken. Er zitten nog meer mensen. Een man is workouts aan het doen temidden van de rest. Iemand anders speelt gitaar, het is een van de Nederlanders hoor ik nu. Het leidt wel af allemaal en het kost me moeite om mijn hoofd erbij te houden. Tegen een uur of 20 wil ik in de stad ergens wat gaan eten. Maar de keuze is enerzijds heel groot, genoeg bars en restaurants. Maar anderzijds zijn veel restaurants nog aan het opstarten of zit er nog niemand. Na een paar rondjes door het oude centrum beland ik bij een gezellig uitziend restaurant waar ik ook nog binnen kan zitten. Er speelt hele chille muziek, ik zit prima. De tonijn die ik bestel staat werkelijk binnen 5 minuten op tafel en smaakt nog goed ook. Dan nog een tiramisu en een espresso toe. Inmiddels is het programma voor morgen bekend. Ik heb om 11 uur mijn eerste kitesurf les. Spannend! Omdat ik zelf een auto heb vraag ik in de groepsapp wie er mee wil rijden. Binnen een paar minuten hebben zich al 3 passagiers gemeld. Morgen wordt een drukke dag, maar eindelijk kan ik me dan gaan bezighouden met datgene waarvoor ik gekomen ben.

En om enigszins fit weer op te staan de volgende dag ga ik vroeg naar bed, leg ik de deken erop en doe ik mijn earplugs in... welterusten!

Eerste kitesurfles en Parque Natural de Estrecho

Maandag 18 oktober 2021

Gisteren was een erg drukke dag waardoor ik er nog niet aan toegekomen was om verder te schrijven. Maar het begon eigenlijk vrij rustig. Na een nacht met veel betere nachtrust dan de nacht ervoor sta ik even na zonsopgang op, ga douchen en wil dan in de plaatselijke Lidl supermarkt mijn ontbijt gaan halen. Echter, die blijkt pas om 9 uur open te gaan en ik ben 10 minuten te vroeg. Het duurt niet lang voordat er zich een heel groepje mensen heeft verzameld. Om stipt 9 uur gaat de deur open. Ik scoor snel een paar broodjes en beleg om die mee te nemen in mijn rugzak. Ik had een vaag plan om ergens een morning-hike te doen, dan ergens een plekje te zoeken met mooi uitzicht en daar dan mijn ontbijt te nuttigen. Die wandeling begint bij de haven en loopt langs de kust. Het is een wandeling van 23km maar je kunt natuurlijk ook een kortere afstand lopen als je dat wilt. Het pad begint als een slecht geasfalteerde straat maar wordt gaandeweg steeds smaller. Ik ben echter nog maar 10 minuten op pad of ik loop tegen een gesloten hek aan. Ik zie dat het andere mensen ook is overkomen, want een heel smal zandpad loopt langs het hek en over de rotsen verder. Ik volg het onofficiële paadje een stukje en kom tot de ontdekking dat het alleen maar verder naar beneden loopt naar het water. Daarom besluit ik ter plekke neer te strijken om mijn ontbijt te nuttigen.

Weer terug in de hostel ontmoet ik de twee Duitsers die met me mee zouden rijden, grappig dat ik ze al goedemorgen had gewenst maar niet wist dat zij het waren. We rijden naar het strand - na eerst een stukje verkeerd te hebben gereden - en kunnen de auto vlakbij de ingang parkeren. Ik had de dag tevoren de omgeving al wat verkend en ik wist waar we moesten zijn. Er staan overal busjes met kitesurf scholen. Maar bij welke moeten wij zijn? In de groepsapp staat dat ze bij twee groene hokjes op ons staan te wachten. Echter, nergens zien wij iets dat op een groen stalletje lijkt. Ook al waren we iets te vroeg, inmiddels is het al 10 over 11. Ondertussen komen er al aansporende berichtjes binnen via de app: “hurry up guys, they’re waiting for you”. Maar wij zitten ook al een tijdje te wachten... niet lang daarna hoor ik gelukkig mijn naam roepen. Gevonden! Zover zaten we blijkbaar niet bij elkaar uit de buurt. Dan maak ik kennis met mijn instructeur Luigi, een echte surfdude met lange blonde haren en een petje op. Ik krijg een rugzak met een 6m vlieger in mijn handen geduwd en met het groepje lopen we verder naar het strand. De eerste instructie betreft het uitvouwen van de vlieger, het oppompen van de baleinen, het parkeren van de vlieger zodat deze niet wegwaait, het lopen met de vlieger in de hand, allemaal basale zaken. Maar nadat we (voor m’n gevoel) een kilometer over het strand hebben gelopen om een rustig plekje te vinden is het eindelijk tijd om de vlieger in de lucht te laten. Eerst krijg ik nog uitleg over hoe de lijnen worden gebruikt en in welke posities je de bar kunt gebruiken, maar dan mag ik toch echt zelf aan de slag.

In eerste instantie voelt het wat onwennig, je moet aan veel dingen tegelijk denken, maar na verloop van tijd lukt het me de kite steeds in de juiste positie te krijgen. In een flits zie ik sommige van mijn andere lesgenoten druk bezig met hun oefeningen, maar op het moment dat mijn aandacht verslapt merk ik dat de mijn kite plotseling een eigen leven gaat leiden. Focus en concentratie, is het de devies. Ik moet het allemaal nog leren natuurlijk. De wijze waarop mijn instructeur uitlegt wat ik moet doen, half engels half Spaans, pakt niet altijd even goed uit. Op het moment dat ik met een hand wordt geacht de kite te besturen lukt het allemaal niet meer zo erg. Afhankelijk van de stand van de kite pak je hem link of rechts. Echter wanneer je over moet pakken en welke greep je dan toepast... dat kwartje is nog niet gevallen. Ik merk ook dat mijn instructeur wat kregelig wordt als de kite voor de zoveelste keer hard naar beneden komt. Punt is dat je natuurlijke instinct is om te corrigeren door de bar naar je toe te halen, waardoor de kite juist meer snelheid krijgt en dus juist niet meer te corrigeren is. Ik weet het allemaal wel, maar zelf toepassen is een ander verhaal. De kite recht boven me in de ruststand houden gaat me evenwel goed af, totdat de wind inzakt en de kite ineens naar beneden begint te komen. “Bob, put tension on the line”, wordt er geroepen, maar het is te laat en met een zucht ligt de kite alweer op de grond. Inmiddels heb ik al een stijve nek van het steeds naar boven kijken. Het lukt allemaal niet meer zo goed. Als mijn instructeur een keer niet kijkt voel ik me plotseling een meter verder getrokken worden over het strand. Dan is de les alweer grotendeels voorbij. Het was leuk en spannend tot nu toe, maar ik heb nog niet het gevoel dat ik toe ben aan de volgende stap. “Tomorrow you‘ll be body-dragging in the water”. We zullen zien.

Mijn les eindigt tegelijk met die van Sebastian. Die is al in het water geweest, maar hij had dan ook al eerder een kitesurf les gehad. Van hem hoor ik dat hij - na 5 meter vanuit het water door de lucht te zijn getrokken - gered moest worden door een van de hulpboten in de buurt. Hij lijkt er koeltjes onder te blijven. Het zal nog een uur duren voordat mijn Duitse vrienden klaar zijn met hun les, zij doen semi-private en hun les duurt daarom een uur langer. Sebastian moet om 15 uur de bus naar Malaga hebben, dus ik besluit hem eerst maar terug naar het hostel te brengen. Ik stuur een berichtje naar de Filip om te zeggen dat ik iets later waarschijnlijk weer terug ben. Na Sebastian afgezet te hebben en afscheid te hebben genomen (het was zijn laatste dag) rij ik weer terug naar het strand. De Duitsers zijn er nog niet, en ik heb ook nog geen berichtje terug ontvangen. Dus leg ik mijn handdoek neer op het strand en kijk met andere ogen - die van een ingewijde - naar de vele kitesurfers die bezig zijn in het water. De zee ziet er prachtig uit, met een mooie branding en op het strand voelt de temperatuur ook aangenaam. Ik voel me voor even intens gelukkig: dit is wat ik wil en waarvoor ik gekomen ben. Misschien ging het niet zo goed, de eerste stap is gezet. Ook al is het maar 23 graden, door de zon voelt het als 30. Maar goed dat ik zonnebrand crême heb meegenomen. Als ik na een uur echter nog steeds geen bericht van Filip heb gehad, stuur ik een berichtje dat ik op ze heb gewacht maar dat ik nu toch verder mijn eigen plan ga trekken.

Ik besluit in de middag een hike te gaan doen. Op de Wikiloc app staan enkele routes die me aanspreken. Eentje is vanaf het strand te lopen en leidt dan de bergen in. Althans, de 500 meter hoge rotsformatie die vanmiddag voor de vlagerige wind heeft gezorgd. Het pad langs het strand loopt uiteindelijk over de rotsen boven het water. Het lijkt niet echt een pad meer te zijn. Volgens de route beschrijving moet ik omhoog en ineens loop ik via de tuin van sjiek hotel naar de doorgaande weg, die na een paar honderd meter over te steken is waardoor ik bij de ingang van het Parque Naturel terecht kom. Daar voert de route vervolgens over een koeienpad verder omhoog. Het uitzicht is geweldig en wordt eigenlijk steeds beter. Langs het pad zie ik steeds vaker markeringen als gekleurde linten en lapjes stof met Chinese tekens erop. Tot ik op een gegeven moment bij een rots kom waar allerhande Buddha beeldjes zijn opgesteld en veelkleurige versiering is aangebracht. Zou dit een geheime tempel zijn? Ik loop nog verder door, de top is namelijk nog iets hoger. In de verte zie ik al windmolens welke aan de andere kant van de berg zijn opgesteld. Ik voel me hier echt in m’n element, tweede geluksmomentje van vandaag. Maar het begint hier nu ook zo hard te waaien - een koude harde wind - dat ik toch maar besluit om weer terug naar beneden te gaan.

Als ik weer terug ga naar het hostel zijn veel gasten alweer terug gekomen van hun activiteiten. Een van hen, Thomas, heeft les gehad van dezelfde instructeur als ik. Daarom ga ik bij hem aan tafel zitten. Hoewel Thomas een Franstalige Belg is zit er verder een hele groep Nederlanders (waarvan ik niet geweten had dat ze Nederlander waren). We stellen ons kort aan elkaar voor. De tafel staat al vol met bierflesjes, dat beloofd in elk geval een gezellige middag te worden. Nieuw aangekomen is Anna, een 23-jarige studente die in de laatste fase van haar master zit en zich had voorgenomen op haar rondreis door Spanje haar scriptie af te maken wat blijkbaar nog niet erg gelukt was. Een Fries genaamd Arjan is wiskunde leraar. Jim, een ondernemer die gedurende de corona-tijd een baan als docent aan de hogeschool Windesheim in Zwolle heeft aangenomen. Paul, een KLM-piloot die eigenlijk een carrière als kitesurfer ambieert. Een gezellig groepje, ook fijn om weer even gewoon Nederlands te kunnen praten natuurlijk.

Thomas had eigenlijk een groepje van 10 om zich heen verzameld en de bedoeling was dat we met z’n allen ergens wat zouden gaan eten. Maar het duurde allemaal zo lang voordat iedereen bij elkaar was dat we met 6 Hollanders de stad zijn ingegaan. Het was intussen al bijna 23 uur. Het beslissen over waar te gaan eten was snel gemaakt. Paul had goede ervaring met een steakhouse waar heerlijke entrecôte geserveerd werd. Het was een makkelijke keuze. Toen we er aankwamen en Paul zei dat ze er al eerder hadden gegeten waren de obers allervriendelijkst. We kregen het lekkerste vlees en de heerlijkste wijn voorgeschoteld. Het was ook leuk om daar zo met een groep te zitten. Na het eten liepen we weer terug naar het hostel. Maar het feest was nog niet over. Vanwege het vertrek van een van de hostel medewerkers gingen Nidia en nog wat mensen de stad in om wat te drinken. Het leek mij leuk om me bij hun aan te sluiten. We gingen naar een cocktailbar waar ik de allerlekkerste Mochito van mijn leven heb gedronken. Het bleef bij een drankje en na een uurtje ging iedereen weer naar huis of terug naar de hostel.

Tweede kitesurf les: body dragging

Dinsdag 19 oktober 2021

Sinds ik mijn oordopjes ‘s nachts in heb is mijn nachtrust er stukken beter op geworden. Tegen de tijd dat ik een beetje wakker begin te worden is het volgens mijn telefoon 7:50. Da’s een mooie tijd om op te staan, ook al lag ik gisteravond niet bijzonder vroeg in bed. We moeten om 10:30 bij de kitesurf school verzamelen. Dat geeft me weinig mogelijkheden voor een ochtendwandeling. En ik wil natuurlijk ook m’n reisverslag verder bijwerken. Als ik beneden kom zit Thomas al op mij te wachten. Hij zit te azen op een lift die ik hem beloofd heb. Alleen zouden we vandaag door de kitesurf school naar de goede plek gebracht worden. Geen probleem, maar hij lijkt nog niet overtuigd van het idee. In elk geval krijg ik een lekkere kop koffie van hem. Voor het ontbijt besluit ik naar de supermarkt te lopen voor een broodje, beleg en een yoghurtje. Alleen gaan de yoghurtjes per 4 stuks en beleg is ook veel te veel voor 1 broodje. Daarom gaat wat overblijft in de (overvolle) koelkast in het hostel.

Dan lopen we naar de kitesurf school. En wat gisteren gebeurde lijkt nu ook weer het geval. Het is onduidelijk wat er gaat gebeuren. Blijkbaar gaan we toch naar dezelfde spot als gisteren. Dat betekent dat ik - aangezien ik pas om 13 uur hoef te beginnen - ook met eigen vervoer kan gaan. De duitsers Filip en Cristian moeten een uur later beginnen maar willen toch graag meerijden. Dat kan betekenen dat ik 2 uur op ze moet wachten of dat ze terug naar Tarifa gaan lopen. We zien wel hoe het loopt, ondertussen ga ik in een parkje zitten dat ik de vorige dag had ontdekt, om mijn reisverslag verder bij te werken. Tegen 12 uur ga ik terug naar het hostel zodat we om 12:30 kunnen vertrekken. Aangekomen bij het strand zien we echter niemand van de kitesurf school. Ook niet bij de parkeerplaats. Een sterk gevoel van deja vu bekruipt me, gisteren ging het immers ook zo... navraag in de groepsapp leverde weinig op. Dan de kitesurf school maar gebeld. “Bob? Go to the parking lot!” Maar daar waren we net al. Het blijkt moeilijk om goede afspraken te maken, of misschien hadden we moeten wachten want waren iets aan de vroege kant. Anyway, daar blijkt mijn instructeur Lucho van gisteren al te zijn. Alleen hij moet nu weg, dus krijg ik vandaag een andere instructeur. Deze blijkt nog minder engels te kunnen dan de vorige...

Als eerste moet ik mijn wetsuit aantrekken. Daaroverheen een drijfvest, een helm met radio en tenslotte een harnas. Vervolgens lopen we weer het hele strand af (zo lijkt het tenminste) naar een plek om te beginnen. Dan de kite met 1 hand de lucht in krijgen en in neutrale positie houden om dan het water in te lopen. En dan blijkt het gebrekkige engels van de instructeur toch een probleem. Via de radio hoor ik alleen instructies waar ik geen touw aan vast kan knopen. Dan wordt het toch lastig om te doen wat er van je verwacht wordt. Tot overmaat van ramp wordt ik steeds verder het diepe in getrokken. Ik hoop zo dat ik niet met die boot mee hoef... Dan blijkt mijn instructeur toch een reddende engel. Hij zwemt naar me toe en legt me naast in woorden ook met gebaren precies uit wat ik moet doen. Dat hij dat doet blijkt een uitzondering, hoor ik later. De meeste instructeurs blijven lekker aan de kant. Maar ik zie het meer als compensatie voor dat hij er niet in slaagd om het me op een andere manier bij te brengen. Als een superman (een arm naar voren en benen gestrekt) schiet ik door het water, ik heb nu geleerd hoe je moet body draggen. Dan zie ik plotseling vlak voor me een grote dikke kwal drijven, ik ga er recht op af. Even schiet ik in paniek, maar dan bedenk ik me dat het toch wel fijn is dat ik een wetsuit aan heb. Ik merk er gelukkig niets van. Dan opnieuw oefenen in het besturen van de kite vanuit het water. Omhoog, snel omlaag, meteen weer omhoog en voelen hoe je door de kracht van de kite vooruit getrokken wordt in de juiste richting. Een tijdje gaat het heel goed, maar de instructies van mijn kitesurf leraar zijn niet voldoende. Op een gegeven moment wordt de wind erg vlagerig, als de vlieger op het water komt krijg ik hem bijna niet meer in de lucht. Gelukkig loopt het ook al tegen het einde van de les. Ik heb het idee dat ik wel progressie heb gemaakt, maar dat het niet de verdienste was van mijn instructeur.

Nadat mijn les is afgelopen loop ik over het strand naar de plek waar mijn twee duitse vrienden aan het lessen zijn. We zijn gelijk gestart, echter ik zie dat zij al dezelfde oefeningen als ik aan het doen zijn maar dan met een board. Dat blijkt ook meteen al een extra moeilijke factor, Cristian heeft zijn board bij het keren verstrikt in zijn lijnen. Het enige wat hij kan doen is de veiligheidssluiting los te maken. Maar doordat de kite wind vangt wordt hij toch steeds verder van de kust af getrokken. Dan schiet de reddingsboot te hulp. “Do you have a passport?”, wordt er gevraagd. “If you want to go to Marokko you’ll need a passport...” Het blijkt een grapje van de kapitein te zijn. Na nog even naar de vorderingen van de duitsers gekeken te hebben ga ik relaxen in Bar Aqua die vandaag gelukkig wel geopend is. Onder het genot van een biertje en leuke muziek (Shazam maakt overuren) schrijf ik verder aan mijn reisverslag. Tegen vijf uur - het is al gezellig druk in deze relaxte beachbar - voegen de duitsers zich bij mij. Na nog een biertje en het uitwisselen van ervaringen over en weer rijden we weer terug naar het hostel.

Aan de grote tafel in de tuin zitten een aantal mensen uit het groepje waar ik gisteren mee op stap ben geweest. Maar dan verschijnt Thomas, met in z’n armen twee krukken. Nu is het verhaal compleet en begrijp ik waarom ik deze middag geen les van Lucho had gehad. Ergens ging het mis, Thomas lette niet goed op en werd op het strand zo’n tien meter de lucht in getrokken en kwam toen niet al te zacht weer naar beneden. Daarbij had hij zijn voeten of zijn enkels gekneust en moest met een ambulance worden afgevoerd. Gelukkig liep het nog redelijk goed af, maar ik begrijp nu wel waarom Lucho niet kon blijven om mij les te geven.Ik ga me snel even opfrissen en als ik beneden kom hebben zich twee andere Nederlanders en een Oostenrijkse zich bij de groep gevoegd. Weer allemaal nieuwe verhalen, erg leuk om te horen. Ik hoor nu ook dat anderen slechte ervaringen hebben gehad met mijn kitesurf leraar van vanmiddag. Zij hebben expliciet gevraagd naar een andere leraar voor de volgende les. De duitsers waren trouwens ook niet helemaal tevreden, en hadden zelfs al geïnformeerd bij een andere kitesurf school. Ik merk zelf dat het voornamelijk een kwestie is van je angsten overwinnen, zonder overmoedig te worden. En duidelijke instructies helpen natuurlijk ook, maar dat blijft toch heel persoonlijk.

Met de groep - we zijn weer met zes mensen - lopen we naar het strand om naar de pro-kitesurfers te kijken die vaak metershoge sprongen maken en dan ook nog vette tricks uithalen. De zon gaat al onder en we lopen naar strandtent Waikiki die ons werd aangeraden vanuit het hostel. Het is niet druk, zou dinsdagavond een dag zijn dat mensen liever binnen blijven? Als we als bijna enige tafel overblijven lopen we de oude stad in om wat te gaan eten. Gek dat ik me niet meer kan herinneren waar dat leuke pleintje van eergisteren was. Zo belanden we bij een authentiek uitziende pizzeria. We zitten op het terras, maar het is best fris buiten. Dat is het vreemde van Tarifa, het waait bijna altijd en overdag voelt de wind warm maar ‘s ochtends en ‘s avonds is het toch best fris.

Na het eten lopen we weer terug naar het hostel om nog even na te tafelen. Twee Argentijnen komen er ook nog bij zitten. Maar eigenlijk ben ik best moe en wil nog even m’n reisverslag bijwerken met mijn ervaringen van de afgelopen dag. Als ik naar mijn kamer ga zijn er alweer twee nieuwe gasten, die toevalligerwijs ook juist op de hoge bedden slapen. Het blijken Zwitsers te zijn, aardige lui.

Eigenlijk is dit wel zo’n beetje waarop ik gehoopt had dat het zo zou gaan. Overdag lekker actief bezig zijn, je eigen ding doen en dan ‘s avonds luisteren naar mooie verhalen, ervaringen uitwisselen en nieuwe mensen ontmoeten. Voor mij is de vakantie nu zeker al geslaagd!

Derde kitesurf les: eerste stapjes met het board

Woensdag 20 oktober 2021

Vandaag begin ik de dag eigenlijk net als alle andere dagen. Ik merk wel dat er steeds meer routine in begint te sluipen. Beneden in de koelkast liggen nog twee yoghurtjes van gisteren, die neem ik als ontbijt. Het is eigenlijk al best wel druk zo ‘s ochtends vroeg. Na het simpele ontbijt loop ik met mijn rugzak naar de oude stad, ik wil eigenlijk de route die ik een paar dagen eerder wilde lopen verder afmaken. Via WikiLoc kan ik nu beter zien hoe ik moet lopen, blijkbaar was het pad wat ik was ingeslagen maar wat na een paar honderd meter voor een hek eindigde toch het juiste pad. Maar voordat ik daar ben koop ik een kopje koffie en een lekker uitziend gebakje als vervolg ontbijt. Het op een tom pouce lijkende gebakje moet een lokale specialiteit zijn. De pudding die ertussen zit lijkt op de custard van een Portugese nata.

Het pad voert door een natuurgebied, langs enkele huizen en door militair terein. Ik kom wat hardlopers tegen maar op een gegeven moment wordt ik staande gehouden door een geüniformeerde man: “Document please!” Wat voor document? Loop ik in een natuurgebied en heb ik daarvoor een vergunning nodig? De man spreekt verder geen engels wat de communicatie bemoeilijkt. “Passport!” Nu wordt het toch wel serieus. Hij stelt wat vragen in het Spaans en het lijkt erop dat hij grensbewaker is. “Open your bag” Er zit niets anders in dan een fles drinken en wat koeken voor noodgevallen. Hij maakt een foto van mijn paspoort en dan mag ik doorlopen. Waarschijnlijk is deze controle bedoeld om immigranten de oversteek vanuit Marokko te beletten.

Ik arriveer net op tijd bij het hostel om de auto naar het strand te pakken, als ik op mijn telefoon wat berichtjes lees in de groepsapp van mensen die een taxi zoeken naar de kitesurf spot van vandaag. Een van hen is Mandar. Aangezien ik toch die kant op ga en op dezelfde tijd moet beginnen als ik loop ik naar de receptie om hem op te pikken. Ik vraag aan Nidia wie het is maar Mandar komt al aangelopen. Als we bij de parkeerplaats nabij Bar Aqua arriveren, is er van de kitesurf instructeurs nog geen spoor te bekennen. Ik had niet anders verwacht. Enigszins gepikeerd wil ik een berichtje op de groepsapp plaatsen als ik lees dat mijn kitesurf les is verplaatst naar 13 uur. Waarom had Nidia dat dan niet gezegd toen ik bij de receptie was? Het zal wel een Spaans dingetje zijn denk ik. Aan de ene kant baal ik ervan dat ik nu weer 2 uur extra kwijt ben met wachten. Aan de andere kant heb ik nu mooi de tijd om mijn reisverslag verder af te maken. En ik heb toch ook vakantie? Het is heerlijk om even lekker op het strand te zitten en te relaxen.

Om even voor 13 uur sta ik bij de parkeerplaats te wachten. Met alle ervaringen tot nu toe lijkt dat de beste plek. Toch dacht ik uit mijn ooghoeken te zien dat Lugio al richting het strand liep. Dat doe ik dus ook maar. En inderdaad staat hij daar al te zwaaien. Als ik zeg dat ik blij ben dat ik hem weer als leraar heb in plaats van degene die ik gisteren had, zie ik dat zijn humeur nog beter wordt. Mandar en de Argentijnen komen ook net aangelopen, ze zijn net klaar. Het ging niet zo heel goed, begrijp ik uit hun verhaal. Maar nu ze er toch zijn is er mooi de gelegenheid voor een kleine fotosessie. Dan begint weer het grote wachten. Ik wil mijn spullen verder aantrekken maar Lugio zegt dat ik even moet wachten. We hebben het nog even over het ongeluk van Thomas gisteren, maar daarmee is het onderwerp ook afgesloten. Na een kwartier komen we eindelijk weer in actie. Lijnen uitrollen, kite vastmaken, board onder de arm en lopen maar. Tien minuten schuin tegen de wind in langs het strand. Dan wil Lugio nog even zien hoe goed het bodydraggen me afgaat. Dat gaat wonderbaarlijk genoeg een stuk beter als gisteren. Een nachtje slapen heeft ervoor gezorgd dat mijn nieuwe ervaringen hun plekje hebben gevonden. Volgende stap is bodydraggen met het board in de hand. De techniek is er immers op gericht dat je je ook in moeilijkere omstandigheden met of zonder board kunt verplaatsen in het water. Eigenlijk gaat dat ook nagenoeg probleemloos. Waarschijnlijk heeft het verhaal van Chris daar wel iets aan bijgedragen, ik had geen zin om gered te moeten worden. Dit is de super-superman, met board in de hand ga ik namelijk nog makkelijker door het water.

Dan komt het echte werk, voeten in het board, kite op 12 uur en dan een acht maken en jezelf overeind laten trekken. Het ziet er bedriegelijk simpel uit maar je moet verschillende dingen tegelijk doen en dat moet toch even inslijten. Ik denk dat ik een uur met deze oefening bezig ben geweest, waarbij het een of twee keer bijna gelukt was. In eerste instantie is het lastig om je voeten goed in het board te krijgen want zodra dat gelukt is ligt de kite alweer op half zeven. Maar op een gegeven moment begin ik door te krijgen dat je van de traagheid van de kite gebruik kunt maken. Als ik hem langzaam omhoog stuur weet ik dat ik een paar seconden heb om mijn voeten in het board te plaatsen. En omgekeerd als het voetenwerk gedaan is weet ik dat de kite bijna boven is. Dat lijkt goed te werken, nu nog voldoende kracht uit de kite weten te halen om rechtop te gaan staan. Dat is trouwens lastig met deze Levante wind, waarbij de bergen ervoor zorgen dat de wind erg vlagerig kan zijn. Aangezien het steeds niet lukt om op te staan drijf ik ook steeds verder van de kust. Al bodydraggend kan ik dan met alle spullen weer snel naar het beginpunt varen. Mooi om te weten dat je al die technieken niet voor niets leert. En dan zit de les - na heel veel slokken zeewater - er weer op.

Inmiddels is het 15 uur, tijd om ofwel nog iets te gaan ondernemen of om te gaan relaxen. Ik probeer een combinatie van beiden en rijd met de auto naar Bologna met “een van de mooiste” stranden van Tarifa. In het dorpje aangekomen valt me op dat het erg rustig is vandaag. Ik zet mijn auto naast het strand en naast een bar, altijd handig want van op het strand liggen krijg je dorst. Ik zoek een mooi plekje op het strand naast een bosje uit de wind. Handig want met die wind komt ook al het zand net op plaatsen waar je het niet wilt hebben. Vanaf mijn plekje kan ik mooi de activiteiten op het strand gadeslaan. Er zijn een aantal kitesurfers in de weer. En een enkele windfoilsurfer, de laatste trend in de surfwereld. Ik zie zelfs kiters met een foil surfboard, het ziet er allemaal geweldig uit. Na een paar uur op het strand krijg ik toch trek in een biertje en loop daarom naar de bar. Er is nog net een tafeltje vrij en het is zo druk dat het even duurt voordat ik kan bestellen. Twee loslopende paarden komen even gedag zeggen, ze worden door iedereen aangehaald. Eigenlijk kan ik vanaf hier het strand nog beter overzien en zit ik zelfs uit de wind en uit de zon. Maar toch begrijp ik niet waarom dit het mooiste strand genoemd wordt. In de verte aan het einde van het strand zie ik wel mooie duinen die helemaal omhoog lijken te lopen, aan weerszijden omsloten door groene vegetatie. Aan die kant liggen ook wat bootjes op het strand. Een fotogeniek plekje? Het loopt al tegen het einde van de middag, misschien kan ik ook nog wat foto’s van de zonsondergang maken? Terwijl ik daar naartoe loop komen vele wandelaars alweer teruggelopen. Blijkbaar is naast het strand een Romeinse opgraving waar gezien de vele hekken, loopbruggen en bordjes een kostbare vondst is gedaan. Aan deze kant van het strand liggen her en der bootjes die uitstekende mogelijkheden bieden voor mooie foto’s. De duinen zijn prachtig maar doen ook een beetje buitenaards aan. Houten skeletten van wat eens struiken en bomen moeten zijn geweest steken boven het zand uit. Eenmaal op de top van het duin aangekomen wordt duidelijk dat het maken van een mooie zonsondergang foto er niet in zit. Want achter duinen ligt alleen maar een groot bos, terwijl ik dacht dat je aan de andere kant juist mooi de zee zou kunnen zien.

Terug bij de auto blijk ik ineens tussen twee campers in te staan, waarvan de eigenaren het zich met stoeltjes en tafeltjes heel gemakkelijk hebben gemaakt. Zouden ze ook van de zonsondergang komen genieten? Ik ga er maar eens tussenin zitten op het muurtje wat de parkeerplaats van het strand scheid. Maar na een kwartiertje ben ik het beu, de laatste mensen zijn al van het strand verdwenen en het duurt zeker nog wel een uur voor de zon onder gaat. Eenmaal terug bij het hostel zie ik al wat bekenden in groepjes bij elkaar zitten. Maar ik voel me zout en vies dus ga ik eerst maar eens douchen voordat ik me aansluit bij de rest. Een paar dagen eerder had ik per ongeluk mijn kleren op mijn bed uitgetrokken waardoor alles onder het zand zat. Dat voorval indachtig was ik nu voorzichtiger met kleren uittrekken. Echter, als ik na het douchen weer beneden kom zijn de meeste mensen al weg om te gaan eten, denk ik. Ik besluit daarom maar alleen in de stad te gaan eten, ik vind het geen probleem meer en weet inmiddels mijn weg goed te vinden. Aangezien ik goede verhalen hoorde over Lola (een tapas restaurant) wilde ik daar eens gaan eten. Alleen staan er al verschillende mensen voor me te wachten, ik ga netjes in de rij staan. Maar als na een kwartier blijkt dat je alleen binnenkomt als je op de lijst staat, is mijn geduld weer op en ga ik op zoek naar een restaurant waar het misschien druk is maar waar je wel meteen kunt gaan zitten. Het restaurant op het leuke pleintje van van de week is gesloten. Op een ander pleintje waar ik eergisteren met een groep had gezeten is nog wel plaats en is het er bovendien gezellig druk. Ze hebben allerlei tonijnspecialiteiten maar ik ga gewoon de Tuna Plancha proberen, vrij vertaald: tonijn op een bord.

Dan weer terug naar het hostel. Thomas en twee andere Fransen zitten aan tafel op het terras. Na een leuk gesprek over cultuurverschillen van Spanjaarden en Fransen voegt Ricardo zich bij ons aan tafel. Hij is de beheerder van het hostel en het is natuurlijk altijd interessant om zijn verhaal te horen. Er is in Tarifa heel wat veranderd sinds hij er 20 jaar geleden is komen wonen. In de jaren 80 had je de surfers, hippies die Tarifa een dubieuze reputatie bezorgde. Gevolgd door de windsurfers in de jaren 90. Dat waren een heel ander soort mensen, die voornamelijk geïnteresseerd waren in hun sport. Toen begin jaren 2000 de kitesurfers kwamen leek het hippie tijdperk een beetje terug te keren in de stad. Hoewel kitesurfers ook heel erg met hun sport bezig zijn staat gezelligheid ook voorop. Nadat Ricardo zijn verhaal heeft vertelt gaat iedereen naar binnen. Mijn twee Duitse vrienden zitten nog buiten op een van de relax plekken. Ik vraag hun hoe het vandaag gegaan is waarna er over en weer ervaringen worden uitgewisseld. Het is gezellig, maar tegen 12 uur ga ik toch maar naar bed. De Zwitsers zijn nog wakker en verder is er nog niemand in de kamer, dus ook hier weer een leuk gesprek gehad. Dan doen we het licht uit om te gaan slapen.

Vierde kitesurfles: dealing with the waves

Donderdag 21 oktober 2021

De wind is vandaag poliente, wat betekent dat de wind vandaag van zee komt. Wat het betekent kan ik nog niet zo goed bevatten, maar alle gevorderde kitesurfers lijken aan poliente de voorkeur te geven. Voor beginners als ik is het echter moeilijk om bij deze wind te gaan surfen. Er is veel meer golfslag, dus je moet eerst achter de golven zien te komen voordat je een waterstart kunt maken. Hoe het ook zij, vandaag zijn de dingen anders. Het meetingpoint is veranderd naar een plek op loopafstand van Tarifa. De tijden zijn ook anders, ik sta ingepland voor 16 uur. Dat betekent dat ik genoeg tijd heb voor een uitgebreide wandeling.

Op Wikiloc vind ik een wandeling van 7km door de bergen hier in de buurt, die volgens de app in 2,5 uur kan worden gelopen. We zullen zien. Nadat ik nog even bij de Lidl ontbijt boodschappen heb gedaan, rijd ik naar het beginpunt. Het valt me op dat de wegen die van de doorgaande weg afgaan vaak in erbarmelijke staat verkeren. Waarschijnlijk worden ze beter onderhouden naarmate ze meer worden gebruikt, waarbij de kwaliteit van wegen die bijna nooit gebruikt worden alleen maar afneemt. Na veel kuilen en spleten kom ik dan toch bij mijn bestemming aan. Bij het begin van de route staat een mooi bord, de eerste 300 meter staat ook netjes aangegeven door witte paaltjes. Bij splitsingen staat vaak bij de weg waar je niet in moet een kruis. So far so good. Dan kijk ik na een minuut of 10 even op de kaart om te bemerken dat ik al een paar honderd meter van de echte route ben afgeweken. Het was ook te verleidelijk om die netjes met paaltjes aangegeven route te volgen. Temeer daar de route eigenlijk een geheel ander thema had, begrijp ik later. Als ik weer op het juiste pad ben beland kom ik op een gegeven moment bij een soort wachthuisje dat op instorten staat. Alle ramen zijn dichtgetimmerd, alle electriciteitsdraden kapot getrokken, maar de stalen achterdeur staat gewoon open. Als ik naar binnen ga lijkt het een soort kantoortje te zijn, waarschijnlijk van militaire oorsprong. Dan volg ik de route weer verder, waarbij ik wel tussen wat bosjes door moet. Nadat ik ergens een oud hek onderdoor ben gegaan kijk ik ineens recht in de loop van een of ander groot kanon. Het lijkt een stuk artillerie te zijn die in een bunker is ingebouwd. Nu begint het me ineens te dagen. Die route leidt vast en zeker door militair gebied met als doel langs alle stellingen te gaan. En inderdaad stuit ik onderweg op nog twee kanonnen, een grote bunker met uitkijkpost en tenslotte een hek met een bordje ”accesso interdito”. Nu kan ik er niet meer omheen, dat militair terrein moet ik maar zien te vermijden. Eigenlijk wil ik gewoon de top van deze berg bereiken, dus vanaf nu volg ik de witte paaltjes weer en een pad dat naar boven loopt. Maar voordat ik bij de top ben heb ik het al zo warm dat ik besluit om toch maar weer naar beneden naar de auto te gaan. Ik moet straks immers ook nog kitesurfen.

Ik rijd weer terug naar het hotel om daar in de patio nog wat aan mijn reisverslag te werken. Er zitten al veel mensen in de tuin, maar naast de Duitsers is nog plaats. Eigenlijk zit dat best lekker op zo’n relax bank, maar in het midden van de tuin hangt ineens een hangmat... maar ik weet niet of die voor algemeen gebruik is of niet, dus blijf ik maar lekker zitten waar ik zit. De twee Duitsers moeten om 15 uur bij Cheringita Agua zijn, dus gaan ze nu alvast lopen. Zelf heb ik pas om 16 uur les op een andere spot. Ik ben lekker aan het werk als ik op whatsapp ineens een berichtje lees van Nidia dat mijn les is verschoven naar 14 uur... en het is nu al kwart over twee! En dat bericht stuurt ze dan om kwart voor twee. Wat een gedoe, blijkbaar kan het ook nooit in een keer goed gaan.

Het loopt al tegen half drie als ik op de leslocatie aankom. Lugio staat al te wachten, hij lijkt zich van al het gedoe niks aan te trekken. Ik trek snel mijn spullen aam, die ook nog eens de verkeerde maat zijn. Het kan me allemaal niks meer schelen. Grappig genoeg lopen - als ik op het strand ben - de Duitsers net voorbij, zij moeten nog een heel stuk door lopen. Poliente was het vandaag, maar er staat nog niet zoveel wind. Daarom krijg ik vandaag een kite van 12m2. Da’s voor mij wel even schrikken, zo’n grote vlieger. Degene waar Thomas mee weg vloog was een stuk kleiner. En vandaag ga ik ook met lange lijnen werken. Het is allemaal nodig om enerzijds te compenseren voor het gebrek aan wind en anderzijds om genoeg kracht uit de vlieger te kunnen halen om een waterstart te kunnen maken. Maar zoals gezegd eerst die golven. Ik vraag me af waarom dat zo moeilijk zou moeten zijn. Nou, daar kom ik snel achter... iedere dag komt er een element bij. Eerst alleen de kite, dan kite+water, gisteren kite+water+board. En dan nu kite+water+board+golven. Het blijkt allemaal net iets teveel van het goede. Bij mijn eerste pogingen gaat de vlieger telkens neer. Dit kost enorm veel (les)tijd die ik beter had kunnen benutten, aangezien dan telkens de lijnen weer uit de knoop gehaald moeten worden en de vlieger weer gelanceerd. Maar het komt omdat de kite nu anders aanvoelt en de golven een mega afleider zijn voor mij. Dan lukt het me een paar keer om de kite hoog te houden, maar wordt ik door de golven steeds weer teruggeworpen omdat ik niet snel genoeg door de branding weet te komen. Tenslotte zegt Lugio: “we try one more, if you don’t succeed we make it a 1-hour lesson”. En zo geschiedde.

Teleurgesteld rij ik naar Chiringita Agua, ik wil wel eens zien of Chris en Philip er wel in slagen om door de branding te komen. Ik zie ze eigenlijk nergens, waarop ik ze een berichtje stuur dat ze eventueel met me mee terug kunnen rijden als ze willen. Ik ga lekker op het strand zitten en werk mijn reisverslag nog even verder bij. Een klein uurtje later krijg ik een berichtje terug en ze zijn blij dat ik er ben, scheelt voor hun weer een flinke wandeling. Ik hoor dat toen zij moesten beginnen met lessen de wind nog verder was ingezakt dus hebben ze eigenlijk alleen maar zitten wachten tot de wind weer aan zou trekken, wat niet gebeurde. We rijden terug naar het hostel waarna ze vragen of ik zin heb om mee te gaan naar het strand om naar de zonsondergang te kijken en misschien te gaan zwemmen. Het duurt trouwens nog bijna 2 uur voordat de zon onder gaat. Gewapend met een paar blikjes bier uit de supermarkt nemen we plaats op de duinrand naast het strand. We mijmeren over wat er allemaal gebeurd is vandaag. Ik zit erover te denken om mijn kitesurf les van morgen te laten schieten, de condities zijn er immers niet beter op geworden. Ik zou bij bijvoorbeeld nog een dag naar Malaga of Sevilla kunnen gaan.

Het was vanmiddag hoog water maar een groot deel van het strand staat nog steeds onder water. Het valt op dat er best nog wat kitesurfers in de weer zijn. Stiekem is de wind toch weer wat aangewakkerd. Dat is dus ook meteen het grote nadeel van kitesurfen, de afhankelijkheid van de wind, Maar met deze wind zie je dat er ook heel anders gesurft wordt, de kites hangen lager en je ziet dat mensen powerstrokes gebruiken om net wat meer kracht uit de wind te halen. Zo zien we de zon langzaam in de zee zakken. Omdat we nieuwsgierig zijn naar hoeveel kiters tot de zonsondergang toe op het water blijven doen we een weddenschap. Met nog zo’n vijf minuten te gaan schat ik dat iedereen door gaat tot het uiterste. Helaas haken er toch enkele kiters af voordat de zon echt onder is.

Dan weer terug naar het hostel om te gaan douchen en daarna een hapje te gaan eten in de stad. Met z’n drieën zoeken we het vegetarische restaurant dat werd aanbevolen door een van de kamergenoten van de Duitsers. We vrezen dat het erg druk zal zijn en dat er een wachtrij staat, maar het is iedere dag weer afwachten. Vanavond is het rustig en kunnen we gelijk naar binnen. Toevallig zit Nidia met een van de backpackers aan het tafeltje naast ons. Omdat ze Engels praten kunnen we het gesprek goed volgen, wat voor mij wel afleidend is. Maar zoals in bijna alle restaurants staat het eten in 10 minuten op tafel. Ik heb een soort spinazie-feta pasteitje wat echt heerlijk is. Ook mijn tafelgenoten zijn blij met hun keuze. Na het eten gaan we nog even een biertje pakken in wat volgens mij de bar-straat van Tarifa moet zijn. We worden bijna ergens naar binnengetrokken door een opdringerige serveerster, maar aangezien niemand daar van gediend is zoeken we het enkele bars verderop. We zien nog een bekend gezicht, iemand die ook in het hostel had gezeten maar is weggegaan omdat zijn vriendin ook over kwam. Zo gaat dat, iemand uit mijn kamer had zelfs z’n hele familie op visite in Tarifa.

Als laatste actie vandaag ga ik alvast uitchecken bij Ricardo. Ik wil de volgende morgen graag op tijd vertrekken dus het kan maar vast geregeld zijn. Liefst wil hij dat ik contant betaal, maar helaas heb ik zoveel niet op zak. Het wordt een heel gereken, maar uiteindelijk komen we wel ongeveer op het bedrag wat ik in mijn hoofd had.

Sevilla

Vrijdag 22 oktober 2021

Aangezien het vandaag voor mij de laatste dag is in het Kitesurf hostel, had ik alles de vorige avond al zoveel mogelijk klaargelegd en ingepakt. Ik kan dus zo vertrekken. Beneden zit Thomas met z’n geblesseerde been op de patio. Gelukkig mag het gips er morgen weer af en zal hij in een dag of twee weer zonder krukken kunnen lopen. Hij heeft echt geluk gehad dat het zo is afgelopen en niet erger. Maar hij is ook iemand die alles snel bagatelliseert, zo is waarschijnlijk ook het kite ongeval ontstaan. Aangezien hij namelijk bovengemiddeld zwaar is wilde hij al een iets grotere kite dan degene waar hij tot dan toe mee aan het oefenen was. Volgens Lugio was dat geen verstandige keuze. Maar ik begrijp nu dat het ook weer niet zo’n grote kite was, want de 12 die ik gisteren had was al groter dan degene die hij had gehad. Het blijft een beetje een vreemd verhaal, ik ben er wel extra voorzichtig door geworden. Maar het zal hem er in elk geval niet van weerhouden te stoppen met kitesurfen. Over een paar weken heeft hij met vrienden een kitesurf reis naar Brazilië gepland.

Thomas is trouwens de enige die ik vanochtend tegenkom, dus na een kort afscheid loop ik met mijn spullen naar de auto. Het is ruim 2 uur rijden naar Sevilla, maar het is lekker om weer even een nieuw doel te hebben. Naarmate ik dichterbij Sevilla kom wordt de weg ook steeds beter, valt me op. De rit voorloopt verder voorspoedig, maar aangezien ik nog niet echt de tijd heb gehad om te kijken waar alles wat ik wil zien zich bevind, heb ik de navigatie niet op een specifieke bestemming ingesteld. Daarom volg ik de bordjes Centro maar zo lang als ik kan en bij de eerste de beste gelegenheid parkeer ik de auto in een parkeergarage. Deze ligt vlakbij het Aquarium, en gelukkig ook nog eens op loopafstand van Plaza España, Parque Maria Luisa, etc. Perfecto!

Blijkbaar is de parkeergarage ook dichtbij het conservatorium. Prachtige pianomuziek lokt me dichterbij het fraaie gebouw. Ik ben direct onder de indruk van de mooie architectuur, maar een mooie foto ervan maken valt nog niet mee. Dan kom ik aan bij het uitgebreide park. Het is er heerlijk koel, met mooi aangelegde tuinen maar ik heb wel mooiere tuinen gezien. Door het park rijden paardenkoersen die ik later nog vaker tegen zal komen in de stad. Er zijn veel toeristen, wat logisch is in zo’n grote stad. Maar veel toeristen blijken echter ook Spaanstalig te zijn. Vervolgens loop ik bij enkele markante gebouwen waaronder het archeologisch museum. Werkelijk prachtig allemaal maar wederom lastig te fotograferen.

Wanneer ik uiteindelijk bij Plaza Espagña aan kom ben ik echt positief verrast! Het lijkt een tafereel uit een Venetiaans sprookje. Een prachtig gebouw dat in een halfronde cirkel om een plein met kanalen, boogbruggetjes en bootjes heen lijkt te zijn gedrapeerd. In een gallerij klinkt mooie klassieke gitaarmuziek. Een al wat oudere man weet al zittend op een stoel en totaal verdiept in zijn spel, prachtige klanken aan zijn accoustisch versterkte gitaar te ontlokken. Als ik wat muntjes in zijn gitaarkoffer gooi kijkt hij even op en bedankt me zonder dat er een valse noot heeft geklonken. Ik loop verder door de gallerij en sta dan op het plein. Tegen het halfronde gebouw staat voor iedere provincie een soort stenen loge dat telkens weer op een andere manier versierd is. Ik kan me zo voorstellen dat de edelen zich hier met hun gevolg opstelden als er op verzoek van de Spaanse koning weer eens een landelijke bijeenkomst was. Tegenwoordig gaat dat met Skype en Teams toch een stuk makkelijker. Een stukje verderop klinkt Flamengo muziek en staat er een oudere vrouw te dansen, onder begeleiding van enkele muzikanten. Ze klikt met haar zowel de hakken als de tenen van haar schoenen op de maat van de muziek op een houten plaat, wat natuurlijk extra veel geluid maakt. Ik heb geen idee waarover het gaat. Overigens doen de koetsjes die ik in het park tegenkwam hier ook een rondje over het plein.

Na al dit culturele geweld loop ik via een grote straat verder de stad in. De weg voert langs de universiteit en is breed genoeg om ook trams te laten rijden. Ondertussen heb ik wel zin om even te zitten. Ik neem plaats op een van de minder drukke terrassen, want aangezien het al bijna lunchtijd is zijn er al veel mensen iets aan het eten. Ik heb geen trek in lunch maar wil wel graag iets drinken. Uno cervesa, por favor. Ik moet een beetje lachen als ik een halve liter onder m’n neus geschoven krijg. Maar ik heb best dorst en ik hoef dan tenminste niet nog een keer te bestellen. Helemaal prima, toch? Ik pak m’n boek “Master your mindset” er nog eens bij, waar ik eerder nog helemaal geen tijd voor heb gehad. Ondertussen raken de tafeltjes om mij heen aardig vol en ik voel de ogen van de obers steeds vaker op me gericht. Ze denken vast: schiet eens op met je bier. Maar misschien verbeeld ik het me ook maar. Anyway, ik neem mijn tijd en laat me in elk geval niet opjutten. Bij het afrekenen geef ik ook een aardige fooi, dat zijn ze in Spanje niet zo gewoon had ik gehoord. Alhoewel, in de grotere steden...

Verder maar weer richting Real Alcázar, het koninklijk paleis. Daar aangekomen staat er een flinke rij, niet ontmoedigd sluit ik achteraan. Op een bordje staat dat je het beste een eTicket kunt kopen om minder lang in de rij te staan. Met m’n mobiel in de hand maak ik daar meteen werk van. Maar de website werkt niet echt mee, waarschijnlijk is het netwerk overbelast met al die mensen. Ik ben nog bezig een kaartje te bemachtigen als ik al bij een eerste controlepost ben aangeland. Hoewel ik laat zien dat ik een kaartje aan het bestellen ben mag ik er nog niet in en ik wordt het de rij gelaten. Dan ben ik eindelijk zover dat ik kan bestellen, blijkbaar moet je voor een bepaalde tijd inschrijven. Aangezien het inmiddels bijna 15 uur is, kies ik voor dat tijdstip en sluit wederom achteraan in de rij. Tegen drie uur ben ik eindelijk op hetzelfde punt aangekomen als waar ik eerder uit de rij was gestapt. “Your mask, sir.” De controleur kijkt me vriendelijk aan. Oeps, in alle consternatie was ik vergeten dat je ook in de rij een gezichtsmasker op moet doen. Maar dan ben ik toch eindelijk binnen. Wat een prachtig gebouw, eeuwen oud, hoeveel generaties mensen hier al hebben gewoond en wat voor een intriges zich moeten hebben afgespeeld. Na de ingang is er een pleintje waarna je via een mooi bewerkte poort in het paleis zelf terecht komt. Na een hoge gang kom ik uit op een binnentuin. Vanuit de patio loop ik door naar de slaapkamer van de koning. Er staat verder niets, het is een leeg paleis, maar het is niet moeilijk je voor te stellen hoe het er vroeger uit moet hebben gezien. Althans je kunt je er makkelijk een voorstelling bij maken, ik heb natuurlijk geen idee. Na diverse vertrekken met allemaal anders versierde vloeren, muren en plafonds kom sta ik weer buiten. Ditmaal in beschutte tuin waar diverse poortjes weer leiden naar andere tuinen. Geen enkele tuin is hetzelfde. Maar het klapstuk vind ik toch wel de Venetiaanse tuin met een hydraulisch orgeltje, dat stipt ieder uur een andere liedje ten gehore brengt. Echter, na een paar uur ronddwalen vind ik het wel weer goed zo.

Ik moet nog bedenken wat ik hierna wil gaan doen. Als ik op internet zoek naar “zonsondergang sevilla” vind ik een site met 5 leuke spots om de zonsondergang te fotograferen. Eentje is vanaf de Setas de Sevilla, daar had ik nog niet eerder over gelezen. Het is een gigantisch kunstwerk in de stad waar je ook bovenop kunt wandelen in de vorm van een aantal paddestoelen. Het concept is een beetje dat van de markthal in Rotterdam, met onder andere een overdekte markt, een museum met geologische stadsresten, café’s en restaurants, een plein waar evenementen kunnen worden gehouden maar waar nu voornamelijk kleine kinderen aan het voetballen en aan het skateboarden zijn. En een skywalk waar ik graag heen wil gaan, maar dan wel tegen zonsondergang natuurlijk. De ingang van de ticketverkoop is echter wat lastig te vinden. Ik ben het kunstwerk al drie keer rondgelopen voordat ik toevallig tegen een bordje aanloop waarop de attractie wordt aangeprezen. Ik koop een kaartje voor 20 uur, en heb nog even de tijd om ergens wat te drinken en eventueel nog wat rond te dwalen. Inmiddels begint het overal drukker te worden. Ik kies een tafeltje in de al minder krachtig brandende zon bij een hippe bar aan hetzelfde plein, echter de obers zijn nog druk bezig om de rommel van vanmiddag op te ruimen, tafeltjes weer goed te zetten en schoon te maken voor de avond. Desalniettemin krijg ik toch na zo’n 10 minuten mijn biertje gepresenteerd. Ik pak mijn boek er nog eens bij om verder te lezen, wie weet krijg ik het nog wel uit op deze manier. Maar dan moet ik toch even naar het toilet, ik besluit om meteen maar af te rekenen om verwarring te voorkomen zeg maar. Maar dan is natuurlijk ook mijn plaatsje vergeven. Het maakt niet uit, ik besluit om de resterende tijd maar een beetje sfeer te proeven. Ik loop lukraak wat straatje is tot ik ineens bij een t-shirt shop terecht kom. Leuk om iets voor de kinderen te kopen, en een t-shirt valt vast in de smaak. Het zijn allemaal komische prints in het anime, fantastische of scifi genre. Maar ook een leuke met Bella Ciao erop, die koop ik voor Matthijs omdat hij de afgelopen weken zo hard bezig was om dat liedje in te studeren op de piano. Een andere leuke, een groepje cactussen met daarboven de tekst: “free hugs”. Die koop ik voor Elize. Als ik de winkel uitloop besef ik me dat ik meer dan een half uur heb doorgebracht om iets leuks uit te zoeken.

Dan is het tijd om weer terug naar de paddestoelen te gaan. Ik probeer puur op mijn richtingsgevoel te lopen maar af en toe check ik toch voor de zekerheid of ik er niet per ongeluk naast zit. Dat blijkt gelukkig mee te vallen. Dan sta ik weer op het plein. De markthallen zijn gesloten maar de bars zijn een stuk drukker geworden. En wat eerst gebeurde gebeurt nu weer. Ik was vergeten waar de ingang tot de lift was. Na weer twee rondjes loop ik weer - per ongeluk - tegen een bord aan waarop staat aangegeven dat de ingang aan de andere kant is. Het is inmiddels vijf over acht, maar mijn kaartje voor acht uur is gelukkig gewoon geldig. Ik ben de enige in de lift naar boven, bij de kassa staat een lange rij maar die zullen op het volgende tijdslot moeten wachten. Boven aangekomen is het gezellig druk. “You don’t need to wear your facemask when you’re outside”, zegt een meisje als ik uit de lift stap. Ik snap hier niets van, het is namelijk minstens zo druk als vanmiddag in het paleis. Maar ik klaag niet, lekker even die frisse lucht en je staat er zo ook leuker op als je een selfie wilt maken. Er klinkt zachte muziek en de lucht is gekleurd met zacht rose, rode en paarse tinten. Aurora heet dit spektakel dat deels ook vanaf de grond te volgen moet zijn, maar dan zonder geluid. Het is inderdaad mooi gemaakt, die lichtshow en de rustgevende muziek. En de skywalk die zich over de paddestoelen kronkelt. Ik vergeet bijna waarvoor ik gekomen was, maar ik spoed me haastig verder naar boven. Het is al bijna donker! Net op tijd om de city-skyline voor een goud-oranje gloed waar te kunnen nemen een een paar mooie foto’s te kunnen maken. Ik loop een paar keer heen en weer om de beste foto’s te kunnen maken. En blijf een tijdje staan kijken naar alle bewegende lichtpatronen. Ik bedenk me hoe lastig het moet zijn om alles zo gelijktijdig aan te sturen en hoe vervelend het moet zijn om iets te repareren mocht het kapot gaan. Net dat ik dat denk, zie ik dat enkele elementen een andere kleur geven dan de rest, alleen niet de hele tijd. Is dat bewust zo gedaan? Of sla ik nu juist de spijker op z’n kop?

Na het paddestoelen avontuur tijd voor een volgende plan de campagne. Ik heb nog niet gegeten maar het is nog een eindje lopen naar de auto en ik wil ook niet al te laat bij hotel aankomen dat ik eerder vandaag had geboekt. Eigenlijk wilde ik vandaag - aangezien het mijn laatste avond is in Spanje - iets van Paella eten. Maar veel Paella gerechten zijn voor twee personen zie ik op de menu-borden van de restaurants. Dan loop ik ineens langs een Paella take-away, wat een toeval. Het kost niet veel tijd, is niet duur en je koopt het per portie. Hoewel, als ik na een kwartier wachten nog niet aan de beurt ben loop ik maar gewoon verder. Dan kan ik beter mijn geluk elders proberen. Even verderop zit een eenvoudig restaurant waar het niet druk is en waar home-made dishes worden verkocht. Het lijkt me wel wat, zeker aangezien er ook een Paella-achtig gerecht wordt geserveerd. Na de kaart - niet veel meer dan een vodje papier - aandachtig te hebben bestudeerd kies ik toch voor Arroz con Carne. En wederom is het biertje onbedoeld weer van het grotere formaat. Gelukkig is het nog steeds een eindje lopen naar de auto, tegen de tijd dat ik er ben is de meeste alcohol wel afgebroken. Het bestelde gerecht lijkt in de verte inderdaad een beetje op Paella, in de zin dat het een rijstgerecht is maar de vulling: alleen ui en gebakken of gefrituurde lukraak gesneden kippenvlees met bot. Het is best lekker maar het kost me wel wat moeite om het vlees van de botjes te scheiden.

Na het eten struin ik weer verder door de stad. Het valt me op hoeveel jeugd er nu op de been is, zo’n beetje alles tussen 12 en 20 jaar loopt hier nog rond. Het is inmiddels al tegen 22 uur. Als ik een beetje in de buurt van de auto begin te komen hoor ik ook vaker politie sirenes. Langs het water zijn allemaal gezellige outdoor clubs met goeie muziek gesitueerd. Ergens staat iemand op straat te schreeuwen, aan het silhouet te zien ligt hij half op de grond. Hij wordt door twee agenten aangehouden. Bij de meeste clubs staat een rij voor de ingang. Maar aangezien het allemaal buiten te doen is kan ik zien dat de grote drukte nog moet beginnen. Ik krijg steeds meer zin om ook naar zo’n club te gaan en te genieten van de sfeer, de muziek en de mensen die zich lijken te vermaken. Bij mij is het vaak: als iedereen het naar z’n zin heeft heb ik het ook naar m’n zin. Maar ik moet nog een half uurtje rijden naar het hotel, dus lijkt me dat geen goed idee.

In het donker rijd ik puur op de navigatie naar het hotel wat in een voorstadje van Sevilla is gelegen. De weg voert langs vele rotondes, maar eindelijk kom ik bij een bovenop een heuvel gelegen hotel aan. Het is een oud hotel, de sleutel is hier echt nog een sleutel. Mijn kamer is netjes maar in de badkamer is de vloer kapot en bladdert de verf van de muren en het plafond. Maar goed het was op zich dan ook een koopje. De bedden liggen in elk geval prima, en: vannacht geen last van snurkende mensen dus hoef ik tenminste geen oordopjes in te doen. Welterusten!

Terug naar huis

Zaterdag 23 oktober 2021

Het blijkt wel weer dat ik deze reis veel beroep heb moeten doen op mijn improvisatie vermogen. Toen ik gisteravond keek hoe laat ik de volgende dag op moest staan om op tijd op het vliegveld te komen zag ik tot mijn grote schrik en verbazing dat mijn vlucht pas rond 15 uur ging vertrekken. Dat betekende dus eigenlijk dat ik gisteren net zo goed in Sevilla een hotel had kunnen nemen en nog wat langer van de stad had kunnen genieten...

Nu moet je het leven maar het beste nemen zoals het komt is mijn devies, dus neem ik de gelegenheid te baat om een lekker lange ochtendwandeling te maken. Aangezien ik geen ontbijt had bijgeboekt check ik - na een toch wel lekkere douche in de oude hotel badkamer - uit bij de receptie en breng ik mijn bagage naar de auto. Vanuit het Legado Oramana hotel lopen er verschillende paadjes naar beneden naar de Rio Guadaira rivier. Ik kies een willekeurige, want ze lopen eigenlijk allemaal een beetje in dezelfde richting. Onderweg kom ik verschillende hardlopers, wandelaars en mountainbikers tegen. Wat een sportieve mensen allemaal. Het pad loopt eigenlijk maar tot de rivier en is niet zo lang, maar langs de rivier is een mooie wandelroute uitgezet die ik een paar kilometer stroomopwaarts volg waarna ik via een ander parallelpad weer terugloop. Er staan sinaasappelboompjes en ik zie ook enkele reusachtige cactusplanten. Op diverse plaatsen staan markante witte gebouwtjes in de stijl die zo kenmerkend is voor deze streek. Dan kom ik bij een voetgangersbrug die naar het bewoonde gedeelte van de stad lijkt te gaan. Als ik die oversteek blijkt het wandelgebied zich ook aan de andere kant uit te strekken en wordt zelfs nog uitgebreid, getuige de graaf en grondverzet werkzaamheden die er nog worden verricht. Via een oude stenen brug loop ik weer terug naar het beginpunt om vervolgens weer naar boven naar de auto te lopen.

Het is inmiddels tegen 12 uur en om op tijd op het vliegveld te zijn moet ik nu echt vertrekken aangezien het nog een uur rijden is. De rit naar Jerez verloopt eigenlijk zonder noemenswaardige incidenten, behalve dat ik - net vanuit Alcala De Guardaira vertrokken en juist de snelweg opgedraaid hebbende - ineens een grote bonk tegen mijn auto voel... het moet een grote vogel zijn geweest of iets anders, maar ik kan het niet meer zien want het is al te ver terug. Hopelijk valt de schade mee, anyway er is niets meer aan te doen. Dan arriveer ik bij het vliegveld en wil ik net het parkeerterrein opdraaien als me te binnen schiet dat ik eerst nog even moet tanken. Ik navigeer naar het dichtstbijzijnde tankstation waar ik - en passant - ook nog mijn eerste ijsje in de vakantie koop, maar als ik wegrijd blijkt dat de ik niet kan keren en dus door moet rijden naar het volgende dorp. Na zo'n 15km om te zijn gereden kom ik dan toch bij GoldCar (het verhuurbedrijf) aan. Een medewerker staat al klaar om de sleutel van de auto in ontvangst te nemen terwijl ik nog bezig ben om mijn spullen uit de auto te halen. Hij loopt rond de auto, doet het portier open, kijkt naar binnen, doet het portier weer dicht, steekt de sleutel in de voordeur aan de chauffeurszijde en... merkt dat de sleutel niet gedraaid kan worden. Hij lijkt verrast, probeert het nog eens. Maar het lukt hem niet. "Is damaged", zegt hij zonder blikken of blozen. Ik probeer hem tevergeefs uit te leggen dat ik het slot nooit heb gebruikt, altijd alleen de afstandsbediening. Maar hij blijft onvermurwbaar. Ik moet tekenen, voor de check-in van de auto, nog niet voor de schade. Dat komt als ik bij het kantoortje van het bedrijf aankom. Heel stom, ik had de extra verzekering van 150 euro voor de dekking van het eigen risico van 1100 euro bij het ophalen van de auto niet genomen. De schade blijft gelukkig beperkt tot 115 euro, dus ik kom er nog goed vanaf. Maar ik blijf toch het gevoel houden dat ik in de maling wordt genomen. Aan de buitenkant van het slot is immers geen schade te zien. Ik troost me met de gedachte dat het veel erger had kunnen zijn, de vogel die tegen de auto was opgebotst had in elk geval geen zichtbare sporen achtergelaten.

Dan sluit ik achteraan in de rij voor het inchecken van de koffer. Het duurt werkelijk een uur voordat ik aan de beurt ben, mede veroorzaakt doordat de man voor mij niet direct de juiste papieren kon laten zien bij de balie. Zelf had ik natuurlijk ook de papieren thuis laten liggen, maar gelukkig wel de benodigde documenten op mijn telefoon beschikbaar. Lang leve het digitale tijdperk! In het vliegtuig ga ik per ongeluk op de verkeerde stoel zitten, ik heb 26A maar zit op 24A. De vrouw op wiens plek ik zit vind het gelukkig niet erg om van plaats te wisselen. De vlucht naar Barcelona duurt ruim twee uur, gedurende welke ik het eerste deel van mijn belevenissen in Sevilla op (hetdigitale) papier probeer te zetten. In Barcelona aangekomen ben ik niet zeker of ik mijn koffer eerst van de bagageband moet halen, de terminal moet verlaten om de koffer opnieuw in te checken en vervolgens weer door de veiligheidscontrole te moeten of niet. Dat zou namelijk best omslachtig zijn. Ik vraag het even aan een meneer bij de info-balie. Hij zou het moeten weten: "Is same company, not necessary to get your lugage now. It will automatically arrive in Brussels." Ik twijfel nog een beetje, maar neem de gok. Ik moet toch ook nog even iets eten, het is immers al 18 uur inmiddels. De vlucht naar Brussel duurt ongeveer even lang en aangezien het nu donker is geworden en het helder weer is kan ik - bij het raam zittend - genieten van de prachtige lichtpatronen van steden en andere bewoonde gebieden waar we overheen vliegen. We landen geheel volgens schema op vliegveld Zaventem en ik loop vol verwachting naar de bagage reclaim. Alle koffers zijn blijkbaar al op de band gevallen, er komen geen nieuwe meer. Maar mijn koffer is nergens te zien. Balen! Dan maar naar de lost-and-found balie van het vliegveld. Ik wordt gelukkig geholpen door een allervriendelijkste meneer die ervoor gaat zorgen dat mijn koffer alsnog van Barcelona naar Brussel wordt gestuurd en daarna zelfs - aangezien het eigenlijk de schuld van de luchthaven was dat de koffer in Barcelona was blijven liggen - naar mijn huisadres. Enigszins vermoeid maar toch blij dat het allemaal opgelost gaat worden, loop ik naar mijn motor om vervolgens naar huis te rijden.

Thuis zitten de kinderen met smart op me te wachten. De houtkachel brand... home sweet home!

Noot: dit artikel is eerder al (in meerdere delen) gepubliceerd op: https://bobmul.reismee.nl